သိုင္းသမားတစ္ေယာက္၏ အတၳဳပၸတိၲ

ေဖ့စ္ဘြတ္ မွ ကူးယူပါ၏
facecbook တြင္ျကည့္ရႈပါမည္
ဆက္လက္၍ဖတ္ရဳခ်င္လွ်င္ ေအာက္တြင္ဖတ္ပါ ⏬⏬

---

**အနိထၳာရုံျမင္ကြင္း!!!** လူေသအေလာင္းမ်ား ထန္းလ်က္ေပၚတြင္ အံုေနၾကေသာ ပုရြတ္ဆိတ္မ်ားက့ဲသို႔ ပံုေနေလသည္။ထိုလူေသအေလာင္းမ်ားၾကားတြင္ အသက္၄၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိေသာ လူတစ္ေယာက္ ဓားအား အားျပဳကာ အနိုင္နိုင္ရပ္ေန၏။ယခုခ်ိန္ ဤေနရာတြင္ သက္ရွိမ်ားဟူ၍ ဓားအား အားျပဳကာရပ္ေနသူနွင့္ သူ႔အား ေၾကာက္ရြံ႕အ့ံၾသစြာ ၾကည့္ေနသေယာင္ရွိေသာ သစ္ပင္စိမ္းမ်ားသာ ရွိေန၏။ထိုစဥ္ ေလစိမ္းတစ္ခ်က္တိုက္ခတ္လာျပီး ေသြးညီွနံ႔နွင့္အတူ ထိုလူတစ္ခ်က္လႈပ္သြားသည္။ထိုလူသည္ တစ္ကိုယ္လံုး ရန္သူ႔ေသြးေလာ သူ႔ေသြးေလာ ေဝခြဲမရေလာက္ေသာေသြးမ်ား စြန္းေပေနကာ လူရုပ္ပင္ မေပၚေတာ့ေပ။သူ၏ အဝတ္အစားအေရာင္မွာလည္း မည္သည့္အေရာင္ျဖစ္နိုင္မည္ကို မွန္းဆရခက္ေန၏။ထိုသူသည္ အတန္ၾကာ အေမာေျဖေနျပီး တဟားဟား နွင့္ အဆက္မပ်က္ရယ္ေမာလိုက္ေလသည္။သူ၏ရယ္သံမွာ ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားေသာ ရယ္သံျဖစ္ေနေသာ္လည္း ၾကားနိုင္မည့္သူကေတာ့ အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနမည္ မဟုတ္ေပ။ထိုသူသည္ အတန္ၾကာမွာ ရယ္ေမာျခင္းအား ရပ္လိုက္ျပီး ေသြးတစ္ခ်က္အန္လိုက္၏။ထို႔ေနာက္ ယိုင္ထိုးယိုင္နဲ႔နွင့္ အနီးရွိရေသ့အေလာင္းရွိရာသို႔ ေလ်ာက္သြားကာ ရေသ့ကိုယ္ေပၚတြင္ တစ္ခ်က္ေမႊရွာလိုက္၏။ထိုအခါ ရေသ့ဝတ္ရုံတြင္းမွ သားေရျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ထြက္လာေတာ့သည္။ထိုသူသည္ စာအုပ္ေရွ႕ဖံုးသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ကာ ငါဟာ သိုင္းေလာကရဲ့ ဧကရာဇ္ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ဟု ေယာင္ယမ္းတီးတိုးေျပာလိုက္ေလသည္။ထိုစာအုပ္၏ ေရွ႕မ်က္နွာတြင္ အနီေရာင္ရင့္ရင့္နွင့္ ေရးသားထားသည္မွာ" ျပိဳင္သူကင္း ဧကရာဇ္" ဟု ေရးသားထားေလသည္။ထိုသူသည္ ထိုစာအုပ္အား သူ႔ရင္ခြင္တြင္းသို႔ ထိုးထည့္လိုက္ျပီး ထိုေတာင္ကုန္းမွ ေျဖးညင္းစြာ ဆင္းေလ်ာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ဤေတာင္ကုန္းအား သိုင္းေလာကတြင္ လိပ္ျပာေတာင္ကုန္းဟု ေခၚဆိုၾကျပီး ေတာင္ကုန္းမွ ဆင္းသြားသူမွာ ဝိဥာဥ္သခင္ ကုပိုေက်ာက္ပင္ ျဖစ္ေလ၏။ကုပိုေက်ာက္သည္ ယခုသိုင္းေလာကမွ အျဖဴ ေရာင္ ဂိုဏ္းႀကီးမ်ားအား နွိမ္းနွင္းနိုင္ခ့ဲကာ သိုင္းေလာက၏ ဧကရာဇ္သရဖူကို ရရွိ္သြားေလေတာ့သည္။လိပ္ျပာေတာင္ကုန္းမွာ ယခုခ်ိန္ ေသြးညွီနံ႔ႏွင့္ လူေသအေလာင္းမ်ားသာ ျပည့္နွက္ေနေလသည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ အေမွာင္ကလည္း အလင္းအား တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ေနလ်က္ရွိေနေတာ့၏။ထိုစဥ္ လူေသအေလာင္းမ်ားၾကားမွ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ လူးလိန္႔ထရပ္လာ၏။ထိုကေလးငယ္မွာ ၄-၅ နွစ္သာ ရွိေနအံုးမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း တည္ျငိမ္ေနကာ လူေသအေလာင္းမ်ားအား ေဝ႔ကာၾကည့္လိုက္၏။ထိုကေလးငယ္မွာ ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလးဟု ခြဲျခားရန္ပင္ခက္ေန၏။တစ္ကိုယ္လံုး ေသြးအလူးလူးနွင့္ ဆံပင္မ်ားရွည္လ်ားကာ ရႈပ္ပြေနေသာေၾကာင့္ပင္။ထိုကေလးငယ္သည္ လူေသအေလာင္းတိုင္း၏ အတြင္းအိတ္တြင္းသို႔ နိုက္ျပီး ပစၥည္းမ်ားစုကာ အဝတ္စတစ္ခုနွင့္ ထုတ္ပိုးလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ကုပိုေက်ာက္ ထြက္ခြာသြားသည္ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ဆင္းသြားေလသည္။ကေလးငယ္ စုေဆာင္းေနသည့္ေနရာေဘးတြင္ ေငြဒဂါၤးတစ္ထုတ္ေတြ႔ရလ်င္ မည္သူမဆို အ့ံၾသၾကေပလိမ့္မည္။ထိုေငြေၾကးပမာဏသည္ ကေလးငယ္တစ္သက္ ေအးေဆးျဖဳန္းတီးနိုင္ေသာ ေငြပမာျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။သို႔ေသာ္ ကေလးငယ္ကား ေငြမ်ားအား ထိတို႔ျခင္းမရွိပဲ မည္သည့္အရာတို႔အား ယူေဆာင္သြားေလသနည္း။

