အသံုးေတာ္ မခံလို
ဘဝက ဇာတ္ခံုတဲ့
ခိုင္းႏႈိင္းခဲ့ၾက
တင္စားခဲ့ၾက
အရုဏ္က်င္းတာနဲ႔
ျပည့္ဖံုးကားခ်လိုက္ရမွာက်
ေမ့ျပန္ေရာ
လူ႔သေဘာက မဆန္းလား။
ဇာတ္စင္အလယ္မွာ
ေသတၱာတစ္လံုးကို ခ်ထားမယ္
ရွင္ဘုရင္ထိုင္ရင္ ရာဇပလႅင္
ရေသ့ထိုင္ရင္ ေက်ာင္းသခၤဏ္း
သုဘရာဇာထိုင္ေတာ့
အုတ္ဂူေပါ့
ဇာတ္ေသတၱာထဲမွာ
ဝတ္ျပီးသား ေလာကဓံေတြပါတယ္
ေခါက္ရိုး က်ိဳးလိုက်ိဳး ေၾကလိုေၾက။
ပရိသတ္အာရံုကို ဖမ္းစားဖို႔
မီးဆလိုက္ကိုပဲ အားကိုးတဲ့ ကံဇာတ္ဆရာေရ
မင္းသမီး မလုပ္ရလည္း ေနပါေတာ့
ကြ်န္မက
မိတ္ကပ္အားကိုးနဲ႔ လွရမွာ ပ်င္းလို႔ပါ။
ႏွစ္ပါးသြား ကၿပီးခါမွ
ဝန္ႀကီးႏွစ္ပါးက ထြက္ယုတ္မာျပရမွာကို
ျပဇာတ္ကတည္းက
ထိုင္ေစာင့္ေနၾက
''မမွန္လွပါ ဘိုးဘိုးတို႔ရယ္''။
ျပည့္ဖံုးကားခ်တိုင္း မိုးမလင္းေပမယ့္
မိုးလင္းတိုင္းေတာ့ ျပည့္ဖံုးကားခ်ရမွာပဲ
ကံဇာတ္ဆရာေရ
ကြ်န္မ ႏွလံုးသားေထာင့္မွာ
ေရာင္နီ ပ်ိဳ႕လို႔လာျပီေလ။ ။
