Normaal ben ik iemand die je niet snel hoort klagen over hitte. Sterker nog, ik vind het heerlijk dit weer. Dat brandende zonnetje op je huid, het buiten leven, het zo lekker rozig voelen in de avond. Ik geniet daar van. Of eigenlijk beter gezegd: ik genoot daar altijd zo van.
Vanavond vond ik het lastiger. Niet voor mezelf, maar voor de kinderen. Veerle liet zich rustig in bed leggen. Maar haar zolderkamer voelde zo benauwd en haar lijfje al zo klam. Ik had moeite om de deur te sluiten, maar deze of een raam volledig openlaten zou gegarandeerd minder slaap betekenen. Een flesje water en koude doek in haar bedje, meer kon ik nu niet doen. Lars lag te woelen en leek maar geen fijne houding te kunnen vinden. Die heb ik maar even in mijn armen genomen. Nu heb ik twee slapende kindjes in kamers van ruim 30°C. En ik voel me schuldig. Schuldig dat ik het niet koeler voor ze kan krijgen.
Voor het eerst ben ik dus blij dat het morgen wat minder warm wordt. Zodat we gewoon naar buiten kunnen, wanneer we willen. Zonder rekening te moeten houden met een torenhoge UV-straling. Zodat ze rustig kunnen slapen, in kamers die niet benauwd aanvoelen. En vooral, zodat er weer een stukje rust voor ze zal komen. Als zij maar gelukkig zijn, dan geniet deze mama het allermeest met welke temperatuur dan ook.
Hoe gaan jullie kinderen met de warmte om? Hebben ze er last van?
