✏✏📒📒

စာကိုအျပစ္သဖြယ္ျမင္ၾကတဲ့ ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္လက္ထြက္မ်ားဖတ္ရန္
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီးမွာ -

"ေယာ ေဝါ အာနႏၵ မယာ ဓေမၼာ စ ဝိနေယာ စ ေဒသိေတာ ပညေတၱာ၊ ေသာ ေခါ မမစၥေယန သတၳာ" တဲ့၊

"ငါမရွိတဲ႔ေနာက္ ငါေဟာခဲ့တဲ့ဓမၼ ငါပညတ္ခဲ႔တဲ႔ ဝိနယဟာ မင္းတို႔ရဲ႕ဆရာပဲ" လို႔ ဒီလိုေျပာခဲ့တာ။

ဒါက အင္မတန္မွ ထူးျခားတယ္၊ သာမန္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ မတူဘူး။ ဗုဒၶဘာသာသာသနာ တည္ေထာင္မႈကို စဥ္းစားၾကည့္၊ ဒိျပင္အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာဆိုရင္ Successor လို႔ ေခၚတဲ့ ရာထူးဆက္ခံသူေတြ ရွိရတယ္၊ ဥပမာမယ္ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သမၼတတစ္ဦး အနားယူသြားရင္ သူ႔ရာထူးကို ဆက္ခံသူဆိုတာ လာရတယ္၊ ပုဂိၢဳလ္ေတြကပဲ ဆက္ခံသြားၾကတယ္၊ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လို Successor လို႔ ေခၚတယ္၊ အဲဒီ Successor ဟာ ပုဂိၢဳလ္ပဲ ေရြးေလ့ရွိတယ္။ ဥပမာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဆိုလို႔ရွိရင္ ဘုရင္ႀကီးမရွိရင္ ေနာက္ထပ္မင္းတစ္ပါး တက္ရတယ္၊ Successor ဆက္ခံရတာ။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သာသနာေတာ္က်ေတာ့ Successor ဆိုတာ ပုဂိၢဳလ္ကို ထားခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူး၊ ဓမၼကို ထားခဲ့တာ၊ အင္မတန္မွ ထူးျခားတယ္လို႔ ဒီလိုေျပာရမယ္။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ဗုဒၶရဲ႕ Successor လို႔ေခၚတဲ့ ဗုဒၶရာထူးကို ဆက္ခံမယ့္ ပုဂိၢဳလ္ဆိုတာ မရွိဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက ဓမၼကိုပဲ မိမိရဲ႕ Successor အေနနဲ႔ ထားခဲ႔တာ၊ အဲဒီေတာ့ ဓမၼဟာ အေရးႀကီးဆံုးေပါ့၊ အဲဒီဓမၼကိုသြားၿပီး စာခံတယ္ လို႔ ေျပာမိရင္ မွားလိမ့္မယ္။

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္က ေသာ ေခါ မမစၥ ေယန သတၳာ- အဲဒီဓမၼဝိနယဟာ ငါမရွိတဲ့ေနာက္မွာ မင္းတို႔ရဲ႕ဆရာပဲလို႔ ေျပာခဲ႔တယ္ေနာ္၊ ဒါကို သတိမေမ့ဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္။

ဒါျဖင့္ "ငါေဟာခဲ့တဲ့ဓမၼ ငါပညတ္ခဲ့တဲ့ ဝိနယ" ဆိုတာ ဘာေတြတုံး၊ အခု သဂၤါယနာေျခာက္တန္ တင္ထားတဲ့ ပိဋကတ္သံုးသြယ္ နိကာယ္ငါးျဖာပဲ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျပည့္အဝရွိတယ္၊ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္း သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးခဲ့တဲ့ စာေပေတြပဲ၊ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေပနဲ႔အညီပဲ ျဖစ္သင့္တယ္ေပါ့၊

တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း စာတတ္တဲ႔လူကို အပုပ္ခ်ခ်င္ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာလဲဆိုရင္ ေပါ႒ိလရဟန္းကို ျမတ္စြာဘုရားက "တုစၧ" လို႔ ေခၚတယ္ဆိုတဲ့စကားကို သံုးၿပီးေတာ့ စာတတ္႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ဒီလို အဓိပၸာယ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္တကယ္ နားလည္ဖို႔ရာက ျမတ္စြာဘုရားက ေပါ႒ိလရဟန္းကို တုစၧလို႔ ေခၚတာဟာ စာတတ္တာကို ႐ႈတ္ခ်တာမဟုတ္ဘူး၊ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္ရဲ႕သားနဲ႔ မလုပ္ဘဲေနလို႔၊ က်င့္ရမယ့္တရားကို မက်င့္ဘဲေနလို႔ က်င့္ေအာင္လို႔ နာေအာင္ေျပာတဲ့စကား၊ အဲဒါကို သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုတယ္ေပါ့။ တခ်ဳိ႕က သေဘာမေပါက္တဲ့အခါ စာတတ္လို႔ ဘုရားက ႐ႈတ္ခ်တာလို႔ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ယူတယ္၊ ယူတဲ႔အခါ ပရိယတ္ကို ပယ္သလို ျဖစ္သြားျပန္တယ္၊ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ျပတဲ့အခါမွာ -
နံပါတ္(၁) သီလ ရွိရမယ္၊
နံပါတ္(၂) ဗဟုသုတ ရွိရမယ္၊
ဗဟုသုတဆိုတာ စာတတ္ရမယ္လို႔ေျပာတာ၊ တရားဓမၼေတြကို မ်ားစြာၾကားနာလို႔ အနက္အဓိပၸာယ္ ဆင္ျခင္စဥ္းစားလို႔ အသိဉာဏ္နဲ႔ ထိုးထြင္းသိတဲ့ လူမ်ိဳးမွ ဗဟုသုတရွိသူလို႔ ဒီလိုေခၚတာကိုး၊ ဆိုလိုတာက စာလည္းတတ္ရမယ္၊ တရားဓမၼလည္း က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ရမယ္၊ ဒီလို ပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုတာေနာ္။

အဲဒီေတာ့ စာတတ္လို႔ တရားအားထုတ္လို႔ မရဘူး၊ စာခံေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက မမွန္ကန္တဲ႔ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ေျပာၾကတာပဲ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ "စာခံတယ္" ဆိုတာလည္း မေျပာသင့္တဲ႔ စကားတစ္ခုပဲ။ "စာတတ္ဖို႔ မလိုဘူး" ဆိုတာလည္း မေျပာသင့္တဲ့ စကားတစ္ခုပဲ။ တကယ္ေတာ့ စာတတ္တာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး "မာနခံတယ္" လို႔ ေျပာရင္ မွန္တယ္။

ဆိုဆံုးမ၍ မရသူအား သတ္ပစ္
🌀🌀🌀🌀🌀🌀

ေကသိမည္ေသာ ျမင္းဆရာအား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႔ၾကားေလ၏။
"ေကသိ သင္သည္ကား ျမင္းဆရာဟု ထင္ရွား၏၊ အဘယ္သို႔လွ်င္ သင္သည္ ျမင္း႐ိုင္းကို ဆံုးမသနည္း"ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
➡ အ႐ွင္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမင္း႐ိုင္းကို အႏုအားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။

"ေကသိ အကယ္၍ သင္၏ ျမင္း႐ိုင္းသည္ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏု အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံလွ်င္ ထိုျမင္း႐ိုင္းကို အဘယ္သို႔ျပဳသနည္း"ဟု ေမးေတာ္မူ၏။
➡ အ႐ွင္ဘုရား အကြၽႏ္ုပ္၏ ျမင္း႐ိုင္းသည္ အကယ္၍ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုျမင္း႐ိုင္းကို သတ္ပစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ သတ္ျခင္းသည္ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း ဟူမူ- အကြၽႏု္ပ္၏ ဆရာ အမ်ဳိးအႏြယ္အား ဂုဏ္ေက်းဇူးမဲ့ မျဖစ္ေစလိုေသာေၾကာင့္ပါတည္း ဟု ေလွ်ာက္၏။