®®®®®
ထိုတိုက္ပြဲျပီး လအနည္းငယ္တြင္ သိုင္းေလာကတြင္ သတင္းတစ္ခုေပၚထြက္လာ၏။ထိုသတင္းကား သိုင္းေလာကသည္ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းလက္ေအာက္ခံ ျဖစ္သြားျပီ ျဖစ္ေၾကာင္းပင္။သိုင္းေလာက တစ္ခုလံုး ဂယက္ရုိက္ကာ တစ္ခ်ိဳ႕ကာ လက္မခံပဲ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းအား တိုက္ခိုက္ရန္ တာဆူေနခ့ဲၾကေသာ္လည္း ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္အမည္အား ၾကားလိုက္ၾကသည္နွင့္ တိတ္ဆိတ္သြားၾကေလေတာ့သည္။အေၾကာင္းကာ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္း၏ ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္ကား ဝိဥာဥ္သခင္ ကုပိုေက်ာက္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေပတည္း။
®®®®®
က်န္းနန္းနယ္!!!က်န္းနန္းနယ္သည္ တရုတ္ျပည္၏ အစည္ကားဆံုးေသာ နယ္တစ္ခုျဖစ္သည္။က်န္းနန္းနယ္တြင္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု စုစည္းေနတတ္ျပီး ဤနယ္တြင္ မရွိေသာ မရနိုင္ေသာအရာဟူ၍ မရွိသေလာက္ပင္။ေႏြရာသီ၏ေနျဖစ္ေန၍ ပူျပင္းခ်က္မွာလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိပင္။ဤက့ဲသို႔အပူခ်ိန္ျပင္းထန္ေနခ်ိန္ လူမေျပာနွင့္ တိရိစၧာန္မ်ားပင္ ပုန္းေအာင္းေနေပၾကလိမ့္မည္။သို႔ေသာ္ ယခု ဤက့ဲသို႔ေသာ ရာသီဥတုအား လူတစ္စုက အံတုလ်က္ က်န္းနန္းနယ္၏ အဓိကလမ္းမေပၚတြင္ ေလ်ာက္လွမ္းေနၾက၏။ထိုသူတို႔မွာ ေဝါစဥ္တစ္ခုအား ထမ္းလာေနေသာ လူ၈ေယာက္ လူစုေပတည္း။ထိုလူတို႔မွာ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ မတိမ္းမယိမ္းရွိေနၾကကာ အနက္ေရာင္ဝတ္စံုကို ေသသပ္စြာ ဝတ္ဆင္ထားၾကျပီး ေဝါစဥ္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွ လူနွစ္ေယာက္ခ်င္းစီ မကာ သယ္ေဆာင္ေနၾကျခင္းပင္။ထိုသူတို႔မွာ ေနပူေနသည္ကိုပင္ သတိျပဳမိၾကေလသလားဆိုသည္ကိုပင္ ေတြးေတာခ်င္စရာ ျဖစ္ေန၏။ထိုသူတို႔၏ ထူးျခားခ်က္မွာ အက်ီၤရင္ဘတ္တြင္ အလြန္လွပေသသပ္ေသာ ေဒါင္းျဖဴ တစ္ေကာင္ပံုအား အနီရင့္ေရာင္နွင့္ ေရးထိုးထားျခင္းပင္။အကယ္၍ ထိုလူစုအား သိုင္းေလာကသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ေတြ႔ျမင္ခ့ဲလွ်င္ လန္႔ျဖန္႔ထြက္ေျပးသြားမည္မွာ ဧကန္မလြဲေပ။အမွန္မွာ ထိုအဖြဲ႔ သိုင္းေလာကအား အုပ္စိုးထားေသာ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။သိုင္းေလာကကို လြန္ခ့ဲေသာႏွစ္က ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္ ကုပိုေက်ာက္က သိမ္းပိုက္ခ့ဲ၏။သူ႔အား သိုင္းေလာကထိပ္သီးမ်ားက တိုက္ခိုက္ခ့ဲၾကေသာ္လည္း အရုံးနွင့္ ရင္ဆိုင္ခ့ဲရကာ သိုင္းေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းလက္ေအာက္သို႔ က်ေရာက္သြားခ့ဲရေတာ့၏။ထိုစဥ္ ေဝါစဥ္တြင္းမွ အလြန္ညင္သာႏူးည့ံေသာ မိန္းကေလးအသံတစ္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။
"ဦးႀကီး ယ့ဲ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ဆိုင္ထဲ ဝင္လိုက္ပါ။က်မ ဗိုက္ဆာျပီ"
ဦးႀကီးယဲ့ဟု အေခၚခံလိုက္ရေသာ လ်ပ္တျပက္ ေဝါစဥ္တြင္းမွ မိန္းကေလး အရုိအေသေပးလိုက္ျပီး
"အမိန္႔အတိုင္းပါ သခင္မေလး "
ထိုလူသည္ လ်င္ျမန္ေသာ အရွိန္အဟုန္နွင့္ ေျပးထြက္သြား၏။မၾကာခင္အခ်ိန္တြင္းတြင္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာကာ သူရွာေဖြခ့ဲဟန္တူေသာ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ လမ္းျပေခၚေဆာင္သြားေတာ့၏။

