အေတြးေတြ စိတ္ကူးေတြက
ေလလိုလြင့္ေျမာေနသလားပဲ....
ႏွလံုးသားဆိုတဲ့..ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေက်းကြၽန္ကလည္း
ဆင္ေျခတို႔ရဲ႕ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားၾကေလရဲ႕ေလ။....
လမ္းမသင့္လို႔ ကမ္းလင့္လက္တို႔ကို ပယ္ခြာသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ ၊ တစ္ကယ္တမ္းမွာ မလိုခ်င္လို႔ မလိုအပ္လို႔သာ ကိုယ္ကအျခားတစ္ဖက္မွာက်န္ေနခဲ့ရတာပါ။...
ေလအယူအသိမ္းမွာလွပစြာ ဝဲလြင့္ေနတက္တဲ့ ဆံႏြယ္နက္နက္ေတြက...
ေတာက္ပတဲ့မ်က္ဝန္းနဲ႔ ၊ အဆိပ္ျပင္းျပင္း ရမၼက္ေတြေအာက္မွာအသက္ဝင္သြားတာမို႔......
အရာရာတိုင္းက..ငါ့ကမ႓ာမွာ ေျခာက္ေသြ႔ခဲ့ပါၿပီ။
ဆင္ေျခရာက တစ္ကယ္ေတာ့ႀကီးမားပါတယ္...
ဆင္ေျခဆိုတဲ့စကားကလည္း က်ေနာ့အတြက္သူခ်န္ထားခဲ့တာ အႀကီးႀကီးပါပဲ။.........
.
.
သို႔ေသာ္ေပါ့....
က်ေနာ္နားလည္ေပးခဲ့ပါတယ္...
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ....က်ေနာ္သူ႔ကိုထာဝရပါပဲ......
.
.
ဒီဘဝ ဒီဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အတြက္ကေတာ့...
The End...ေပါ့။.......
MSC-030