"အ႐ွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ကား ဆံုးမထိုက္သူတို႔ကို ဆံုးမတတ္သည့္ အတုမဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူပါ၏၊ အရွင္ဘုရား အဘယ္သို႔လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆံုးမထိုက္ေသာ သူကို ဆံုးမေတာ္မူပါသနည္း" ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ ငါသည္ကား ဆံုးမထိုက္ေသာ သူတို႔ကို အႏုအားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ ေကသိ ထိုသို႔ဆံုးမရာ၌ အႏုအားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား နတ္တို႔တည္း၊ ဤကား လူတို႔တည္းဟု ဆံုးမ၏။ ေကသိ ထိုသို႔ ဆံုးမရာ၌ ဤကား အၾကမ္းအားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ငရဲတည္း၊ ဤကား တိရစၦာန္မ်ဳိးတည္း။ ဤကား ၿပိတၱာဘံုတည္းဟု ဆံုးမ၏။ ေကသိ ထိုသို႔ ဆံုးမရာ၌ ဤသည္ကား အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယ သုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား နတ္တို႔တည္း၊ ဤကား လူတို႔တည္း၊ ဤကား ငရဲတို႔တည္း၊ ဤကား တိရစၧာန္မ်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၿပိတၱာဘံုတည္းဟု ဆံုးမ၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

"အရွင္ဘုရား အကယ္၍ အရွင္ဘုရား၏ ဆံုးမထိုက္သူသည္ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုသူကို အဘယ္သို႔လွ်င္ ျပဳလုပ္ပါသနည္း"ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ ငါ၏ ဆုံးမထိုက္သူသည္ အကယ္၍ အႏု အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုသူကို ငါသည္ သတ္ပစ္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

"အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားအား သူ႔အသက္ သတ္ျခင္းသည္ မအပ္သည္သာ မဟုတ္ပါေလာ၊ ထိုသို႔ ျဖစ္ပါလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ "ေကသိ ထိုသူကို ငါသည္ သတ္ပစ္၏"ဟု မိန္႔ေတာ္မူဘိ၏"ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ မွန္ေပ၏၊ ျမတ္စြာဘုရားအား သူ႔အသက္ကို သတ္ျခင္းသည္ မအပ္သည္သာတည္း၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ထိုဆံုးမထိုက္သူသည္ အကယ္၍ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုသူကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေျပာဆို ဆံုးမထိုက္သူ ဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳေတာ့ေပ၊ ပညာရွိ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔ကလည္း ေျပာဆို ဆံုးမထိုက္သူ ဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳၾကကုန္။ ယင္းသို႔ အသိအမွတ္ မျပဳၾကျခင္းသည္ပင္ ျမတ္စြာဘုရား အဆုံးအမေတာ္၌ သတ္ပစ္လိုက္သည္ မည္ေပ၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားက ေျပာဆိုဆံုးမထိုက္သူဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳ၊ ပညာရွိ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔ကလည္း ေျပာဆိုဆံုးမထိုက္သူဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳၾကျခင္းသည္ပင္ စင္စစ္ ေကာင္းစြာ သတ္ပစ္လိုက္သည္ မည္ပါေပ၏။ အရွင္ဘုရား တရားေတာ္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါေပ၏၊ တရားေတာ္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါေပ၏။ပ။ အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ယေန႔မွစ၍ အသက္ထက္ဆံုး ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာဟု မွတ္ေတာ္မူပါဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

(စတုကၠနိပါတ္၊ ေကသိဝဂ္၊ ေကသိသုတ္)
စာကိုအျပစ္သဖြယ္ျမင္ၾကတဲ့ ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္လက္ထြက္မ်ားဖတ္ရန္
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ပရိနိဗၺာန္ စံခါနီးမွာ -