ႀကိဳးၾကာ စားေသာက္ဆိုင္!!!
ႀကိဳးၾကာစားေသာက္ဆိုင္သည္ က်န္းနန္းနယ္၏ အခ်က္အခ်ာက်ေသာ ျမိဳ႕အလယ္တြင္ အျပာေရာင္အေဆာက္အဦးျဖင့္ ဟီးေနေအာင္ တည္ရွိ၏။အလြန္နာမည္ႀကီးေသာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သာမာန္လက္လုပ္လက္စားမ်ား စားေသာက္နိုင္ၾကမည္ မဟုတ္ေပ။အထက္တန္းအစားအစာမ်ားနွင့္ နွစ္တစ္ရာအရက္သည္ ဤဆိုင္အား နာမည္ႀကီးေစေသာ အေၾကာင္းအရင္း ျဖစ္၏။ယခုဆိုင္တြင္းတြင္ လူသူဟူ၍ မည္သူမွ်ရွိမေနေတာ့ေခ်။ၾကည့္ရသည္မွာ ဦးႀကီးယ့ဲဆိုသူက ရွင္းထားလိုက္ဟန္ တူေလသည္။မၾကာခင္မွာပင္ ႀကိဳးၾကာဆိုင္သို႔ ေဝါစင္နွင့္အတူ ထိုလူ၈ ေယာက္ ဝင္ေရာက္လာၾက၏။သူတို႔လူစုဝင္ေရာက္လာၾကသည္နွင့္ ဆိုင္တာဝန္ခံထင္မွတ္ရသူက မ်က္နွာတြင္ပ်ားရည္သုတ္ထားသကဲ့သို မ်က္နွာအား အစြမ္းကုန္ ျပံဳးကာ
"ဆရာႀကီးတို႔ ၾကြပါခင္ဗ် ဒီဖက္ ၾကြၾကပါ ခင္ဗ်"
ဆိုင္တာဝန္ခံ၏ ဖိတ္ေခၚေနပံုမွာ လိုအပ္သည္ထက္ ပိုေနေတာ့သည္။ထိုအခါ ထိုလူမ်ားက ေဝါစင္အား ခ်လိုက္ရာ ေဝါစင္တြင္းမွ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာနွင့္ အသက္၃၀ ခန္႔ရွိမည့္ မိန္းမလွေလး ဆင္းလာ၏။ထိုမိန္းကေလးမွာ ပန္းေရာင္ဝတ္ဆင္ထားကာ အေတာ္ပင္ ေခ်ာေမာလွပသူျဖစ္ေသာ္လည္း သူမမ်က္နွာသည္ ညွိဳးႏြမ္းေျခာက္ေသြ႔ကာ ေပ်ာ္ရြင္ျခင္းကင္းမ့ဲေန၏။သူမၾကည့္ရသည္မွာ ဤအေယာင္အေဆာင္ ဂုဏ္ပကာသနအား မက္ေမာနွစ္ျမိဳဟန္ မေတြ႔ရေပ။သူမသည္ သူမနွင့္အနီးဆံုးခံုတြင္ ေနရာယူလိုက္ကာ
"ၾကက္စြပ္ျပဳတ္တစ္ပြဲနဲ႔ ဟင္းခ်ိဳရည္တစ္ပြဲ ခ်ေပးပါ" ဟု ဆိုင္တာဝန္ခံဖက္သို႔ ၾကည့္ကာ ေျပာလိုက္၏။တာဝန္ခံမွာ ဦးေခါင္းက်ိဳးက်မတတ္ေခါင္းညိမ့္ကာ ထြက္ခြာသြား၏။ထို႔ေနာက္သူမကဆက္၍
"ဦးႀကီးယ့ဲတို႔လည္း ထိုင္စားေသာက္လိုက္ၾကပါအံုး"
ထိုလူ၈ေယာက္မွာ သူမအား ဒူးေထာက္ဂါရဝျပဳကာ သူမနွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ေနရာယူထိုင္လိုက္ၾက၏။အမွန္ကား ထိုလူ၈ေယာက္မွာ သိုင္းေလာကသားတိုင္း ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေၾကာက္ၾကရေသာ ေသမင္းေခၚသူရွစ္ဦးပင္ ျဖစ္ေလသည္။သူတို႔ သိုင္းပညာမွာ ထူးဆန္းၾကယ္ကာ သူတို႔အသံုးျပဳေသာ လက္နက္သည္လည္း ထူးဆန္း၏။ေသမင္းေခၚသူတို႔ အသံုးျပဳၾကေသာ လက္နက္မွာ သံမဏိကြင္းေပ်ာ့မ်ားပင္။သူတို႔သည္ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္းခ်ဴ ပ္၏ အထူးအေရးေပးခံရေသာ ကိုယ္ရံေတာ္သိုင္းသမားမ်ား ျဖစ္ေလသည္။သူတို႔ႏွင့္အတူ ေရာက္ရွိလာေသာ ကိုယ္ဝန္ႏွင့္ မိန္းကေလးကား ကုပိုေက်ာက္၏ ဒုတိယဇနီးျဖစ္ျပီး အဆိပ္ဘုရင္မ၏ သမီးလည္း ျဖစ္ေလသည္။သူမအမည္မွာ ယ့ဲခ်င္းျဖစ္ျပီး ကုပိုေက်ာက္ အတင္းအဓမၼသိမ္းပိုက္ခ့ဲေသာ အခ်စ္ဆံုးဇနီးလည္း ျဖစ္၏။ယခုသူမသည္ ကေလးေမြးဖြားရန္အတြက္ ေသမင္းလက္သမားေတာ္ ေက႔ြမုအား ေတြ႔ဆံုရန္ က်န္းနန္းျမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္းပင္။သူမခႏၲာကိုယ္ကို ကုပိုေက်ာက္က သိမ္းပိုက္ယူခ့ဲေသာ္လည္း အလြန္ခ်စ္ကာ အလိုလိုက္အႀကိဳက္ေဆာင္ခ့ဲ၏။သူမသည္ ေဒါင္းျဖဴ ဂိုဏ္း၏ အရွင္သခင္မအျဖစ္ ေခါင္းေမာ့ေနေနရေသာ္လည္း သူမ မေပ်ာ္ပါ။အေၾကာင္းကာ သူမအသည္းႏွလံုးတြင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ေနရာယူ သိမ္းပိုက္ထားေသာေၾကာင့္ပင္။

