สวัสดีวันหยุดค่ะทุกคน ห่างหายไปหนึ่งวันพอดียุ่งๆอยู่กับความสุขที่ว่านี่แหละค่ะ เป็นธรรมดาของคนเป็นแม่นะคะการได้ดูแลลูก ได้มองพวกเขาเติบโตเป็นความสุขที่สุดของการเป็นแม่แล้วค่ะ
และยิ่งเสาร์-อาทิตย์นะคะการรวมตัวของสองแสบได้เกิดขึ้น 555 สนุกกันล่ะที่นี้ ความวุ่นวาย เฮฮา และเสียงร้องไห้ก็กัองกังวาลทั่วบ้านเลยค่ะ หนูจ๋าชอบเลี้ยงน้องด้วยความไร้เดียงสา การทำให้น้องเจ็บ งอแง แย่งของเล่นกันนั้นย่อมเกิดขึ้น ตีบ้าง ดุบ้างบางเวลาค่ะ ถามว่าตีแล้วใครเจ็บก็คนเป็นแม่อีกล่ะค่ะ มันเจ็บข้างในอย่างบอกไม่ถูกแต่ถ้าไม่ตี ไม่ดุเลยก็ไม่ได้ "รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี" สุภาษิตนี้ใช้ได้จริงค่ะ แต่เราตีเราดุด้วยเหตุและผล เป็นบางครั้งที่เขาดื้อเอาแต่ใจจริงๆดุแล้ว สอนแล้วไม่จำเราถึงต้องทำโทษค่ะ ไม่ใช่เอะอะตี
ในวงเล็บ ดีนะคะที่ได้ลูกสาวความซนความแสบอาจจะน้อยกว่าลูกชาย(รึเปล่า??) เวลาได้ผ่านไปทุกวันอย่างรวดเร็วกิจวัตรประจำวันก็ดำเนินต่อไปเกือบเหมือนเดิมทุกวันค่ะ ตื่นนอน ทำงานบ้าน ทำกับข้าว เลี้ยงลูก แค่นี้ก็หมดไปเป็นวันๆล่ะค่ะ ถ้าถามว่าเหนื่อยมั้ยตอบได้เลยค่ะว่าเหนื่อยมากกกก แต่... ในความเหนื่อยนี้ปริ่มล้นไปด้วยความสุขค่ะ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความน่ารัก ความโอบอ้อมอารีของคนเป็นพี่ ความอ้อนของเด็กๆ เราได้มองเห็นทุกอย่างและเห็นเขาในทุกๆวันทำให้ความเหนื่อยเหล่านั้นหายวับไปกับตาเลยค่ะ
และยิ่งได้อยู่ด้วยกันทั้งครอบครัว (ตา ยาย และเด็กๆ) เหมือนวันเสาร์ อาทิตย์แบบนี้ ได้ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน ออกไปข้างนอก ทำกับข้าวด้วยกัน ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน พูดคุยกัน เล่นกัน ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แม้กระทั่งการกินอิ่ม นอนหลับของทุกคนยิ่งทำให้ความสุขเพิ่มทวีคูณเลยค่ะ ซึ่งทุกอย่างล้วนสะท้อนให้เห็นถึงความรัก ความเมตตาของพ่อและแม่ที่มีต่อเรา
พรุ่งนี้วันจันทร์แล้วเป็นวันเริ่มต้นของการทำงานขอให้ทุกคนมีแรงพลังในการก้าวเดินต่อไปนะคะ
ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ
ไอริน
