ทุกคนจะสังเกตว่า บ้านเราแต่ละคน 95% จะมีสัตว์เลี้ยง อย่างบ้านของเจส เลี้ยงหมากับแมวมาตั้งแต่จำความได้ .. บอกได้เลยว่า หมาแมวบ้านเรา ฉลาดทุกตัว เสียแค่อย่างเดียว “พูดไม่ได้😋แค่นั้น” ชื่อหมา ก็จะตั้งตามหน้าตา และลักษณะเด่น เช่น เปาเปา ตอนได้เค้ามา หน้าเค้าดำ แต่ตัวขาว ก็เลยเรียกว่า เปาเปา... ส่วนอีกตัว “แต้ม” เป็นหมาธรรมดาไม่มีสายพันธุ์ แค่ท้องลายเหมือน 101 ลายจุด..ส่วนตัวชื่อ “ฝุ่น”ก็ชอบเอาหน้ามุดดินตลอด ...เลี้ยงมาหลายๆรุ่นจนมาถึงตัวสุดท้ายคือ “หมู” ตอนนั้นท้องลูกชายได้ 5 เดือน ลูกพี่ลูกน้องกันนี่แหละ ไปมุดดงหมามุ่ย ขโมยลูกหมามา 2 ตัว ก็เลยบอกให้พ่อมาเอาไปเลี้ยง ...หลังจากนั้นมาอีก 2 วัน ไปขโมยมาอีกตัว...เอ้อออออ พ่อไม่เอาแล้ว เราก็เลยต้องเลี้ยงเอง...ไอ้หมู เป็นหมาผสมอะไรก็ไม่รู้ หน้าเหมือนโกลเด้น ตอนมาแรกๆขานี่แบะตลอดเวลา เดินไม่ได้ ร้องทั้งวัน เอานมข้นหวาน UHT น้ำเต้าหู้ให้กิน... ท้องเสียตลอด ก็เลยไปซื้อนมผงเด็กมาชงให้กิน .. ใส่ขวดนมให้ดูดด้วย เพราะเลียกินไม่เป็น..เราต้องตื่นตอนกลางคืนมาชงนมให้ไอ้หมูด้วยทุก 4 ชั่วโมง....แม่บอกว่า “ซ้อมเลี้ยงหมาไปก่อน เดี๋ยวจะได้ชินกับเลี้ยงลูกตัวเอง🤪🤪นั่น”.....พอใกล้คลอดเราก็ย้ายกลับต่างจังหวัด เพราะเราไม่ได้ทำงานแล้ว ไปอยู่ที่โน่น เรานอนบนชานหน้าบ้านทุกวัน ไอ้หมูจะนอนปลายเท้าตลอด จนถึงวันที่ต้องไปผ่าคลอด ....เราต้องนอนโรงพยาบาล 5 วัน ถึงวันกลับบ้าน..แม่ต้องเอาไอ้หมูไปขังไว้ในห้องน้ำ เพราะกลัวมันกระโดดโดนแผลเรา .. พอพาลุกไปไว้ในห้องนอน ...เราก็ต้องอุ้มหมอนปิดท้องมา 1 ใบ ไอ้หมูร้องหงิง เหมือนถามว่า... ไปไหนมาหลายวันรู้มั้ยคิดถึงมาก น้ำตาเราไหลเลย ... วันต่อมาเราอุ้มลูกชายให้ไอ้หมูดมกลิ่น มันแกว่งหางดีใจ เราบอกว่า “ หมู..นี่น้องนะ รักน้องนะ”