"ဟူးးး "
သူမသည္ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ခ်ကာ ပတ္ဝန္က်င္အား ၾကည့္လိုက္၏။ေသမင္းေခၚသံတို႔မွာ အစားအစာမ်ား စားေသာက္ေနၾကေလ၏။ႀကိဳးၾကာဆိုင္မွာ အေပၚေအာက္နွစ္ထပ္ျဖစ္ကာ အစိမ္းနုေရာင္ခန္းစီးမ်ားျဖင့္ လြန္စြာ သာယာလွ၏။ဆိုင္လုလင္တို႔မွာလည္း ၾကက္ေသြးေရာင္ ဝတ္စံုနွင့္ လြန္စြာလိုက္ဖက္လွ၏။သူမေငးေမာေနစဥ္မွာပင္ ဆိုင္တာဝန္ခံကိုယ္တိုင္ သူမမွာထားေသာ အစားအေသာက္မ်ား ယူေဆာင္လာ၏။ထို႔ေနာက္ သူမေရွ႕သို႔ခ်ေပးကာ
"သခင္မႀကီး အနည္းငယ္ေနာက္က်မႈ႔အတြက္ ခြင့္လြတ္ေပးပါ" ဟု ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္လိုက္မွ သူမအေတြးမ်ား ရပ္တန္႔သြား၏။သူမက အားယူျပံဳးလိုက္ကာ
"မလိုပါဘူးရွင္ "
ဆိုင္တာဝန္ခံထလာခ်ိန္ ယဲ့ခ်င္းက ဆိုင္တာဝန္ခံ၏ လက္တြင္းသို႔ ေငြစကၠဴ မ်ား ထည့္ေပးလိုက္၏။
"ဟာ မလုပ္ပါနဲ႔ သခင္မႀကီး "
ဆိုင္တာဝန္ခံက မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္လ်က္ ျငင္းဆိုလိုက္၏။ယဲ့ခ်င္းသည္ သိုင္းေလာက၏ ဧကရာဇ္၏ အခ်စ္ဆံုးဇနီးမွန္း သူသိထားသည္ မဟုတ္လား။ထိုစဥ္ ေသမင္းေခၚသံတို႔ထဲမွ တစ္ေယာက္က
"သခင္မေလးက ေပးတာကို လက္ခံလိုက္ပါ " ဟု ေျပာလိုက္၏။ထိုသူ၏ စကားသံသည္ အမိန္႔သံပါေနသေရာင္ပင္။ဆိုင္တာဝန္ခံက ယ့ဲခ်င္းအား အရုိအေသေပးကာ အေနာက္တြင္းသို႔ ေလ်ာက္လွမ္းသြားေတာ့၏။ထို႔ေနာက္ သူက လက္ထဲတြင္ ယ့ဲခ်င္းေပးလိုက္ေသာ ေငြစကၠဴ မ်ားအား ၾကည့္လိုက္၏။ထိုအခါ ဆိုင္တာဝန္ခံမွာ မ်က္လံုးျပဴ းျပီး မ်က္နွာမွာ ျဖဴ ဖတ္ျဖဴ ေရာ္ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။အေၾကာင္းမွာ ထိုေငြစကၠဴ မ်ားထဲတြင္ စာတစ္ေစာင္ပါလာကာ လူတစ္ေယာက္၏ နာမည္ေရးထားသည္ မဟုတ္ပါလား။ထိုအမည္ကာ လ်ပ္တျပက္ဓား ရွီက်င္းလု ေပတည္း။လ်ပ္တျပက္ဓား ရွီက်င္းလု သည္ မည္သူနည္း။အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုင္တာဝန္ခံ ဤမွ်ေၾကာက္သြားေလသနည္း။

