สวัสดีค่ะ เพื่อนๆทุกคนวันนี้พามาย้อนชีวิดในวันวานกันอีกครั้งน่ะค่ะ หากใครที่อาสัยอยู่แต่ในบ้านที่มีความจะเลีนรุ่งเรื่องมาตั้งแต่เด็ก เชื่อเลยว่าคงจะมั้ยเคยได้สัมผัสชีวิดแบบนี้ แต่สำหรับตัวเรานั้น ขอพูดคำเดี่ยวเลยว่า ชีวิดนี้เกีดมาได้สัมผัสกลับชีวิดมาแล้วทุกรูบแบบจรีงเลยค่ะ, เลี่มจากตั้งแต่ตอนเปัน เด็กๆ แถวบ้านเก่าของเรานั้นจัดอยู่ในพื้นทีาทุละกันดาน จะเข้าจะออกไปในเมืองก่อใช้เวลาเกือบวันเลย เพราะสะไหมนั้น ถนนหนทางก่อเป็นทางดินแดง บอกเลย ทังหมู่บ้านมั้ยมีใครมีลดให่ยๆเลย อย่างบ้านไหนมีเงินก่อมีมอเตอไชนี้และ แต่ถ้าบ้านไหนมั้ยมี มีแค่จักกะยานก่อดีมากๆแล้ว ดั่งนั้น จะเข้าเมืองก่ิต้องเดี่นออกมาจากหมู่บ้าน มาขื้นลดสองแถว หลื ลดสะกลายแรบ ที่นั่งเป็นแถวกันเยอๆนั้นและ ทุกคนพายในบ้านหากจะเข้าเมืองละก่อ ก้อมักจะฝากๆกันชื้อมา ชื่งบอกได้คำเดี่ยวว่า นานที่ปีครั้งมั้ยว่าใครก่อตามจะพากันเข้าเมืองมาค่ะ อย่างพวกเราในสะไหมนั้นเราก่อเป็นคนชาวไร่ชาวนา พ่อแม่ก่อมั้ยได้ร่ำรวยอะไร ใช้ชีวิดแบบหาเช้ากินค่ำ จะเข้าเมืองทังที่ก่อช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ แล้วก่อนำมาขายเท่านั้น และ ค่ะ, แต่ทุกคนมั้ยต้องสงสัยว่ามีชีวิดรอดมาได้อย่างไรน่ะค่ะ คือทังหมดนี้เราเองพรื่งพาทำมะชาติทังนั้น อย่างครอบคัวเรา สะไหมเด็กหากปิดเทีมมื้อไหร่เราก่อจะไปช่วยพ่อแม่ทำนาทำไร่ ชื่งเราทำไร่ปลูกเข้านี้และ การทำไร่สะไหมนั้นปีหนื่งก่อทำได้แค่ครั้งเดี่ยว และ ชีวิดสะไหมนั้นมั้ยว่าจะกินอะไรทารอาไรก่อดูอะเลดอร่อยไปหมด อย่างถ้าไปทำนา ก่อมักจะเก็บกุ้งหอยปูปากลับมาทำเป็นอาหารด้วย และ นอกนั้นพืดผักป่า ผลไม้ป่าก่อมี ให้กิน ชื่งพูดได้ค่ำเดี่ยวว่า แถบที่จะมั้ยได้ใช้เงิน ใช้ชีวิดแบบพอเพียงมากๆ เวลากินเข้าก่อจะนั่งกลับพื้นกินกันแบบคอบคัว ทุกคนอยู่พ้อมหน้าพ้อมตากัน กลับเข้าทีาทำก่อเป็นอาหารบ้านๆแบบสะบา่ยสะบ่าย กินอยู่อย่างสะอาดและปอดสานพิดทุกสี่งทุกอย่างมากจาก ทำมะชาติทังนั้น ชีวิดในวัยเด็กมีความสุษมากๆเลยค่ะ และ นอกจากนั้นทักคนคงจะสงสัยเลยใช่ไหมว่าสะๆหมนั้นเคยเข้าเมืองลืบป่าว คำตอบคือเคยค่ะ แต่นับครั้งได้เท่านั้นเอง เวลาเด็กๆพ่อแม่ก่อจะพามาเที่ยวชมเมืองชักครั่งก่อจะเป็นช่วงบุนปีให่ม, บุนเดือนเก้า หลื บางที่พ่อแม่มาขายของก่อจะเอาเรามาด้วย แต่ก่อมั้ยบ่อยหนัก ด้วยความที่มีลูกหลายคนก่อต้องผัดกันไปบ้าง และเมืองมาถีงในเมืองชีวิดของคนบ้านนอกจะตื่นเตั้นมากๆ เห็นของสวยๆก่ออยากได้เลยค่ะ แต่ก่อต้องดูงบพ่อแม่เขาก่อจะชื้อให้แต่ของจำเป็นเท่านั้น อยากอุปะกอนการเรียน, เสื้อผ้า, เครื่องปุงรด, ยารักสาโรก ชื่งพวกเราก่อต้องชื้อไปตุ่นไว้น่ะค่ะ ถ้า มั้ยนั้นก่อมั้ยมีกิน และ หาชื้อยากมากๆ ดั่งนั้นถ้าช่วงนั้นเราได้เข้าเมืองมาก่อมักจะได้เขาหนมกลับไปด้วยชื่งบอกได้เลยว่าดีใจมากๆ เหมือนได้กินอะไรที่วิเสดวิเสดเลยและ คิดแล้วชีวิดชวงนั้นมีความสุษที่สุดแล้ว และ เมื่อได้กพเห็นกาพการใช้ชีวิดเช่นนี้ก่ออดคิดถีงชีวิดตัวเองมั้ยได้เลยและ. วันนี้ขอฝากชีวิดแสนไรเดี่ยวส่าของเราไวเด็กไวด้วยน่ะค่ะ สำหรับ วันนี้ลาไปแล้วค่ะ บ่ายๆ
Thank you for support up-vote and follow me @ keodavanh
