အစကေတာ့ အဲ့ဒီလိုပဲ
ေခါက္လိုက္ ဆြဲလိုက္နဲ႔
ေရႊဘႀကီးလဲ
တဒိုင္းဒိုင္းကိုပစ္လဲေနရတာပဲ။
သစ္ပင္ကိုေက်ာကပ္
ႏြယ္ႀကိဳးနဲ႔မိတ္ဆက္ေတာ့
ေသြးစက္ေတြေျမက်
ေခြၽးစက္ေတြတဒီးဒီးနဲ႔
ေရႊဘႀကီးခမ်ာ
ေတာက္ေလွ်ာက္ခံရဖို႔ခ်ည္း။
ေျခာက္လံုးေတြနားထင္မွာေထာက္
ေအာက္ဆြဲစကားလံုးေတြပစ္ေပါက္ေတာ့
ခမ်ာ အ႐ူးကြက္ေတြထဲ တ၀ဲလည္လည္
ဇာတ္မနာမခ်င္းေတာ့ေရႊဘမယ္
ခံဘက္ကခ်ည္း။
စစ္ကူမလာ ရိကၡာကျပတ္
အက်ဥ္းအၾကပ္ထဲကေရႊဘ
ေစ်းေခြးၾကီးကေတာင္
ဒိုဘာမင္ေယာင္ေဆာင္လွန္႔လိုလွန္႔။
ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆံုးအခန္းေရာက္ေတာ့
ျခေသၤ့ႀကီးက ေရႊယုန္ေလးျဖစ္မသြားဘူး
ဗီလိန္ေတြဟာ ဇာတ္၀င္ခန္းမွာ ျပတ္က်န္ရစ္ခဲ့တယ္
ေရႊဘကေတာ့ ေရႊဘပဲ
ဇာတ္သိမ္းခန္းအထိ ေတာင့္ခံသြားႏိုင္ခဲ့တယ္။