---

![image]( ေဖ့စ္ဘြတ္ မွ ကူးယူပါ၏ facecbook တြင္ျကည့္ရႈပါမည္

---

# IN unicode version

သိုင်းသမားတစ်ယောက်၏ အတ္ထုပ္ပတိ္တ

ဖေ့စ်ဘွတ် မှ ကူးယူပါ၏
facecbook တွင်ကြည့်ရှုပါမည်
ဆက်လက်၍ဖတ်ရုချင်လှျင် အောက်တွင်ဖတ်ပါ ⏬⏬

---

**အနိထ္ထာရုံမြင်ကွင်း!!!** လူသေအလောင်းများ ထန်းလျက်ပေါ်တွင် အံုနေကြသော ပုရွတ်ဆိတ်များက့ဲသို့ ပံုနေလေသည်။ထိုလူသေအလောင်းများကြားတွင် အသက်၄၀ ကျော်ခန့်ရှိသော လူတစ်ယောက် ဓားအား အားပြုကာ အနိုင်နိုင်ရပ်နေ၏။ယခုချိန် ဤနေရာတွင် သက်ရှိများဟူ၍ ဓားအား အားပြုကာရပ်နေသူနှင့် သူ့အား ကြောက်ရွံ့အ့ံသြစွာ ကြည့်နေသယောင်ရှိသော သစ်ပင်စိမ်းများသာ ရှိနေ၏။ထိုစဥ် လေစိမ်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာပြီး သွေးညီှနံ့နှင့်အတူ ထိုလူတစ်ချက်လှုပ်သွားသည်။ထိုလူသည် တစ်ကိုယ်လံုး ရန်သူ့သွေးလော သူ့သွေးလော ဝေခွဲမရလောက်သောသွေးများ စွန်းပေနေကာ လူရုပ်ပင် မပေါ်တော့ပေ။သူ၏ အဝတ်အစားအရောင်မှာလည်း မည်သည့်အရောင်ဖြစ်နိုင်မည်ကို မှန်းဆရခက်နေ၏။ထိုသူသည် အတန်ကြာ အမောဖြေနေပြီး တဟားဟား နှင့် အဆက်မပျက်ရယ်မောလိုက်လေသည်။သူ၏ရယ်သံမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ရယ်သံဖြစ်နေသော်လည်း ကြားနိုင်မည့်သူကတော့ အသက်ရှင်လျက်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ထိုသူသည် အတန်ကြာမှာ ရယ်မောခြင်းအား ရပ်လိုက်ပြီး သွေးတစ်ချက်အန်လိုက်၏။ထို့နောက် ယိုင်ထိုးယိုင်နဲ့နှင့် အနီးရှိရသေ့အလောင်းရှိရာသို့ လျောက်သွားကာ ရသေ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်ချက်မွှေရှာလိုက်၏။ထိုအခါ ရသေ့ဝတ်ရုံတွင်းမှ သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထွက်လာတော့သည်။ထိုသူသည် စာအုပ်ရှေ့ဖံုးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ငါဟာ သိုင်းလောကရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်တော့မယ် ဟု ယောင်ယမ်းတီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။ထိုစာအုပ်၏ ရှေ့မျက်နှာတွင် အနီရောင်ရင့်ရင့်နှင့် ရေးသားထားသည်မှာ" ပြိုင်သူကင်း ဧကရာဇ်" ဟု ရေးသားထားလေသည်။ထိုသူသည် ထိုစာအုပ်အား သူ့ရင်ခွင်တွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ထိုတောင်ကုန်းမှ ဖြေးညင်းစွာ ဆင်းလျောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ဤတောင်ကုန်းအား သိုင်းလောကတွင် လိပ်ပြာတောင်ကုန်းဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး တောင်ကုန်းမှ ဆင်းသွားသူမှာ ဝိဥာဥ်သခင် ကုပိုကျောက်ပင် ဖြစ်လေ၏။ကုပိုကျောက်သည် ယခုသိုင်းလောကမှ အဖြူ ရောင် ဂိုဏ်းကြီးများအား နှိမ်းနှင်းနိုင်ခ့ဲကာ သိုင်းလောက၏ ဧကရာဇ်သရဖူကို ရရှိ်သွားလေတော့သည်။လိပ်ပြာတောင်ကုန်းမှာ ယခုချိန် သွေးညှီနံ့နှင့် လူသေအလောင်းများသာ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ထိုအချိန်တွင် အမှောင်ကလည်း အလင်းအား တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နေလျက်ရှိနေတော့၏။ထိုစဥ် လူသေအလောင်းများကြားမှ ကလေးငယ်တစ်ယောက် လူးလိန့်ထရပ်လာ၏။ထိုကလေးငယ်မှာ ၄-၅ နှစ်သာ ရှိနေအံုးမည် ဖြစ်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေကာ လူသေအလောင်းများအား ဝေ့ကာကြည့်လိုက်၏။ထိုကလေးငယ်မှာ ယောက်ျားလေး မိန်းကလေးဟု ခွဲခြားရန်ပင်ခက်နေ၏။တစ်ကိုယ်လံုး သွေးအလူးလူးနှင့် ဆံပင်များရှည်လျားကာ ရှုပ်ပွနေသောကြောင့်ပင်။ထိုကလေးငယ်သည် လူသေအလောင်းတိုင်း၏ အတွင်းအိတ်တွင်းသို့ နိုက်ပြီး ပစ္စည်းများစုကာ အဝတ်စတစ်ခုနှင့် ထုတ်ပိုးလိုက်သည်။ထို့နောက် ကုပိုကျောက် ထွက်ခွာသွားသည်ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။ကလေးငယ် စုဆောင်းနေသည့်နေရာဘေးတွင် ငွေဒဂါင်္းတစ်ထုတ်တွေ့ရလျင် မည်သူမဆို အ့ံသြကြပေလိမ့်မည်။ထိုငွေကြေးပမာဏသည် ကလေးငယ်တစ်သက် အေးဆေးဖြုန်းတီးနိုင်သော ငွေပမာဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။သို့သော် ကလေးငယ်ကား ငွေများအား ထိတို့ခြင်းမရှိပဲ မည်သည့်အရာတို့အား ယူဆောင်သွားလေသနည်း။