"ေယာ ေဝါ အာနႏၵ မယာ ဓေမၼာ စ ဝိနေယာ စ ေဒသိေတာ ပညေတၱာ၊ ေသာ ေခါ မမစၥေယန သတၳာ" တဲ့၊

"ငါမရွိတဲ႔ေနာက္ ငါေဟာခဲ့တဲ့ဓမၼ ငါပညတ္ခဲ႔တဲ႔ ဝိနယဟာ မင္းတို႔ရဲ႕ဆရာပဲ" လို႔ ဒီလိုေျပာခဲ့တာ။

ဒါက အင္မတန္မွ ထူးျခားတယ္၊ သာမန္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ မတူဘူး။ ဗုဒၶဘာသာသာသနာ တည္ေထာင္မႈကို စဥ္းစားၾကည့္၊ ဒိျပင္အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာဆိုရင္ Successor လို႔ ေခၚတဲ့ ရာထူးဆက္ခံသူေတြ ရွိရတယ္၊ ဥပမာမယ္ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သမၼတတစ္ဦး အနားယူသြားရင္ သူ႔ရာထူးကို ဆက္ခံသူဆိုတာ လာရတယ္၊ ပုဂိၢဳလ္ေတြကပဲ ဆက္ခံသြားၾကတယ္၊ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လို Successor လို႔ ေခၚတယ္၊ အဲဒီ Successor ဟာ ပုဂိၢဳလ္ပဲ ေရြးေလ့ရွိတယ္။ ဥပမာ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဆိုလို႔ရွိရင္ ဘုရင္ႀကီးမရွိရင္ ေနာက္ထပ္မင္းတစ္ပါး တက္ရတယ္၊ Successor ဆက္ခံရတာ။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ သာသနာေတာ္က်ေတာ့ Successor ဆိုတာ ပုဂိၢဳလ္ကို ထားခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူး၊ ဓမၼကို ထားခဲ့တာ၊ အင္မတန္မွ ထူးျခားတယ္လို႔ ဒီလိုေျပာရမယ္။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္မွာ ဗုဒၶရဲ႕ Successor လို႔ေခၚတဲ့ ဗုဒၶရာထူးကို ဆက္ခံမယ့္ ပုဂိၢဳလ္ဆိုတာ မရွိဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက ဓမၼကိုပဲ မိမိရဲ႕ Successor အေနနဲ႔ ထားခဲ႔တာ၊ အဲဒီေတာ့ ဓမၼဟာ အေရးႀကီးဆံုးေပါ့၊ အဲဒီဓမၼကိုသြားၿပီး စာခံတယ္ လို႔ ေျပာမိရင္ မွားလိမ့္မယ္။

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္က ေသာ ေခါ မမစၥ ေယန သတၳာ- အဲဒီဓမၼဝိနယဟာ ငါမရွိတဲ့ေနာက္မွာ မင္းတို႔ရဲ႕ဆရာပဲလို႔ ေျပာခဲ႔တယ္ေနာ္၊ ဒါကို သတိမေမ့ဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္။

ဒါျဖင့္ "ငါေဟာခဲ့တဲ့ဓမၼ ငါပညတ္ခဲ့တဲ့ ဝိနယ" ဆိုတာ ဘာေတြတုံး၊ အခု သဂၤါယနာေျခာက္တန္ တင္ထားတဲ့ ပိဋကတ္သံုးသြယ္ နိကာယ္ငါးျဖာပဲ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျပည့္အဝရွိတယ္၊ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ အဆက္ဆက္ ထိန္းသိမ္း သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးခဲ့တဲ့ စာေပေတြပဲ၊ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေပနဲ႔အညီပဲ ျဖစ္သင့္တယ္ေပါ့၊

တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း စာတတ္တဲ႔လူကို အပုပ္ခ်ခ်င္ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာလဲဆိုရင္ ေပါ႒ိလရဟန္းကို ျမတ္စြာဘုရားက "တုစၧ" လို႔ ေခၚတယ္ဆိုတဲ့စကားကို သံုးၿပီးေတာ့ စာတတ္႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ဒီလို အဓိပၸာယ္မ်ိဳးနဲ႔ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္တကယ္ နားလည္ဖို႔ရာက ျမတ္စြာဘုရားက ေပါ႒ိလရဟန္းကို တုစၧလို႔ ေခၚတာဟာ စာတတ္တာကို ႐ႈတ္ခ်တာမဟုတ္ဘူး၊ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္ရဲ႕သားနဲ႔ မလုပ္ဘဲေနလို႔၊ က်င့္ရမယ့္တရားကို မက်င့္ဘဲေနလို႔ က်င့္ေအာင္လို႔ နာေအာင္ေျပာတဲ့စကား၊ အဲဒါကို သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုတယ္ေပါ့။ တခ်ဳိ႕က သေဘာမေပါက္တဲ့အခါ စာတတ္လို႔ ဘုရားက ႐ႈတ္ခ်တာလို႔ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ယူတယ္၊ ယူတဲ႔အခါ ပရိယတ္ကို ပယ္သလို ျဖစ္သြားျပန္တယ္၊ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကိုယ္က ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေဖာ္ျပတဲ့အခါမွာ -
နံပါတ္(၁) သီလ ရွိရမယ္၊
နံပါတ္(၂) ဗဟုသုတ ရွိရမယ္၊
ဗဟုသုတဆိုတာ စာတတ္ရမယ္လို႔ေျပာတာ၊ တရားဓမၼေတြကို မ်ားစြာၾကားနာလို႔ အနက္အဓိပၸာယ္ ဆင္ျခင္စဥ္းစားလို႔ အသိဉာဏ္နဲ႔ ထိုးထြင္းသိတဲ့ လူမ်ိဳးမွ ဗဟုသုတရွိသူလို႔ ဒီလိုေခၚတာကိုး၊ ဆိုလိုတာက စာလည္းတတ္ရမယ္၊ တရားဓမၼလည္း က်င့္ႀကံႀကိဳးကုတ္ အားထုတ္ရမယ္၊ ဒီလို ပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုတာေနာ္။

အဲဒီေတာ့ စာတတ္လို႔ တရားအားထုတ္လို႔ မရဘူး၊ စာခံေနတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက မမွန္ကန္တဲ႔ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ေျပာၾကတာပဲ ျဖစ္တယ္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ "စာခံတယ္" ဆိုတာလည္း မေျပာသင့္တဲ႔ စကားတစ္ခုပဲ။ "စာတတ္ဖို႔ မလိုဘူး" ဆိုတာလည္း မေျပာသင့္တဲ့ စကားတစ္ခုပဲ။ တကယ္ေတာ့ စာတတ္တာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး "မာနခံတယ္" လို႔ ေျပာရင္ မွန္တယ္။

ဆိုဆံုးမ၍ မရသူအား သတ္ပစ္
🌀🌀🌀🌀🌀🌀

ေကသိမည္ေသာ ျမင္းဆရာအား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေအာက္ပါအတိုင္း မိန္႔ၾကားေလ၏။
"ေကသိ သင္သည္ကား ျမင္းဆရာဟု ထင္ရွား၏၊ အဘယ္သို႔လွ်င္ သင္သည္ ျမင္း႐ိုင္းကို ဆံုးမသနည္း"ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။
➡ အ႐ွင္ဘုရား အကြၽႏု္ပ္သည္ ျမင္း႐ိုင္းကို အႏုအားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း ဆံုးမပါ၏ ဟု ေလွ်ာက္၏။

