ၾကီးက်ယ္တာ၊ ခမ္းနားတာကုိ လူတိုင္းႀကိဳက္ပါသည္။
ဒါေပမဲ့ ႀကီးက်ယ္ဖို႔၊ ခမ္းနားဖို႔ဆိုတာက
လြယ္တဲ႔ကိစၥမဟုတ္ပါ။
အေျခခံံလုိအပ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စုံၿပီးမွ
ေနာက္တစ္ဆင့္… အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္
လူပန္းခံၿပီး လုပ္ယူရတာျဖစ္ပါသည္။
ဒါကုိနားမလည္ဘဲ ျဖတ္လမ္းကေန
ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေအာင္ လုပ္ၾကတာေတြ
အမ်ားႀကီးေတြ႔ဖူးပါသည္။
အေျခခံလုိအပ္ခ်က္ျဖင့္ မျပည့္စုံဘဲနဲ႔
ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေအာင္…
ဇြတ္လုပ္တာမ်ဳိးကု္ိ ဆိုလုိပါသည္။
အဲဒါမ်ဳိးက…
ႀကီးက်ယ္တာ၊ ခမ္းနားတာေတာ႔ ျဖစ္မလာပါ။
ေခါင္းေပါင္းစတလူလူ၊ တိုက္ပုံတကားကားနဲ႔
ပုဆိုးမပါ၊ ဖိနပ္မပါတဲ့သတို႔သားလုိ…
ရယ္စရာသာ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။
သာသနာ႔ဝန္ထမ္း ရွင္ရဟန္းေတြက်ေတာ႔
ရဟႏၲာျဖစ္တာ အႀကီးက်ယ္ဆုံး
အခမ္းနားဆုံးဟု ထင္ပါသည္။
ရဟႏၲာျဖစ္တာခ်င္းတူလ်ွင္…
ေထရ္ႀကီးဝါႀကီး သံဃာေတြထက္
ကုိရင္ကေလးေတြ ရဟႏၲာျဖစ္တာက
ပုိေတာင္ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားပါေသးသည္။
အရြယ္ကငယ္ေတာ့ ဂုဏ္ကပုိႀကီးတယ္လုိ႔
ထင္ရလုိ႔ျဖစ္ပါသည္။
ဓမၼပဒ၊ ဒဏၭဝဂ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ႔
သုခသာမေဏသည္…
ခုႏွစ္ႏွစ္သားနဲ႔ ရဟႏၲာျဖစ္ပါသည္။
ဒါေလာက္ဆိုရင္ကုိပဲ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားလွပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ကုိရင္သုခ၏ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈက
ဒိထက္အမ်ားႀကီးပုိပါသည္။
ရဟႏၲာျဖစ္ပုံျဖစ္နည္းကုိက သူမ်ားနဲ႔မတူ
တေဆာင္တေယာင္ တခမ္းတနား ရွိလြန္းလွပါသည္။
ေမာင္ခ်မ္းသာ၏ မိဘေတြက အရွင္သာရိပုတၱရာ၏
တကာရင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။
ေမာင္ခ်မ္းသာ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေတာ့
အရွင္သာရိပုတၱရာဆီမွာ ရွင္ျပဳပါသည္။
ခုေခတ္လု္ိ ထုံးစံရွိလုိ႔၊ မိဘဝတၱရားရွိလုိ႔
ရွင္ျပဳေပးတာမဟုတ္ပါ။
ဘုရားလက္ထက္က ရွင္ရဟန္းျပဳတယ္ဆိုတာ
အရြယ္ေရာက္ၿပီးသား လူႀကီးေတြသာလုပ္ၾကပါသည္။
ကေလးေတြ ရွင္ျပဳတဲ႔ထုံးစံမရွိေသးပါ။
မိဘမွာလည္း သားကုိရွင္ျပဳေပးဖို႔ ဝတၱရားမရွိပါ။
ခုဟာက ကေလးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ခ်မ္းသာကုိယ္၌က
သူ႔ပါရမီနဲ႔သူ ရွင္ျပဳခ်င္လုိ႔ မိဘေတြက
လုပ္ေပးရတာျဖစ္ပါသည္။