®®®®®
ထိုတိုက်ပွဲပြီး လအနည်းငယ်တွင် သိုင်းလောကတွင် သတင်းတစ်ခုပေါ်ထွက်လာ၏။ထိုသတင်းကား သိုင်းလောကသည် ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းလက်အောက်ခံ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။သိုင်းလောက တစ်ခုလံုး ဂယက်ရိုက်ကာ တစ်ချို့ကာ လက်မခံပဲ ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းအား တိုက်ခိုက်ရန် တာဆူနေခ့ဲကြသော်လည်း ဂိုဏ်းချူ ပ်အမည်အား ကြားလိုက်ကြသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။အကြောင်းကာ ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချူ ပ်ကား ဝိဥာဥ်သခင် ကုပိုကျောက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ပေတည်း။
®®®®®
ကျန်းနန်းနယ်!!!ကျန်းနန်းနယ်သည် တရုတ်ပြည်၏ အစည်ကားဆံုးသော နယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ကျန်းနန်းနယ်တွင် လူမျိုးပေါင်းစံု စုစည်းနေတတ်ပြီး ဤနယ်တွင် မရှိသော မရနိုင်သောအရာဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။နွေရာသီ၏နေဖြစ်နေ၍ ပူပြင်းချက်မှာလည်း ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။ဤက့ဲသို့အပူချိန်ပြင်းထန်နေချိန် လူမပြောနှင့် တိရိစ္ဆာန်များပင် ပုန်းအောင်းနေပေကြလိမ့်မည်။သို့သော် ယခု ဤက့ဲသို့သော ရာသီဥတုအား လူတစ်စုက အံတုလျက် ကျန်းနန်းနယ်၏ အဓိကလမ်းမပေါ်တွင် လျောက်လှမ်းနေကြ၏။ထိုသူတို့မှာ ဝေါစဥ်တစ်ခုအား ထမ်းလာနေသော လူ၈ယောက် လူစုပေတည်း။ထိုလူတို့မှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် အသက် ၄၀ ကျော် မတိမ်းမယိမ်းရှိနေကြကာ အနက်ရောင်ဝတ်စံုကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဝေါစဥ် တစ်ဖက်တစ်ချက်မှ လူနှစ်ယောက်ချင်းစီ မကာ သယ်ဆောင်နေကြခြင်းပင်။ထိုသူတို့မှာ နေပူနေသည်ကိုပင် သတိပြုမိကြလေသလားဆိုသည်ကိုပင် တွေးတောချင်စရာ ဖြစ်နေ၏။ထိုသူတို့၏ ထူးခြားချက်မှာ အကျီင်္ရင်ဘတ်တွင် အလွန်လှပသေသပ်သော ဒေါင်းဖြူ တစ်ကောင်ပံုအား အနီရင့်ရောင်နှင့် ရေးထိုးထားခြင်းပင်။အကယ်၍ ထိုလူစုအား သိုင်းလောကသား တစ်ဦးတစ်ယောက်က တွေ့မြင်ခ့ဲလှျင် လန့်ဖြန့်ထွက်ပြေးသွားမည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။အမှန်မှာ ထိုအဖွဲ့ သိုင်းလောကအား အုပ်စိုးထားသော ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းပင် ဖြစ်လေသည်။သိုင်းလောကကို လွန်ခ့ဲသောနှစ်က ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းချူ ပ် ကုပိုကျောက်က သိမ်းပိုက်ခ့ဲ၏။သူ့အား သိုင်းလောကထိပ်သီးများက တိုက်ခိုက်ခ့ဲကြသော်လည်း အရုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခ့ဲရကာ သိုင်းလောကကြီးတစ်ခုလံုး ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းလက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားခ့ဲရတော့၏။ထိုစဥ် ဝေါစဥ်တွင်းမှ အလွန်ညင်သာနူးည့ံသော မိန်းကလေးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဦးကြီး ယ့ဲ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ဆိုင်ထဲ ဝင်လိုက်ပါ။ကျမ ဗိုက်ဆာပြီ"
ဦးကြီးယဲ့ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသော လျပ်တပြက် ဝေါစဥ်တွင်းမှ မိန်းကလေး အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး
"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်မလေး "
ထိုလူသည် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်နှင့် ပြေးထွက်သွား၏။မကြာခင်အချိန်တွင်းတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ သူရှာဖွေခ့ဲဟန်တူသော စားသောက်ဆိုင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

