ရြာဓေလ့
ေက်းလက္ေတာရြာေလး ဆိုတာဆူညံမႈ႔ေတြ
ကင္း ျပီး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္တဲ့ သဘာဝ ကို
လြန္ဆန္မရတဲ့ ကြၽန္းစုေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္လို ေက်းလက္ပဲ ျဖစ္ပါေစ။ ရြာရဲ႕ ေဘး
ပတ္လယ္မွာ ေခ်ာင္းေရေတြဝန္းရံ ေနလ်က္႐ွိပါတယ္။ ဒါတင္ မကပါဘူး ေခ်ာင္းေရ တက္က်
ျခင္းဟာလည္း သဘာဝ တရာအရ သာျဖစ္
တည္လ်က္႐ွိပါတယ္။ ေခ်ာင္းေရျပည့္ခ်ိန္ မွာဆို
ရင္ ကေလးေတြ ေရကူးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကို
ေတြ႔ျမင္ေနရဆဲပါ။ ေက်လက္ေတာသားေလး
ေတြ ဘာလို႔ က်န္မာေနရတာလဲ ဆိုတာဟာ သဘာဝ ေလနဲ႔ သဘာဝေရကို ေန႔စဥ္ ရႈရိႈက္
ေသာက္သံုးေနၾကရလို႔ပါ။ လယ္သမားေတြ အ
မ်ားဆံုး႐ွိရာေနရာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းရြာ
ေန လူတန္းစားျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆင္းရဲ ႏုံခ်ာ သူ
အမ်ားအျပား႐ွိလို႔ေနပါတယ္။ ေက်းရြာေနလူ
ေတြဟာ တစ္ေန႔အလုပ္မလုပ္ရလွ်င္ထမင္းငတ္
၍ပင္ မေသႏိုင္ပါ။ တစ္အိမ္မ႐ွိ တစ္အိမ္၌ ေဖာ္
ေရြစြာ စားေသာက္ေနထိုင္ၾကသူမ်ားလည္း႐ွိပါတယ္။ အျမင္က်ယ္လွ်င္ တိုးတက္ဖို႔ မ်ားတာ
ဟာ ရြာ၌ေနေသာလူေတြပင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္
စီ ဥယ်ာဥ္ျခံေျမ ေတြမ်ားျပားစြာ႐ွိပါတယ္။ ဒီအရာ ေတြကို ႏွစ္႐ွည္ခံပင္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးမႈ႔မ႐ွိပဲ
လက္တေလာ စားရရံု ရာသီပင္ေတြကို သာစိုက္
ပ်ိဳးၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သာဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတာပါ။ ရြာဆိုသည့္အ
ေလ်ာက္ လူတိုင္း ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း ဟာ ရြာအလယ္မွာ ႐ွိေနပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ ပင္ စာသင္ ေက်ာင္း႐ွိပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္း၌ပင္႐ွစ္တန္း အထိသာတက္ေရာက္ရၿပီး။ က်န္အတန္းေတြကို ၿမိဳ႕မွာ တက္ေရာက္ရပါတယ္။ အဆူညံဆံုး
ေနရာ ဆိုတာ စာသင္ေက်ာင္း တစ္ခုပဲ႐ွိပါတယ္
ရြာသားေတြတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အသိတိုးလာတာဟာ ဒီေက်ာင္းက ေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့
ေက်ာင္းသားေလးေတြေၾကာင့္သားျဖစ္ပါတယ္။
ရြာသားေတြ တိုးတက္ဖို႔ လမ္းၫႊန္တဲ့ ရြာလူႀကီး
ေတြလည္း ထား႐ွိရပါေသးတယ္။ ရြာလူႀကီးေတြဟာလည္း အတိုင္ပင္ခံ ပုဂၢိဳလ္ ဘုန္ႀကီးႏွင့္
တိုင္ပင္ၿပီးမွ အလုပ္ လုပ္ၾကရပါတယ္။ ကာလာသားေတြ၊ ကာလာသၼီးေတြကေတာ့ အိမ္ထဲက
အိမ္ျပင္ကို အခ်ိန္ျပည့္ မထြက္ၾကေခ်။ ကာလာသီၼးေလးေတြဟာ အိမ္မႈ႔ကိစၥအဝဝကို ပိုင္ႏိုင္
လွ်က္႐ွိပါတယ္။ အလႉ မဂၤေတြေရာက္ရင္ေတာ့
ကာလာသားေတြ ကာလာသၼီးေတြ စုရံုးကာ
ေျပာင္ေစပ်က္ေစ စေနာက္ၾကည္ဆယ္ၾကပါ
တယ္။ ဒီလိုေပ်ာ္စရာေလးေတြက အမွတ္တရ
ေန႔ရက္ေလးေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာပါပဲ။ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္ေခ်ကာမႈ လြတ္လပ္မႈ႔မ႐ွိပဲ ခိုးေၾကာင္ခိုး
ဝွက္နဲ႔ လူသူမသိေအာင္ ႏွစ္ေတြၾကာ႐ွည္စြာ
ေစာင့္ဆိုင္းၿပီးမွ သြားေရာက္ေတာင္းယူရပါ
တယ္။ ဒါဟာ ေတာရြာဓေလ့ေတြျဖစ္ပါတယ္။
(ျပည့္စံုမႈ႔ မ႐ွိေသးတဲ့အတြက္ ႀကိဳးစားပါဦးမည္)