မိဘႏွစ္ပါးသည္ သားကုိ အရွင္သာရိပုတၱရာထံ
ေခၚသြားၿပီး ရွင္ျပဳေပးဖို႔ အပ္ပါသည္။
ေက်ာင္းမွာခုႏွစ္ရက္ေနၿပီး သံဃာေတြဆြမ္းကပ္ၿပီးမွ
အိမ္ျပန္သြားၾကပါသည္။
ရွစ္ရက္ေျမာက္တဲ႔ေန႔က်မွ ကုိရင္သုခ
သူ႔ဆရာနဲ႔အတူ ဆြမ္းခံထြက္ပါသည္။
ေက်ာင္းကေန ၿမိဳ႕ထဲအသြား လမ္းမွာ
လယ္သမားတစ္ေယာက္ကုိျမင္ေတာ့ -
”အရွင္ဘုရား၊
ဟုိဒကာ ဘာလုပ္ေနတာတုန္းဘုရား”
”ေျမာင္းေဖါက္ၿပီး…
လယ္ထဲ ေရသြင္းေနတာ သာမေဏရဲ႕”
”စိတ္မရွိတဲ႔ေရကုိေတာင္ လုိရာေရာက္ေအာင္
ယူလုိ႔ရေသးတာ။
စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာျဖစ္လုိ႔ လုိရာေရာက္ေအာင္
တရားအားမထုတ္နိုင္ရမွာလဲ” ဟု
ကုိရင္သုခ အေတြးေပါက္ပါသည္။
တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့…
ေလးသမားတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔ပါသည္။
”အရွင္ဘုရား၊
ဟုိဒကာကေကာ ဘာလုပ္ေနတာတုန္းဘုရား”
”ျမားတံကုိ မီးကင္ၿပီး
ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ေနတာ သာမေဏရဲ႕”
”စိတ္မရွိတဲ့ျမားကုိေတာင္
ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္လို႔ရေသးတာ။
စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာလုိ႔ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္
အားမထုတ္နိုင္ရမွာလဲ” ဟု
ကုိရင္သုခ အေတြးေပါက္ပါသည္။
ေရွ႕ဆက္လာရင္း…
သစ္ေရြသမားနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ -
”အရွင္ဘုရား၊
အဲဒီဒကာ ဘာလုပ္ေနတာတုန္းဘုရား”
”သစ္သားကုိ သူလုိခ်င္တဲ႔ပုံရေအာင္
ခုတ္ေရြေနတာ သာမေဏရဲ႕”
”စိတ္မရွိတဲ့ သစ္သားကုိေတာင္
လုိရာပုံသြင္းယူလုိ႔ ရေသးလ်ွင္
စိတ္ရွိတဲ့ငါက ဘာလုိ႔ နိဗၺာန္ေရာက္ေအာင္
အားမထုတ္နိုင္ရမွာလဲ” ဟု
ကုိရင္သုခ အေတြးေပါက္ပါသည္။
ဉာဏ္ေတြပြင့္လာရံုမက…
တရားအားထုတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ
တားမရ ဆီးမနိုင္ျဖစ္လာသျဖင့္ -
”အရွင္ဘုရားခြင္႔ျပဳလ်ွင္…
ေက်ာင္းကုိ ျပန္ခ်င္ပါတယ္ဘုရား” ဟု
ေလ်ွာက္ထားရာ ခြင္႔ျပဳလုိ႔ ေက်ာင္းျပန္လာခဲ႔ပါသည္။
ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ႔ က်က်နနထိုင္ၿပီး
အရွင္သာရိပုတၱရာ သင္ေပးထားတဲ႔အတိုင္း
တရားကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ပါေတာ႔သည္။
ကုိရင္သုခ၏ ေရွးဘုန္းေရွးကံေၾကာင့္ သိၾကားမင္းက
စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းႀကီး ေလးေယာက္ကုိလႊတ္၍
ကုိရင္သုခအား အေႏွာင္႔အယွက္ကင္းေအာင္…
ေစာင့္ေရွာက္ခိုင္းပါသည္။