"ေကသိ အကယ္၍ သင္၏ ျမင္း႐ိုင္းသည္ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏု အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံလွ်င္ ထိုျမင္း႐ိုင္းကို အဘယ္သို႔ျပဳသနည္း"ဟု ေမးေတာ္မူ၏။
➡ အ႐ွင္ဘုရား အကြၽႏ္ုပ္၏ ျမင္း႐ိုင္းသည္ အကယ္၍ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုျမင္း႐ိုင္းကို သတ္ပစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ သတ္ျခင္းသည္ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း ဟူမူ- အကြၽႏု္ပ္၏ ဆရာ အမ်ဳိးအႏြယ္အား ဂုဏ္ေက်းဇူးမဲ့ မျဖစ္ေစလိုေသာေၾကာင့္ပါတည္း ဟု ေလွ်ာက္၏။

"အ႐ွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ကား ဆံုးမထိုက္သူတို႔ကို ဆံုးမတတ္သည့္ အတုမဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူပါ၏၊ အရွင္ဘုရား အဘယ္သို႔လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆံုးမထိုက္ေသာ သူကို ဆံုးမေတာ္မူပါသနည္း" ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ ငါသည္ကား ဆံုးမထိုက္ေသာ သူတို႔ကို အႏုအားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း ဆံုးမ၏၊ ေကသိ ထိုသို႔ဆံုးမရာ၌ အႏုအားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား နတ္တို႔တည္း၊ ဤကား လူတို႔တည္းဟု ဆံုးမ၏။ ေကသိ ထိုသို႔ ဆံုးမရာ၌ ဤကား အၾကမ္းအားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ငရဲတည္း၊ ဤကား တိရစၦာန္မ်ဳိးတည္း။ ဤကား ၿပိတၱာဘံုတည္းဟု ဆံုးမ၏။ ေကသိ ထိုသို႔ ဆံုးမရာ၌ ဤသည္ကား အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္ ဆံုးမပံုတည္း- ဤကား ကာယ သုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ကာယဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား ၀စီဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာသုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္တည္း၊ ဤကား မေနာဒုစ႐ိုက္၏ အက်ဳိးတည္း၊ ဤကား နတ္တို႔တည္း၊ ဤကား လူတို႔တည္း၊ ဤကား ငရဲတို႔တည္း၊ ဤကား တိရစၧာန္မ်ဳိးတည္း၊ ဤကား ၿပိတၱာဘံုတည္းဟု ဆံုးမ၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

"အရွင္ဘုရား အကယ္၍ အရွင္ဘုရား၏ ဆံုးမထိုက္သူသည္ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုသူကို အဘယ္သို႔လွ်င္ ျပဳလုပ္ပါသနည္း"ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ ငါ၏ ဆုံးမထိုက္သူသည္ အကယ္၍ အႏု အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္း အားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုသူကို ငါသည္ သတ္ပစ္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

"အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားအား သူ႔အသက္ သတ္ျခင္းသည္ မအပ္သည္သာ မဟုတ္ပါေလာ၊ ထိုသို႔ ျဖစ္ပါလ်က္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ "ေကသိ ထိုသူကို ငါသည္ သတ္ပစ္၏"ဟု မိန္႔ေတာ္မူဘိ၏"ဟု ေလွ်ာက္၏။
➡ ေကသိ မွန္ေပ၏၊ ျမတ္စြာဘုရားအား သူ႔အသက္ကို သတ္ျခင္းသည္ မအပ္သည္သာတည္း၊ စင္စစ္ေသာ္ကား ထိုဆံုးမထိုက္သူသည္ အကယ္၍ အႏုအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံ၊ အႏုအၾကမ္းအားျဖင့္လည္း အဆံုးအမ မခံခဲ့လွ်င္ ထိုသူကို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေျပာဆို ဆံုးမထိုက္သူ ဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳေတာ့ေပ၊ ပညာရွိ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔ကလည္း ေျပာဆို ဆံုးမထိုက္သူ ဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳၾကကုန္။ ယင္းသို႔ အသိအမွတ္ မျပဳၾကျခင္းသည္ပင္ ျမတ္စြာဘုရား အဆုံးအမေတာ္၌ သတ္ပစ္လိုက္သည္ မည္ေပ၏ ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားက ေျပာဆိုဆံုးမထိုက္သူဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳ၊ ပညာရွိ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔ကလည္း ေျပာဆိုဆံုးမထိုက္သူဟူ၍ အသိအမွတ္ မျပဳၾကျခင္းသည္ပင္ စင္စစ္ ေကာင္းစြာ သတ္ပစ္လိုက္သည္ မည္ပါေပ၏။ အရွင္ဘုရား တရားေတာ္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါေပ၏၊ တရားေတာ္သည္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ ရွိပါေပ၏။ပ။ အရွင္ဘုရား ျမတ္စြာဘုရားသည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ယေန႔မွစ၍ အသက္ထက္ဆံုး ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာဟု မွတ္ေတာ္မူပါဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။

