//cdn.arzblog.com/uploads//what-is-cryptocurrency.jpg
در ابتدا رمزنگاری در جنگ جهانی دوم برای انتقال پیام و فرمان های نظامی مورد استفاده قرار گرفت. در عصر دیجیتال، ریاضیات و علوم کامپیوتر برای امنیت ارتباطات، اطلاعات و انتقال پول مورد استفاده قرارگرفته اند.
ریشه های ارز دیجیتال به حباب Dot Com در دهه 1990 بر میگردد . یکی از اولین E-Gold که با پشتوانه طلا بود، در سال 1996 ایجاد شد. یکی از پول های دیجیتال مطرح دیگر Liberty Reserve بود که در سال 2006 به وجود آمد. این سرویس به کاربران اجازه می داد تا پول دلار یا یوروی خود را به Liberty Reserve تبدیل کرده و بتوانند آن را آزادانه با کارمزد 1% بین یکدیگر رد و بدل کنند. هر دوی این پول های دیجیتال متمرکز بوده و برای پول شویی استفاده می شد . همین امر باعث شد تا دولت آمریکا هر دوی این پول های دیجیتال را تعطیل کند. گسترش تازه ارز دیجیتال یا رمز ارز ، باعث ایجاد علاقه شدید به استفاده مجدد از پول های دیجیتال را داشت که این امر با معرفی بیت کوین در سال 2009 محقق شد که آن را به بزرگ ترین و قابل اعتمادترین پول دیجیتال تبدیل نمود.
پول معمولی یا همان ارزهای رسمی (مثل ریال، دلار یا یورو) توسط بانک مرکزی هر کشور منتشر میشود. بانک مرکزی باید مقداری شیء با ارزش (نظیر طلا) را به عنوان پشتوانه این پول منتشر شده در اختیار داشته باشد. اما ارز دیجیتال این گونه نیست و بیشتر آنها بدون هر نوع پشتوانه فیزیکی منتشر میشوند. البته استثناهایی نیز در این میان وجود دارد. برای نمونه ارز دیجیتال «وانگرم» که توسط یک استارتاپ اماراتی عرضه شده و منطبق با قوانین شرعیت اسلامی است، دارای پشتوانه طلا است.
دومین تفاوت پول معمولی با ارز دیجیتال به ساختار تراکنش آنها مربوط میشود. در تراکنشهای آنلاین بین دو نفر، یک واسطه (معمولا) بانک وجود دارد که بر آن نظارت میکند. اما نقل و انتقال ارز دیجیتال بین دو نفر به صورت همتا به همتا صورت میگیرد. به جای وجود یک نهاد واسطه مرکزی (مثل بانک) درستی تراکنش در ارز دیجیتال توسط شبکهای از کاربران که بر روی شبکه بلاک چین حضور دارند تایید میشود.
ارز دیجیتال تفاوتهایی اساسی با پول رسمی کشور ها دارد.بازگشت ناپذیری تراکنشهای ارز دیجیتال سومین تفاوت است. در حالت عادی و در خریدهای آنلاین، در صورت بروز مشکل و یا اعتراض پرداختکننده، امکان پیگیری و کنسل کردن تراکنش وجود دارد. اما تراکنش در ارزهای دیجیتال این طور نیست و در صورت انجام دیگر بازگشتپذیر نخواهد بود.
حفظ هویت کاربر تفاوت بعدی است. در تراکنشهای معمول آنلاین، هویت کاربر احزاز میشود، اما در ارزهای دیجیتال هویت کاربر محفوظ میماند. البته هر از گاهی اخباری در زمینه احتمال شناسایی هویت کاربران در این فضا نیز منتشر میشود. همچنین کارمزد تراکنشهای ارز دیجیتال پایینتر از شیوه معمول بوده و یا حتی گاهی صفر است.
ارزهای دیجیتال از فناوری غیرمتمرکز استفاده می کنند و به کاربران امکان پرداخت امن و ذخیره پول را بدون نیاز به ثبت نام یا استفاده از بانک ها و سازمان های واسطه می دهند. اکثر ارزهای دیجیتال روی پایگاه داده توزیع شده ای به نام بلاک چین اجرا می شوند. بیشتر واحد های اصلی ارز دیجیتال (به جز توکن ها) توسط یک فرآیند به نام استخراج یا ماین تولید می شوند.
اتریوم: در سال 2015 توسعه یافته است، اتریوم بلاک چین مخصوص خود را دارد به همین دلیل به آن بلاک چین دوم هم گفته می شود. اتریوم فقط یک روش پرداخت نیست. روی بلاک چین اتریوم، قرارداد های هوشمند غیرمتمرکز اجرا می شود. بیش از 90 درصد توکن های موجود روی پلتفرم اتریوم فعالیت می کنند.
ریپل: ریپل یکی دیگر از پلتفرم های غیرمتمرکز مشهور است. ریپل در سال 2012 با هدف ایجاد ظرفیت تراکنش های بالا عرضه شد.
لایت کوین: این ارز با تغییراتی در بیت کوین مانند انجام سریع تر تراکنش ها و استخراج راحت تر، در سال 2013 عرضه شد.
استفاده از ارزهای دیجیتال نیاز به ثبت نام یا مدارک ندارد. فرایند استخراج برای همه مقدور است و همه می توانند با سخت افزار های مناسب از آن کسب درآمد کنند.
این مطلب به صورت اختصاصی در ارزبلاگ تهیه شده است اگر این مطلب برای شما مفید بود با ارسال دیدگاه ما را از نظرات و تجربیات خود آگاه نمایید