ကုိရင္တရားအားထုတ္လုိ႔ မၿပီးခင္ မြန္းတည့္သြားပါက
ဆြမ္းမစားလုိက္ရမွာစုိးလုိ႔ ကမ႓ာ၊ ေန၊ လတို႔၏
လွည့္ပတ္သြားလာေနျခင္းကုိ ဆြဲရပ္ထားလုိက္ပါသည္။
သူကုိယ္တိုင္ ကုိရင္တရားအားထုတ္ေနတဲ့
ေက်ာင္းေပါက္မွာ ရပ္ၿပီးေစာင္႔ေပးပါသည္။
သိၾကားမင္းနဲ႔ နတ္မင္းႀကီးေလးေယာက္တို႔၏
ေစာင္႔ေရွာက္မႈေၾကာင္႔ ပတ္ဝန္က်င္တစ္ခုလုံး
အေႏွာင့္အယွက္ကင္းၿပီး ၿငိမ္တိတ္ေနပါသည္။
ဒီအေျခအေနက သာမေဏကုိ
သမာဓိေကာင္းေကာင္း ရေစပါသည္။
ရလာတဲ့သမာဓိကုိ အမိအရဆုပ္ကုိင္ၿပီး
ဝိပႆနာရႈလုိက္ေတာ့ ကုိရင္သုခ…
အနာဂါမိမဂ္ဖိုလ္ထိ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။
ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ အရွင္သာရိပုတၱရာကုိ
ဒကာတစ္ဦးက က်က်နနဆြမ္းကပ္ၿပီး
တရားနာခ်င္ပါတယ္ဆိုလုိ႔ တရားေဟာေနရပါသည္။
တရားေဟာၿပီးမွ ေက်ာင္းျပန္လာပါသည္။
သာမေဏေတာ႔ ဆာေနေတာ႔မွာပဲ ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔
ခပ္သုတ္သုတ္ကေလး ျပန္လာခဲ႔ပါသည္။
ျမတ္စြာဘုရားတို႔ ထုံးစံအတိုင္း မနက္ေစာေစာ
မဟာကရုဏာသမာပတ္က ထေတာ္မူၿပီး
ကၽြတ္ထိုက္တဲ့ေဝေနယ်ကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့
ကုိရင္သုခကုိ ျမင္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ကုိရင္သုခ၏ အေျခအေနကုိ
မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင္႔ၾကည့္ေနခဲ႔ပါသည္။
ကုိရင္က အနာဂါမိမဂ္ဖိုလ္ပဲ ရပါေသးသည္။
ရဟႏၲာမျဖစ္ခင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ
ျပန္ေရာက္လာၿပီး ကုိရင္ကုိ ဆြမ္းစားခိုင္းလ်ွင္
အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေတာ႔မွာ ျမင္ေတာ္မူသျဖင့္
ေက်ာင္းတိုက္မုခ္ဦးကုိၾကြၿပီး အရွင္သာရိပုတၱရာကုိ
ေစာင့္ေနလုိက္ပါသည္။
ေရာက္လာေတာ့ တရားစကားေတြ ေမးျမန္းၿပီး
အရွင္သာရိပုတၱရာကုိ ဆြဲထားပါသည္။
ကုိရင္ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီးသြားေတာ႔မွ -
”သာရိပုတၱရာ၊ သင့္ကုိရင္ကုိ
ဆြမ္းသြားေကၽြးလုိက္ေတာ့" ဟု မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။
ကုိရင္ဆြမ္းစားလုိ႔ၿပီးမွ နတ္မင္းႀကီးေလးေယာက္
ျပန္သြားပါသည္။
သိၾကားမင္းကလည္း ကမ႓ာ၊ ေန၊ လတို႔၏
လွည့္ပတ္ျခင္းရပ္ထားတာကုိ ျပန္လႊတ္လိုက္ၿပီး
တာဝတႎသာသုိ႔ ျပန္သြားပါသည္။
သိၾကားမင္းလႊတ္လိုက္တာနဲ႔ ေနကထိုးက်သြားၿပီး
ခ်က္ခ်င္းညေနေစာင္းသြားပါသည္။
ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ရဟန္းေတြ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ
