ဒီပံုျမင္ေတာ့က်ေနာ္ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္ ပါတယ္ အဲ့တာကဘာလဲဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က
က်ြန္ေတာ့ဦးေလးဘုန္းႀကီးနဲ႔အတူ ဧရာဝတီတိုင္းျမန္ေအာင္ၿမိဳ႕ကိုလိုက္ခဲ့ရပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးျမန္ေအာင္ေရာက္ေတာ့က်ြန္ေတာ့ကိုဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔မလွန္းမကမ္းစာသင္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာငး္ပညာကိုဆက္သင္ေစပါတယ္ ဘႀကီးဘုန္းႀကီးကလဲေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္သားမရွိတာကတေၾကာင္း၊သူကိုယ္တိုင္မအားတာကတေၾကာင္းေၾကာင့္က်ြန္ေတာ့ကို႐ြာျပန္မပို႔တာ၃နွစ္ေတာင္ၾကာသြားတယ္ဗ်၊အ႐ြယ္ကငယ္ေသးေတာ့
တေယာက္ထဲျပန္လႊတ္ရမွာစိတ္မခ်လို႔ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္၊တရက္မွာေတာ့ "ခ်ာတိပ္႐ြာအလယ္ျပန္မလားတဲ့ "ဘာေျပာေကာင္းမလည္းေပ်ာ္တာေပါ့ျပန္ခ်င္တာေပါ့ မေျပာရဲလိုေနတာကိုး"ဒါနဲ႔တင့္ပါဘုရား"လို႔ေျပာလိုက္တာေပါ့ မင္းတေယာက္ထဲျပန္ရဲလားတဲ့ ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔တင္ပါဘုရားလို႔ေျပာလိုက္တယ္၊ တခါမွ တေယာက္ထဲခရီးမထြက္ဖူးေပမဲ့အတပ္နိုင္ဆံုး အရဲ႕စြန္႔ၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္ စက္ေလွတတန္နဲ႔ကားတတန္ေပါ့၊ ေနာက္ဆံုးကားဂိတ္ကဆင္းၿပီးက်ြန္ေတာ္တို႔႐ြာကိုေရာက္ေအာင္ ၂မိုင္ေလာက္ေျခခ်င္ေရွာက္ရတယ္ဗ် ဒီလိုဘဲ ဖုန္ထူထူ ေနပူပူမွာတေယာက္ထဲေရွာက္လာလိုက္တာ
လမ္းေဘး
မန္ႀကီးပင္ရိတ္ေကာင္းေကာင္းေအာက္ကကြမ္းျပစ္ေပၚ ေအးေဆးနားလိုက္ပါတယ္
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထန္းလွီးေနတဲ့ထန္းသမာကိုေတြ႕ေတာ့ ထန္ရည္ခ်ိဳ တအားေသာက္ျခင္လာတယ္ မေသာက္ရတာလဲၾကာၿပီေလ ထန္းပင္ေပၚကဆင္းေတာ့ "ဗ်ိဳ႕ ထန္းသမားႀကီး က်ြန္ေတာ့ကိုထန္းရည္ခ်ိဳနဲနဲတိုက္ပါဗ် "လို႔မဝံမရဲေတာင္းမိပါသည္ ၊ ထန္းသမားကမခ်ီေနတဲ့ေလွခါကိုခနခ်ၿပီး"ေကာင္းေလးမင္းဘာစကားေျပာတာလဲ"တဲ့က်ြန္ေတာ္လန္႔သြာတာေပါ့ဗ်ာေငါက္သလိုလိုနဲ႔
ေနာက္သူကဆက္ၿပီ း"ထန္းရည္ခ်ိဳေတာင္းမေသာက္ရဘူးႀကိဳက္သေလာက္ယူေသာက္လို႔ရတယ္"တဲ့
ေတာင္းေသာက္ရင္ထန္ရည္အထြက္နဲတယ္တဲ့ဗ်ာ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ခရီးသြားေတြ ကိုယ့္ထန္းရည္ခ်ိဳယူေသာက္ရင္သူတို႔တအားေပ်ာ္တယ္တဲ့အလူွႀကီးေပးသလိုေပ်ာ္တယ္တဲ့ ကဲဗ်ာ အခုေခတ္ေတာ့ မေတာင္းဘဲေသာက္လိုက္မိရင္ အရိုက္ခံရေလာက္တယ္ ေတာင္းရင္ေတာင္ႀကိဳက္ခ်င္မွႀကိဳက္ ေရွးတုန္းကလူေတြနဲ႔အခုလူေတြေစတနာကြာလိုက္ပံုက မယံုရင္လဲပံုျပင္လို႔သာမွတ္လိုက္ေတာ့ပါဗ်ာ
=အားလံုးကိုေလးစားလ်ွက္
shine shine ,