(စတုကၠနိပါတ္၊ ေကသိဝဂ္၊ ေကသိသုတ္)
နတ္ပ႑ဳက္ ႐ွိသလား
✨✨✨✨✨

ပ႑က = ပ႑ဳက္ = လိင္ မထင္႐ွားေသာသူ, မိန္းမလွ်ာ, အေျခာက္။

ေယာက္်ားေကာင္း ေယာက္်ားျမတ္၏ အရာမ၀င္ အသြင္ခ်ိဳ႕တဲ့သူ ငါးမ်ိဳး႐ွိတယ္။ ၎ ၅-ေယာက္ကို ရဟန္းျပဳမေပးရဘူးလို႔ (၀ိ။၃။၁၁၉။ ႒။၂၉၇။)မွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျပတယ္။
⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵
(၁) အာသိတၳ ပ႑ဳက္- သူတပါး၏သုက္ေသြးကို ပါးစပ္ျဖင့္ စုပ္ယူသြင္းမ်ိဳရမွ ေမထုန္ကို ျပဳႏိုင္ေသာ ယခုကာလ ပန္းစုတ္ကုလားမ်ားကဲ့သို႔ လူမ်ိဳး။
(၂) ဥႆူယ ပ႑ဳက္- သူတပါးတို႔ သြားလာမွီ၀ဲ ေပါင္းေဖာ္ေနေသာ ေမထုန္မႈကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္႐ႈရလွ်င္ မိမိ၏ ကိေလသာအပူ ျငဴစူမႈျငိမ္းေသာ ပ႑ဳက္တမ်ိဳး။
(၃) ၾသပကၠမိက ပ႑ဳက္- သင္းကြပ္ ထုတ္ပစ္ထား၍ ေ၀ွးေစ့မရွိသူကို ေခၚဆိုသည္၊ နန္းေတာ္သူမ်ားႏွင့္ေဖါက္ျပား ေပါင္းေဖာ္လိုတဲ့စိတ္ မရွိရေအာင္ မိန္းမေဆာင္ကိုင္ အမတ္မ်ား၏ ေ၀ွးေစ့ကို ႏြားမ်ားကဲ့သို႔ သင္းကြပ္ထားသည္ႏွင့္တူေသာသူမ်ိဳး။
(၄) ပကၡ ပ႑ဳက္- လဆန္းပကၡ၌ျဖစ္ေစ လဆုတ္ပကၡ၌ျဖစ္ေစ တပကၡ တပကၡ၌ ကာမအရာကို မေအာင့္အီး သည္းမခံႏိုင္ဘဲ အထူးပိုကဲ ထၾကြေသာင္းက်န္းလ်က္ သံ၀ါသဥပရမွပင္ ေက်နပ္ေနႏိုင္ေသာသူမ်ိဳး။
(၅) နပံုသက ပ႑ဳက္- မိန္းမအဂၤါဇာတ္ ေယာက္်ားအဂၤါဇာတ္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးပင္ အထင္အရွား လူတန္းေစ့ မရွိသူမ်ိဳး။