ကြိုးကြာ စားသောက်ဆိုင်!!!
ကြိုးကြာစားသောက်ဆိုင်သည် ကျန်းနန်းနယ်၏ အချက်အချာကျသော မြို့အလယ်တွင် အပြာရောင်အဆောက်အဦးဖြင့် ဟီးနေအောင် တည်ရှိ၏။အလွန်နာမည်ကြီးသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ သာမာန်လက်လုပ်လက်စားများ စားသောက်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။အထက်တန်းအစားအစာများနှင့် နှစ်တစ်ရာအရက်သည် ဤဆိုင်အား နာမည်ကြီးစေသော အကြောင်းအရင်း ဖြစ်၏။ယခုဆိုင်တွင်းတွင် လူသူဟူ၍ မည်သူမှျရှိမနေတော့ချေ။ကြည့်ရသည်မှာ ဦးကြီးယ့ဲဆိုသူက ရှင်းထားလိုက်ဟန် တူလေသည်။မကြာခင်မှာပင် ကြိုးကြာဆိုင်သို့ ဝေါစင်နှင့်အတူ ထိုလူ၈ ယောက် ဝင်ရောက်လာကြ၏။သူတို့လူစုဝင်ရောက်လာကြသည်နှင့် ဆိုင်တာဝန်ခံထင်မှတ်ရသူက မျက်နှာတွင်ပျားရည်သုတ်ထားသကဲ့သို မျက်နှာအား အစွမ်းကုန် ပြံုးကာ
"ဆရာကြီးတို့ ကြွပါခင်ဗျ ဒီဖက် ကြွကြပါ ခင်ဗျ"
ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဖိတ်ခေါ်နေပံုမှာ လိုအပ်သည်ထက် ပိုနေတော့သည်။ထိုအခါ ထိုလူများက ဝေါစင်အား ချလိုက်ရာ ဝေါစင်တွင်းမှ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် အသက်၃၀ ခန့်ရှိမည့် မိန်းမလှလေး ဆင်းလာ၏။ထိုမိန်းကလေးမှာ ပန်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားကာ အတော်ပင် ချောမောလှပသူဖြစ်သော်လည်း သူမမျက်နှာသည် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကာ ပျော်ရွင်ခြင်းကင်းမ့ဲနေ၏။သူမကြည့်ရသည်မှာ ဤအယောင်အဆောင် ဂုဏ်ပကာသနအား မက်မောနှစ်မြိုဟန် မတွေ့ရပေ။သူမသည် သူမနှင့်အနီးဆံုးခံုတွင် နေရာယူလိုက်ကာ
"ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပွဲနဲ့ ဟင်းချိုရည်တစ်ပွဲ ချပေးပါ" ဟု ဆိုင်တာဝန်ခံဖက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။တာဝန်ခံမှာ ဦးခေါင်းကျိုးကျမတတ်ခေါင်းညိမ့်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ထို့နောက်သူမကဆက်၍
"ဦးကြီးယ့ဲတို့လည်း ထိုင်စားသောက်လိုက်ကြပါအံုး"
ထိုလူ၈ယောက်မှာ သူမအား ဒူးထောက်ဂါရဝပြုကာ သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် နေရာယူထိုင်လိုက်ကြ၏။အမှန်ကား ထိုလူ၈ယောက်မှာ သိုင်းလောကသားတိုင်း ဖိန့်ဖိန့်တုန်ကြောက်ကြရသော သေမင်းခေါ်သူရှစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။သူတို့ သိုင်းပညာမှာ ထူးဆန်းကြယ်ကာ သူတို့အသံုးပြုသော လက်နက်သည်လည်း ထူးဆန်း၏။သေမင်းခေါ်သူတို့ အသံုးပြုကြသော လက်နက်မှာ သံမဏိကွင်းပျော့များပင်။သူတို့သည် ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်းချူ ပ်၏ အထူးအရေးပေးခံရသော ကိုယ်ရံတော်သိုင်းသမားများ ဖြစ်လေသည်။သူတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော ကိုယ်ဝန်နှင့် မိန်းကလေးကား ကုပိုကျောက်၏ ဒုတိယဇနီးဖြစ်ပြီး အဆိပ်ဘုရင်မ၏ သမီးလည်း ဖြစ်လေသည်။သူမအမည်မှာ ယ့ဲချင်းဖြစ်ပြီး ကုပိုကျောက် အတင်းအဓမ္မသိမ်းပိုက်ခ့ဲသော အချစ်ဆံုးဇနီးလည်း ဖြစ်၏။ယခုသူမသည် ကလေးမွေးဖွားရန်အတွက် သေမင်းလက်သမားတော် ကေ့ွမုအား တွေ့ဆံုရန် ကျန်းနန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။သူမခန္တာကိုယ်ကို ကုပိုကျောက်က သိမ်းပိုက်ယူခ့ဲသော်လည်း အလွန်ချစ်ကာ အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ခ့ဲ၏။သူမသည် ဒေါင်းဖြူ ဂိုဏ်း၏ အရှင်သခင်မအဖြစ် ခေါင်းမော့နေနေရသော်လည်း သူမ မပျော်ပါ။အကြောင်းကာ သူမအသည်းနှလံုးတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်က နေရာယူ သိမ်းပိုက်ထားသောကြောင့်ပင်။

