สวัสดีเพื่อนๆชาว Steemit & Busy ที่น่ารักทุกๆท่านนะคะ คำว่า "ขี้ลืม" สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคนเป็นเรื่องธรรมดาค่ะ แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คือว่าความขี้ลืมแบบเป็นจริงเป็นจังนี่เกิดขึ้นกับรินหลังออกจากห้องผ่าตัดค่ะ (ผ่าตัดอะไร?? จะมาเล่าให้ฟังอีกทีนะคะ) แต่ก็ไม่ถึงขั้นอัลไซเมอร์ วันหนึ่งๆขึ้นลงบรรไดบ้านไม่รู้กี่รอบ ออกไปซื้อของไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเพราะความขี้ลืม จำได้ว่าเมื่อก่อนไม่ใช่คนขี้ลืมขนาดนี้
รินจะยกตัวอย่างให้ดูนะคะ (นี่แค่ 1ตัวอย่างค่ะ) เมื่อวันก่อนรินต้องออกไปซื้อของ และรู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้ลืมเลยจดรายละเอียดใส่ไว้ในโพยว่าจะซื้ออะไรบ้างก็หลายอย่างอยู่ค่ะ พอไปถึงที่ร้านไปเจอกับป้าข้างบ้าน ป้าเขาชวนคุย คุยกันกับเจ้าของร้านด้วย คุยกับเราด้วย
ระหว่างนั้นเราเปิดดูโพยว่าเราจะซื้ออะไรบ้าง อ่านเสร็จก็เริ่มเลือกดูของ เห็นของที่จะซื้อหลายอย่างวางอยู่ด้านหน้าแต่ยังไม่หยิบคิดว่าเข้าไปเลือกของข้างในก่อนแล้วค่อยกลับมาหยิบระหว่างเดินกลับมาป้าแกก็ชวนคุย ถามนุ้นนี่นั่นตลอด จนเราเดินเลยของนั้นมาจ่ายตัง ของบางอย่างที่ร้านนี้ไม่มีกะจะแวะไปซื้อของที่ยังไม่ครบที่เซเว่น
จ่ายตังเสร็จกลับพร้อมป้าแกพอดี จะกลับแล้วยังไม่หยุดคุย ฮ่าๆๆๆ พอป้าแกขับมอเตอร์ไซด์กลับไปแล้ว เราก็ขับตามป้าแกไป ขับเลยเซเว่นไปเฉยเลยค่ะ จนมาถึงบ้านนึกขึ้นได้ว่าซื้อของไม่ครบ ได้ของกลับมาไม่กี่อย่าง โพยนั้นก็เผลอเอาไปไว้ไหนแล้วก็ไม่รู้ แม่ถามทำไมได้แค่นี้ของที่ร้านหมดหรอ รินตอบกลับไปว่า เปล่าค่ะแม่ หนูลืม!!
ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ใจดีทุกๆท่าน ขอบคุณทุกการติดตาม และขอบคุณทุกกำลังใจที่น่ารักเสมอมานะคะ
ไอริน