ပ႑ဳက္(၇)မ်ိဳးကို (ဝဇိရ။၄၂၉။)မွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျပတယ္။
⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵
၁။ သူတစ္ပါးတို႔၏ အဂၤါဇာတ္ကို ပါးစပ္ျဖင့္ ယူ၍ သုက္ျဖင့္ သြန္းေလာင္း ခံရေသာ္ ကိေလသာအပူၿငိမ္းေသာ သူသည္ အာသိတၱပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္။
၂။ သူတစ္ပါးတို႔၏ ေမထုန္က်ဴးလြန္မႈကို ၾကည့္ရေသာ္ ျငဴစူျခင္းျဖစ္ေသာ္ ကိေလသာအပူၿငိမ္းေသာ သူသည္ ဥႆူယပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္၊၊
၃။ လုံ႔လပေယာဂျဖင့္ ေဝွးေစ့တို႔ကို အထုတ္ခံရသူသည္ ၾသပကၠမိက ပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္။
၄။ အကုသိုလ္ဝိပါက္၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လဆုတ္ပကၡ၌ ပ႑ဳက္ ျဖစ္၍ လဆန္းပကၡ၌ ကိေလသာအပူၿငိမ္းေသာ သူသည္ ပကၡပ႑ဳက္ ပုဂၢိဳလ္၊၊
၅။ ပဋိသေႏၶ အခါ၌ပင္ ဘာဝ႐ုပ္ပါမလာေသာ သူသည္ နပုံသကပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္။
၆။ လအပိုင္းအျခားအားျဖင့္ ပ႑ဳက္ျဖစ္ေသာ သူသည္ မာသပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္၊၊
၇။ မန္းမႈတ္ျခင္း ေမွာ္အတတ္ျဖင့္ ေဝွးေစ့ပယ္ထုတ္ခံရသူသည္ ေလခပ႑ဳက္ပုဂၢိဳလ္။

ပါရာဇိကဏ္ပါဠိေတာ္ ၃၄မွာ ပ႑ဳက္(၃)မ်ိဳး႐ွိေၾကာင္း ေအာက္ပါအတိုင္းျပတယ္။
⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵⤵
တိေႆာ ဣတၳိေယာ – မႏုႆိတၳီ, အမႏုႆိတၳီ, တိရစၧာနဂတိတၳီ။ တေယာ ဥဘေတာဗ်ၪၨနကာ – မႏုႆုဘေတာဗ်ၪၨနေကာ, အမႏုႆုဘေတာဗ်ၪၨနေကာ, တိရစၧာနဂတုဘေတာဗ်ၪၨနေကာ။ တေယာ ပ႑ကာ – မႏုႆပ႑ေကာ, အမႏုႆပ႑ေကာ, တိရစၧာနဂတပ႑ေကာ။ တေယာ ပုရိသာ – မႏုႆပုရိေသာ, အမႏုႆပုရိေသာ, တိရစၧာနဂတပုရိေသာ။

လူမိန္းမ, နတ္မိန္းမ, တိရစၧာန္မိန္းမ အားျဖင့္ မိန္းမသုံးမ်ဳိး။ လူဥဘေတာဗ်ည္း (လိင္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသူ), နတ္ဥဘေတာဗ်ည္း, တိရစၧာန္ဥဘေတာဗ်ည္း အားျဖင့္ ဥဘေတာဗ်ည္းသုံးမ်ဳိး။ လူပ႑ဳက္(လိင္ခ်ဳိ႕ငဲ့သူ), နတ္ပ႑ဳက္, တိရစၧာန္ပ႑ဳက္ အားျဖင့္ ပ႑ဳက္သုံးမ်ဳိး။ လူေယာက်္ား, နတ္ေယာက်္ား, တိရစၧာန္ေယာက်္ား အားျဖင့္ ေယာက်္ားသုံးမ်ဳိး။

ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြမွာလည္း ပ႑ဳက္႐ွိေၾကာင္း ထင္႐ွားေစတယ္။

@hlay