ျဖစ္ကုန္ပါသည္။
”ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္တာလဲ။
ဒီေန႔ တယ္ထူးဆန္းပါလား …
မနက္ခင္းကအၾကာႀကီးပဲ
ညေနခင္းက ခဏေလးပါလား
ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ”
ထို႔ေနာက္ …
ကုိရင္သုခ ခုမွဆြမ္းစားလုိ႔ၿပီးတာ သိသြားၿပီး
”ဒီကုိရင္ မြန္းလဲြမွ ဆြမ္းစားတာျဖစ္ရမယ္”
ဟုဆိုကာ ဘုရားကုိ သြားတိုင္ၾကပါသည္။
ဘုရားက -
”ခ်စ္သားတို႔၊ ဘုန္းကံႀကီးသူေတြ
တရားအားထုတ္တဲ႔အခါ…
သည္လုိပဲ ျဖစ္တတ္ေပသည္။
ဒီေန႔ ကုိရင္သုခ တရားအားထုတ္တဲ႔ေနရာကုိ
နတ္မင္းႀကီးေလးေယာက္…
လာၿပီးေစာင္႔ေရွာက္ရတယ္ …။
ကမ႓ာ၊ ေန၊ လတို႔လည္း ရပ္တန္႔ေပးရတယ္။
သိၾကာမင္းက အေပါက္ေစာင္႔ရတယ္။
သာရိပုတၱရာက ဆြမ္းခံေကၽြးရတယ္။
ငါဘုရားလည္း မုခ္ဦးထြက္ၿပီး…
သာရိပုတၱရာကုိ ေစာင္႔ရတယ္။
ကုိရင္သုခဟာ…
ေရသြယ္တဲ့လယ္သမား
ျမားေျဖာင့္တဲ့ေလးသမားနဲ႔
သစ္ေရြသမားေတြကုိျမင္ၿပီး
သူ႔ကုိယ္သူဆုံးမလုိက္တာ ဒီေန႔ပဲ
အရဟတၱဖိုလ္ကုိ ေရာက္သြားၿပီ”
ျမတ္စြာဘုရားက ကုိရင္သုခကုိ ဘုန္းကံႀကီးသူဟု
ေျပာပါသည္။
ဘုန္းကံဆိုတာ ေရွးဘဝက လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ ဆိုလုိပါသည္။
ကုိရင္သုခ၏ ေရွးကုသုိလ္က
ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။
ဗာရာဏသီ သူေဌးႀကီးမွာ ”ဂႏၶ” ဆိုတဲ့
သားတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။
သူေဌးႀကီးေသေတာ့ ရွင္ဘုရင္က
သူေဌးသားဂႏၶကုိ သူေဌးရာထူးဆက္ခန္႔ပါသည္။
ထိုေခတ္က သူေဌးရာထူးဆိုတာ ဝန္ႀကီးတို႔
အမတ္ႀကီးတို႔လုိ ဘုရင္ကခန္႔တဲ့…
ရာထူးတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
ဒီေတာ႔မွပဲ ဂႏၶသူေဌး သူဘယ္ေလာက္ထိ
ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ အတိအက်သိရပါသည္။
သည္ေလာက္မ်ားတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြကုိ
ရိုးရိုးတန္းတန္း စားသုံးသြားရံုနဲ႔ေတာ့
သူ႔တစ္သက္ ဘယ္လုိမွမကုန္နိုင္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဂႏၶသူေဌးက ထမင္းကုိရိုးရိုးမစားဘဲ
အလြန္ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ စားဖို႔လုပ္ပါသည္။
အိပ္စားကာမဤသုံးဝမွာ စားတာတစ္ခုပဲ
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္လို႔ျဖစ္တာမဟုတ္လား။
တစ္သိန္းတန္ ေရခ်ဳိးခန္းကုိ
အျပင္ကလူေတြျမင္ရေအာင္
ဖန္ေတြမွန္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ေဆာက္ပါသည္။
ေရခ်ဳိးတဲ႔စင္ကုိလည္း တစ္သိန္းအကုန္ခံၿပီး
ဖန္နဲ႔ပဲလုပ္ပါသည္။
