အလုပ္တစ္ခုရဲ႕ အစမွာ အဲ့အလုပ္ေပၚခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္းကအစျပဳတယ္။
အလုပ္အတြက္ အခ်ိန္ကို နစ္ျမဳပ္ထားရမယ္။ အေပ်ာ္အပါးေတြထက္ အလုပ္ကပိုအေရးႀကီးလာမယ္။
အိပ္ရစားရဖို႔ထက္ အလုပ္ၿပီးဖို႔က ပိုအေရးပါလာမယ္။
photo from google
အစပိုင္းစလုပ္တဲ့ေနရာမွာ လြယ္သလိုနဲ႔ အခက္အခဲမ်ိဳးစုံကို စေတြ႔မယ္။
ေနာက္ အဆင္မေျပမူ႔ေတြက ကိုယ့္ကို ထိုးႏွက္လိမ့္မယ္။
ႀကိဳးစားေပမယ့္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းခံရတာနဲေနမယ္။
ဘက္ေပါင္းစုံကတိုက္ခိုက္လိမ့္မယ္။ အလိမ္အညာေတြ ခ်ည္းကပ္လာလိမ့္မယ္။
တခ်ိဳ႕က ကဲ့ရဲ႕မယ္ တခ်ိဳ႕က အမူအရာေတြနဲ႔ ခ်ိဳးႏိွမ္ဆက္ဆံမယ္။
အမိန္႔ေပးခ်င္တဲ့သူေတြ ေဝဖန္သူေတြကလဲပိုမ်ားလာမယ္။
တဖန္ ေအာင္ျမင္ေနၿပီးသားသူေတြကို သြားၾကည့္မိၿပီး ဆက္လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြကုန္လိမ့္မယ္။
ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ယုံၾကည္မူေတြ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့တယ္။
ေအာင္ျမင္ျခင္းရဲ႕အစက က်႐ူံးျခင္းက သို႔ ႐ုန္းထြက္မူက ဆိုတာ ခံယူထားဖို႔လိုပါတယ္။
ကိုယ္တကယ္ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရမွာက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပါ။
ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၿပီလဲ။
ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ အမ်ားတကာရဲ႕ေထာက္ခံမူ႔ကိုရၿပီလဲ။
ကိုယ့္ကိုဘယ္ေလာက္ထိ အေရးေပးအသိအမွတ္ျပဳထားလဲ။
ကိုယ့္ရဲ႕စြမ္းေဆာင္မူ႔က ဘယ္ေလာက္ထိ တစ္ပါးသူကို စိတ္ေက်နပ္မူ႔ေပးႏိုင္လဲဆိုတာေတြပါ။
photo from google
လူတိုင္းက ခ်ိဳသာတာကိုႀကိဳက္တယ္။
လိုက္ေရာတာကိုႀကိဳက္တယ္။
ကိုယ့္ဘက္ကသာ ဘယ္ေလာက္ထိ
စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မလဲဆိုတာကို အျမဲေတြးေနမယ္ဆို တစ္ေန႔ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္ရိွၿပီး
ေရာက္ရိွေနတဲ့ ေနရာလဲ တည္ျမဲေနမွာ အေသခ်ာပါပဲ။