Bugün 23 Nisan bizlere iki önemli tarihi hatırlatıyor. 23 Nisan 1920 Türkiye Büyük Millet Meclisi açılması ve 23 Nisan 1923 Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı. Bu iki tarihte'de Mustafa Kemal Atatürk'ün payı çok büyüktür. İstanbul işgal altındayken Milli Mücadelenin artık Anadolu'da sürmesi kararı alındı ve 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi Açıldı. Açılışı ve açılış konuşmasını, o zamandan bugüne kadar gelen bir gelenek olmuş en yaşlı üye Sinoplu Şerif bey yapmıştır.
Eğer tarihte istediğim bir zamana gidebilme imkanım olsaydı ilk tercihim Cumhuriyetin ilan edildiği 29 Ekim 1923 tarihine gidip Cumhuriyetin ilanını izlemek olurdu, eğer ikinci bir şansım olsaydı 23 Nisan 1920 Türkiye Büyük Millet Meclisinin açıldığı tarihe gidip o açılışa tanık olmak isterdim.
23 Nisan 1923 Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı. Öyle bir insan olun ki küllerinden bir ülke yi tekrar yaratın ölümlerden dönün sayısız cephede savaşın ve tüm bunlardan sonra çocuklara bir bayram armağan edin. Son yıllarda o heyecanı göremesem de ben çocukken çeşitli etkinlikler ile daha bi heyecanlı kutlanırdı. Sabah erken kalkılır önce okulumdaki törene katılır daha sonra Anıtkabir ziyaret edilir ve günün geri kalanında oyunlar oynardık.
Eskiden her şey dahamı güzeldi yoksa bizler mi heyecanımızı kaybettik. Sanıyorum biz heyecanımızı kaybetmedik bize heyecanımızı kaybettirdiler. Artık sokaklarda oynayan çocuklar görmek neredeyse çok zor. Peki sebebi ney bunun, artık her çocuğun elinde bir telefon tablet oluşumu yoksa ortamın kötüleşmesini kendi zihinlerinde kimseye söylemeden büyütüp çocuğum evde başına bir şey gelmez en azından deyip çocuklarını dışarıya göndermeyen çocuklarıyla zaten telefon tablette oyun oynuyor diyerek oyun oynamayan anne babalar mı? Evet bunu kendine itiraf edebilecek cesaret sizde var mı, yoksa ortamın kötüleşmesini kendi zihinlerinize inandırmaya devam mı edeceksiniz.