"ဟူးးး "
သူမသည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက်ချကာ ပတ်ဝန်ကျင်အား ကြည့်လိုက်၏။သေမင်းခေါ်သံတို့မှာ အစားအစာများ စားသောက်နေကြလေ၏။ကြိုးကြာဆိုင်မှာ အပေါ်အောက်နှစ်ထပ်ဖြစ်ကာ အစိမ်းနုရောင်ခန်းစီးများဖြင့် လွန်စွာ သာယာလှ၏။ဆိုင်လုလင်တို့မှာလည်း ကြက်သွေးရောင် ဝတ်စံုနှင့် လွန်စွာလိုက်ဖက်လှ၏။သူမငေးမောနေစဥ်မှာပင် ဆိုင်တာဝန်ခံကိုယ်တိုင် သူမမှာထားသော အစားအသောက်များ ယူဆောင်လာ၏။ထို့နောက် သူမရှေ့သို့ချပေးကာ
"သခင်မကြီး အနည်းငယ်နောက်ကျမှု့အတွက် ခွင့်လွတ်ပေးပါ" ဟု ဒူးထောက်တောင်းပန်လိုက်မှ သူမအတွေးများ ရပ်တန့်သွား၏။သူမက အားယူပြံုးလိုက်ကာ
"မလိုပါဘူးရှင် "
ဆိုင်တာဝန်ခံထလာချိန် ယဲ့ချင်းက ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ လက်တွင်းသို့ ငွေစက္ကူ များ ထည့်ပေးလိုက်၏။
"ဟာ မလုပ်ပါနဲ့ သခင်မကြီး "
ဆိုင်တာဝန်ခံက မျက်စိမျက်နှာပျက်လျက် ငြင်းဆိုလိုက်၏။ယဲ့ချင်းသည် သိုင်းလောက၏ ဧကရာဇ်၏ အချစ်ဆံုးဇနီးမှန်း သူသိထားသည် မဟုတ်လား။ထိုစဥ် သေမင်းခေါ်သံတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က
"သခင်မလေးက ပေးတာကို လက်ခံလိုက်ပါ " ဟု ပြောလိုက်၏။ထိုသူ၏ စကားသံသည် အမိန့်သံပါနေသရောင်ပင်။ဆိုင်တာဝန်ခံက ယ့ဲချင်းအား အရိုအသေပေးကာ အနောက်တွင်းသို့ လျောက်လှမ်းသွားတော့၏။ထို့နောက် သူက လက်ထဲတွင် ယ့ဲချင်းပေးလိုက်သော ငွေစက္ကူ များအား ကြည့်လိုက်၏။ထိုအခါ ဆိုင်တာဝန်ခံမှာ မျက်လံုးပြူ းပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူ ဖတ်ဖြူ ရော် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။အကြောင်းမှာ ထိုငွေစက္ကူ များထဲတွင် စာတစ်စောင်ပါလာကာ လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ရေးထားသည် မဟုတ်ပါလား။ထိုအမည်ကာ လျပ်တပြက်ဓား ရှီကျင်းလု ပေတည်း။လျပ်တပြက်ဓား ရှီကျင်းလု သည် မည်သူနည်း။အဘယ်ကြောင့် ဆိုင်တာဝန်ခံ ဤမှျကြောက်သွားလေသနည်း။

---

![image]( ဖေ့စ်ဘွတ် မှ ကူးယူပါ၏ facecbook တွင်ကြည့်ရှုပါမည်

---