Thomas Woodrow Wilson (28 grudnia 1856-3 lutego 1924) jest polityczny i akademicki amerykański służył jako dwudziestego ósmego Prezydent Stanów Zjednoczonych w od 1913 do 1921 roku, urodził Wilson w mieście Staunton, Virginia, i spędził wczesne lata w Augusta, Georgia i Columbia w Południowej Karolinie. Wilson uzyskał stopień doktora nauk politycznych z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa i służył jako profesor i badacz w różnych instytucjach przed wyborem Riasagamah Princeton, stanowisko piastował od 1902 do 1910. W 1910 roku w wyborach do Partii Demokratycznej w wyborach w stanie Nowy rząd Jersey został wybrany na czwarty władca trzydziestu okresie od 1911 do 1913 roku nominować Wilson w wyborach prezydenckich w 1912 roku skorzystało z rozłamu w partii Republikańskiej, aby zdobyć pracę i otrzymał znaczną większość w złożonym Alantkhabao 42% w głosowaniu powszechnym w wyścigu, który przyniósł ze sobą czterech kandydatów. Był pierwszym prezydentem od południa od wyborów Zachary Taylor w 1848 roku, a Wilson był pionierem w postępowej siły ruchu, dzięki Partii Demokratycznej, która należy do Białego Domu i Kongresu w 1912 kontroli.
Prezydent Wilson zwrócił członkowskie Unii, która nie była używana od 1801 roku i doprowadziła do Kongresu, który stał się chwytać Demokratów i nadzorował przyjęcie postępowych zasad prawnych, że kraj nie widział jak choćby nowy Aaqraralsafqh w roku 1933. Wśród nowych polityk jest również Akt Rezerwy Federalnej, Ustawa o Federalnej Komisji Handlu, ustawa antymonopolowa Clayton, federalna ustawa o pożyczkach z gospodarstw rolnych. Wilson przejął władzę miesiąc po ratyfikacji 16. poprawki konstytucyjnej, wezwał do specjalnej sesji Kongresu i zatwierdził Ustawę o dochodach z 1913 r., Która stworzyła podatek dochodowy i obniżone cła. Ustawa Adamsona, która nałożyła osiem godzin pracy na pracowników kolei, została również zatwierdzona przez strajk kolejowy i późniejszy kryzys gospodarczy. Wilson utrzymał politykę neutralności, gdy wybuchła I wojna światowa w 1914 roku, prowadząc bardziej agresywną politykę w związku z wojną domową w Meksyku.
Wilson, były gubernator Nowego Jorku Charles Evans Hughes, ubiegał się o fotel prezydenta w 1916 roku i wygrał z niewielką przewagą, stając się pierwszym Demokratą, który wygrał dwa kolejne kadencje od czasów Andrew Jacksona. Zobaczył, że jego druga kadencja na wjazd do Stanów Zjednoczonych do pierwszej wojny światowej, w maju 1917 roku, kiedy Niemcy wznowił wojnę otwartą łodzią podwodną, gdy przechwytywane Omracabrqah Zimmerman, Wilson poprosił Kongres na wojnę, aby „uczynić świat bezpiecznym dla demokracji”. Stany Zjednoczone przeprowadziły kilka operacji wojskowych wraz z aliantami, chociaż oficjalnie nie sprzymierzyli się z nimi. Podczas wojny Wilson skupił się na aspektach dyplomatycznych i finansowych, pozostawiając strategię wojskową generałów, w szczególności generała Johna Bershenga. Stany Zjednoczone udzieliły Wielkiej Brytanii, Francji i innym sojusznikom miliardów dolarów na sfinansowanie wysiłków wojennych. Przyjęcie Wilson selektywnego ustawy o służbie i został zatrudniony dziesięć tysięcy na osobę dziennie i deportowany do Francji latem 1918 roku, a jednocześnie nie dać azyl polityczny do Mikołaja II cesarz Rosji i jego rodziny, kiedy został obalony w 1917 roku i na froncie domu, Wilson ma podnieść podatki od dochodów I pożyczył od ludzi miliardy dolarów, kupując więzy wolności. On też założył Wojskowej Rady Industries oraz wzmocniona współpraca związków zawodowych oraz systemów produkcji rolnej i żywności poprzez ustawy o Lever, przyznając sekretarz skarbu, William Machado, bezpośrednią kontrolę nad systemem kolejowym w kraju.
W państwie swojego adresu Unii w 1915 roku, Wilson poprosił Kongres położyć fundamenty, co stało ustawa Szpiegostwo 1917 i prawa podżeganie do 1918 roku, aby powstrzymać przeciwników rekrutacji. Tłumienie nasiliło się wraz z kampanią prokuratora generalnego Alexa Mitchella Palmera, by wypędzić obcych ekstremistów podczas pierwszego okresu czerwonego strachu w latach 1919-1920. Wilson poparł 19 Poprawkę, która dała kobietom prawo do głosowania w całych Stanach Zjednoczonych i została ratyfikowana w 1920 r. Pomimo sprzeciwu południowców. Wilson zebrał w swoim rządzie południowych Demokratów, którzy zastosowali apartheid w Ministerstwie Finansów, Marynarki Wojennej i innych urzędach federalnych. Kierownicy działów otrzymali większą autonomię w swoich działach. Wilson wydał zasady pokoju w 1918 roku, znany czternaście punktów, i udał się do Paryża w 1919 roku po przyjęciu rozejmu i sprzyjające warunki dla powstania Ligi Narodów i zawarcie traktatu wersalskiego. Wilson odbył krajową trasę koncertową w 1919 po powrocie z Europy, by promować traktat i doznał ciężkiego udaru mózgu. Republikanie w Senacie przyjęli ten traktat z głębokim zaniepokojeniem, a Wilson odrzucił wysiłki osiedlania się podjęte przez Henry Cabot Lodge, które Senat odrzucił. Wilson odizolował się w Białym Domu z powodu uderzenia, a jego moc i wpływy zmalały. Wilson przedstawił plan reelekcji na nową kadencję, a Narodowy Kongres Demokratyczny został rozwiązany w 1920 roku, ale partia zignorowała kandydaturę prezydenta na trzecią kadencję.
Wilson był michaelem z Georgii (zwolennikiem ekonomicznym Henry'ego George'a) lojalnym, zbierającym poglądy moralne w swojej polityce krajowej i międzynarodowej. Wielu radykalnych Gruzinów zostało mianowanych na wysokie stanowiska w jego administracji. A teraz dalej ideologii internacjonalizmu jako „Wilsona”, czy polityki zagranicznej, która domaga się naród do promowania demokracji globalnej, przyznawane Wilson Pokojową Nagrodę Nobla w 1919 roku sponsorowany przez Ligę Narodów, i za drugim z trzech amerykańskich prezydentów, aby otrzymać nagrodę po Theodore Roosevelt i Qublbarak Obama (Jimmy Carter otrzymał nagrodę po zakończeniu Przewodnictwo).
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Woodrow_Wilson