เล่นปิงปองกันเถอะ

ครับ การเล่นปิงปองไม่ยากหลอกครับ ใครใครก็สามารถเล่นได้ ขึ้นอยู่กับต้องมีคนสอนหรือแนะนำได้อย่างถูกต้อง เพื่อนๆก็สามารถเล่นและพัฒนาทักษะในการตีปิงปองอย่างไร้ขีดจำกัดเลยก็ว่าได้ครับ

อุปกรณ์ก็ไม่ได้มีอะไรมากครับ แค่มีไม้ตีปิงปอง ลูกปิงปอง โต๊ะปิงปอง และ เพื่อนเราก็สามารถเล่นได้แล้ว แนะนำนิดนึงครับ อุปกรณ์ที่ใช้ก็ควรก็ควรมีคุณภาพดีหน่อยครับ การเล่นก็จะสนุกขึ้น และอุปกรณ์ก็ก็จะช่วยสอนผู้ที่ใช้อุปกรณ์ด้วยครับ ไม้ตีปิงปองที่ผมถ่ายรูปให้เพื่อนๆดูราคารวมแล้วก็น่าจะประมาณหมื่นต้นๆละครับ ราคานี้คือถูกแล้วนะครับพอดีซื้อช่วงลดราคาและรู้จักกับร้านด้วยครับไม่งั้นคงได้ราคาสองหมื่นบาทแน่ๆ

ครับ ถ้าเราใช้ของดีมีคุณภาพก็จะสามารถเล่นได้สนุกขึ้นและรู้จักคุณค่าของอุปกรณ์ที่ใช้ การรักษาอุปกรณ์ก็สำคัญเช่นกันครับ อันนี้ขอข้ามเดี๋ยวยาว

ขอเข้าเรื่องเลยครับ ที่ผมพูดว่าใครก็สามารถเล่นปิงปองก็ได้เป็นเรื่องจริงครับ ถ้าได้รับการสอนที่ถูกต้อง รองฟังเรื่องลูกศิษย์คนนี้ของผมก่อนครับแล้วเพื่อนๆจะเข้าใจ น้องคนที่ผมถ่ายรูปเอามาลงแหละครับ อ้วนไปหน่อย ครับเรื่องลูกศิษย์คนนี้ของผม มีพรสวรรค์ที่พิเศษค่อนข้างหายากครับ คือ เป็นศิษย์ที่ฝีมือฝีมือห่วยขั้นเทพ อันนี้จริงครับ ในบรรดาที่ผมสอนเล่นปิงปองมาน้องเค้าฝีมือห่วยสุดๆ ผมมีวิธีการสอน ให้น้องเขาเก่งขึ้นมาได้และก็เป็นวิธีที่ง่ายแสนง่ายครับ ซึ่งใครก็สามารถฝึกได้ ขอให้รัก และ ขยันเท่านั้นเองครับ ขั้นตอนการฝึกขอข้ามนะครับเดี๋ยวจะยาว พูดถึงพรสวรรค์ของน้องเเขาก่อนครับที่ว่าห่วยขั้นเทพมันเป็นพรสวรรค์ได้อย่างไร และน่ากลัวอย่างไร ครับตอนนี้น้องเขาค่อนข้างเก่งแล้วถ้าใครเจอก็คงไม่กลัวแต่ใครที่รู้จักกับน้องเขาตั้งแต่เล่นใหม่ๆรู้ถึงความสามารถตั้งต้นก็คงกลัวที่จะแพ้น้องเขาแน่นอนครับ อย่างที่บอกน้องเขาฝีมือไม่เอาไหนแพ้ตลอด เป็นหมู กระจอกมาก และไม่มีทีท่าว่าจะเก่งได้ ทุกคนมั่นใจว่าอย่างนั้นแน่นอน วันที่น้องเขาเริ่มเก่งขึ้นก็คือ การยอมรับในความอ่อนของตัวเอง และพยายามฝึกกับผมโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ต้องบอกก่อนครับ ว่าการฝึกของผมจะดูปัญญาอ่อนแค่ไหนน้องเขาก็ทำตามโดยไม่บ่นซักคำ ใช้เวลาประมาณครึ่งปีได้ครับน้องเขาก็เริ่มเก่งขึ้น จนคนที่เคยเล่นด้วยกันต่างกลัวแพ้น้องเขาอย่างเห็นได้ชัดเจน เห็นไหมครับ ความห่วย ก็เป็นพรสวรรค์ได้ครับ เอาเป็นว่าตอนนี้น้องเขาเก่งระดับหนึ่งแล้ว ถ้าเอาจริงตอนนี้ก็ใกล้แซงผม หรืออาจเหนือกว่าผมแล้วก็ได้ ยังไม่เคยเล่นจริงจังดูเลยครับ ตอนนี้ก็แค่ตีซ้อมๆ เล่นกันแบบชี้แนะกันมากกว่า แต่ความรู้สึกบอกกับผมว่าน้องเขายังก้าวหน้าได้อีก และรูปแบบการเล่นของน้องเขาคือผมค่อนข้างแพ้ทางซะด้วยครับ

ครับ ต้องขอบอกตอนนี้ตีปิงปองสนุกมากครับ เล่นกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยครับ บางวันเพลินก็ตีกันเป็นชั่วโมงเลยครับ ถ้าใครชอบหรือหัดเล่นกีฬาอะไรก็ขอให้สนุกกับการเล่นที่แท้จริงนะครับ การอยากชนะก็ดี แต่มันก็ไม่ใช่ทุกสิ่ง ที่สำคัญคือการ รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย และมีน้ำใจกับทุกคนด้วยนะครับ หวังว่าจะได้มุมมองต่างๆกับบทความนี้นะครับ ฝากติดตาม @happy2882