ထမင္းစားခန္းကုိ တစ္သိန္းတန္ ရွယ္လုပ္ပါသည္။
လူေတြၾကည့္ဖို႔အေပါက္ကုိ…
ျခေသၤ႔ရုပ္ေတြဘာေတြခံၿပီး တစ္သိန္းကုန္လုပ္ပါသည္။
သူထိုင္မဲ႔ခုံ၊ သူစားမဲ႔ထမင္းပန္းကန္
ထမင္းပန္းကန္ ထည့္စရာအုပ္ေတြကုိလည္း
တစ္သိန္းတန္ခ်ည္း လုပ္ပါသည္။
အဲဒီလုိစီစဥ္ၿပီး မနက္စာက တစ္ေထာင္တန္
ညစာက တစ္ေထာင္တန္ထမင္းကုိ ေန႔တိုင္းစားပါသည္။
လျပည့္ေန႔မွာေတာ႔ အထူးစပါယ္ရွယ္
တစ္သိန္းတန္ထမင္းကုိ စားပါသည္။
အဲဒီေန႔မွာ ၿမိဳ႕ကုိ…
တစ္သိန္းကုန္ လွပေအာင္ျပင္ဆင္ၿပီး
”ဂႏၶသူေဌး တစ္သိန္းတန္ထမင္း စားတာကုိ
ဝါသနာပါတဲ႔လူ လာၾကည့္နိုင္ေၾကာင္း”
ၿမိဳ႕ကုိပတ္ၿပီး ေၾကျငာပါသည္။
ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကလည္း
သိပ္ဝါသနာပါၾကပါသည္။
လာၾကည့္တဲ့ပရိသတ္က ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး
စည္ကားလွပါေပသည္။
လျပည့္ေန႔တစ္ေန႔မွာ ေတာသားတစ္ေယာက္
ၿမိဳ႕ေရာက္လာလုိ႔ ၿမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြက…
ဂႏၶသူေဌး တစ္သိန္းတန္ထမင္းစားတာကုိ
လုိက္ျပပါသည္။
ကုိေရႊေတာသားက ၿမိဳ႕သားေတြလုိ
ၾကည့္ရရံုျမင္ရရံုနဲ႔ ကိစၥမၿပီး။
အဲဒီတစ္သိန္းတန္ ဆိုတဲ႔ထမင္းကုိ
တစ္လုပ္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ စားၾကည့္ခ်င္ပါသည္။
မစားရလ်ွင္ျဖင့္ ေသရပါေတာ့မည္ဟု ဆိုပါသည္။
ျမိဳ႕ခံမိတ္ေဆြက ၾကားပြဲစားလုပ္ၿပီး
သူေဌးကုိေျပာျပေတာ့ …
သုံးႏွစ္ကၽြန္ခံလ်ွင္ တစ္သိန္းတန္ထမင္းတစ္နပ္
အဝေကၽြးမယ္ေျပာလုိ႔ သေဘာတူၿပီး ကၽြန္ခံပါသည္။
အဲဒီေန႔ကစၿပီး အဲဒီေတာသား
ဘတၱဘတိကအမည္ တြင္သြားပါသည္။
(ဘတၱ= ထမင္း။ ဘတိက= အလုပ္သမား)
ကၽြန္ခံတာ သုံးႏွစ္ေစ႔တဲ႔ေန႔ ေရာက္ေတာ့
သူေဌးက -
”ယေန႔ ဘတၱဘတိကသည္ သုံးႏွစ္ကၽြန္ခံလုိ႔ရတဲ့
တစ္သိန္းတန္ထမင္းကုိ အေဆာင္အေယာင္
အခမ္းအနားနဲ႔စားမွာမို႔ လာၾကည့္နိုင္ေၾကာင္း”
ေၾကျငာပါသည္။
လူေတြလာၾကည့္လုိက္ပုံမွာ
သူေဌးကုိယ္တိုင္ ထမင္းစားတာကုိ
လာၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ထက္ အပုံႀကီးပုိမ်ားပါသည္။
တစ္သိန္းတန္ ဖန္ေရခ်ဳိးခန္းထဲက
တစ္သိန္းတန္ ဖန္ေရခ်ဳိးစင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး
တစ္ဆယ္႔ေျခာက္အုိးေသာ နံ႔သာေရနဲ႔
ဘတၱဘတိက ေရႊေတာသား က်က်နန ေရခ်ဳိးပါသည္။
ၿပီးေတာ့ သူေဌး၏ ပုဆိုးအကၤ် ီေတြဝတ္၊
သူေဌးရာထူး အေဆာင္အေယာင္ေတြပါတပ္ၿပီးမွ
တစ္သိန္းတန္ ထမင္းစားခန္းထဲဝင္ပါသည္။
တစ္သိန္းတန္ခုံေပၚ ဘတၱဘတိက ထိုင္လုိက္တာန႔ဲ
ကၽြန္မေတြက တစ္သိန္းတန္အုပ္နဲ႔ ထည့္ထားတဲ့
တစ္သိန္းတန္ပန္းကန္ျပားထဲကုိ တစ္သိန္းတန္
ထမင္းေတြ ခူးခပ္ျပင္ဆင္ေပးၾကပါသည္။
တီးဝိုင္းက ဂီတသံထြက္လာတာရယ္၊
ကေခ်သည္ေတြ စၿပီးကတာရယ္၊
တစ္သိန္းတန္ျခေသၤ႔ခံတဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကုိဖြင္႔လုိက္လို႔
ပရိတ္သတ္ေတြအလုအယက္ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး
ၾကည့္ၾကတာရယ္ေတြက တစ္ၿပိဳင္တည္းျဖစ္ပါသည္။
ဘတၱဘတိက ထမင္းစားဖို႔ လက္ေဆးေနတုန္း
ပေစၥကဗုဒၶ အရွင္ျမတ္တစ္ပါး ဆြမ္းခံၾကြလာၿပီး
ဘတၱဘတိက၏ေရွ႔မွာ ရပ္ေတာ္မူပါသည္။
"ဤတစ္သိန္းတန္ထမင္းကုိ ငါစားလုိက္လ်ွင္
ေခ်းျဖစ္သြားတာပဲရွိမည္။
ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္ကုိ လွဴလုိက္ပါက
ပစၥဳပၸန္သံသရာမွာ ေက်းဇူးမ်ားဖို႔ျဖစ္သည္”
ဟု အေတြးေပါက္တဲ့ ဘတၱဘတိက -
တစ္သိန္းတန္ထမင္းကုိ မစားေတာ့ဘဲ
ပေစၥကဗုဒၶ၏သပိတ္ထဲသုိ႔ သဒၶါတရား
ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ ေလာင္းထည့္ပါသည္။
သပိတ္ထဲ ထမင္းတစ္ဝက္ေရာက္ေတာ့
ပေစၥကသပိတ္ကုိပိတ္ၿပီး တားပါသည္။
”အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကုိ
ပစၥဳပၸန္အတြက္သာမက…
တမလြန္အတြက္ေရာ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူပါ"
"ကုိယ့္အတြက္ခ်န္ထားၿပီး လွဴတာမ်ဳိး
တပည့္ေတာ္မလုပ္ခ်င္ပါ ရွိသမ်ွ
အကုန္လွဴခ်င္ပါသည္၊ ခြင့္ျပဳေတာ္မူပါဘုရား”
ဆိုေတာ႔မွ -
ပေစၥကဗုဒၶါက အကုန္လုံး အလွဴခံေတာ္မူပါသည္။
”အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ဒီထမင္းအတြက္
သုံးႏွစ္ကၽြန္ခံခဲ့ရပါသည္။
ဒီေန႔ကစၿပီး ျဖစ္ေလရာဘဝတိုင္းမွာ
ခ်မ္းသာပါရေစပါဘုရား၊ အရွင္ဘုရားတို႔ သိတဲ့
တရားထူးကုိလည္း သိပါရေစပါဘုရား”
ပေစၥကဗုဒၶါက လုိရာဆုနဲ႔ ျပည့္ပါေစဟုဆိုကာ
ေကာင္းကင္ကေန ပ်ံၾကြေတာ္မူပါသည္။
ဘတၱဘတိက၏ ျပဳနိုင္ခဲတဲ့ဆြမ္းအလွဴကုိ
ရင္သပ္ရႈေမာ အံ့ၾသျခင္းႀကီးစြာနဲ႔
အသက္ေတာင္မရွဴႏိုင္ဘဲ ၿငိမ္ၿပီးၾကည့္ေနတဲ့
ပရိတ္သတ္သည္ ပေစၥကဗုဒၶါ ျပန္ၾကြသြားေတာ႔မွ
ဆူညံစြာ ခုန္ေပါက္ေအာ္ဟစ္ၿပီး သာဓုေခၚၾကပါသည္။
ဂႏၶသူေဌးက ဘတၱဘတိက၏ ဆြမ္းအလွဴကုိ
အလြန္သေဘာက်ၿပီး ေငြတစ္ေထာင္ဆုခ်ပါသည္။
ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးကလည္း ဘတၱဘတိကကုိ
ပစၥည္းဥစၥာေတြ အမ်ားႀကီးေပးရံုမက…
အေဆာင္အေယာင္ေတြ အခမ္းအနားေတြနဲ႔
သူေဌးဘြဲ႔ကုိပါ အပ္ႏွင္းလုိက္ပါသည္။
အဲဒီဘတၱဘတိက ဆိုတဲ့လူသည္
ဤသာသနာေတာ္မွာ…
ကုိရင္သုချဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကုိေတာ့
အထူးေျပာေနဖို႔ မလုိေတာ့ဘူးဟု ထင္ပါသည္။
ဓမၼဗ်ဴဟာစာေစာင္မွ -
@hlay