AI w edukacji?

We wtorek odbyło się w @krolestwo spotkanie poświęcone wyobraźni. W zasadzie była to bardziej dyskusja niż prelekcja i w pewnym momencie jakoś tak zeszło na sztuczną inteligencję: że jest to niebezpieczne, bo nie wiadomo, w którym kierunku to pójdzie. Przysłuchiwałem się z boku i nie zabierałem głosu. Pomyślałem sobie jednak, że gdy człowiek wynalazł nóż, to też nie wiadomo było w jakim kierunku to pójdzie: krojenia chleba czy zabijania bliźnich. Moim zdaniem podobnie jest z AI. To, co się z nią stanie zależy nie od niej samej (najczęstsza obawa), ale przede wszystkim od ludzi.

Od ponad niespełna dwóch tygodni korzystam intensywnie z Midjourney. No i moje wrażenia są mieszane. Z jednej strony narzędzie to czasem robi na mnie wrażenie, z drugiej jednak w większości przypadków jest frustrujące. Sporo zależy od opisu. To jak sformułujemy nasze polecenie wpłynie znacząco na efekt. Jeśli informacji będzie za mało, to rezultat może dalece odbiegać od tego, co chcemy osiągnąć. Podobnie może być w przypadku zbyt dużej ilości danych. Innymi słowy: korzystanie z Midjourney nie jest wcale takie proste. Zwłaszcza jeśli chcemy zrealizować jakąś konkretną wizję.

Jedną z najprostszych metod tworzenia w miarę przewidywalnych grafik jest powoływanie się na styl kogoś innego. Przykładem mogą być powyższe prace. Wpisanie "Mr Cogito by Beksiński" dało mi rezultat o wiele mniej losowy niż wpisanie samego "Mr Cogito". A zatem wbrew częstej opinii AI niekoniecznie musi ogłupiać młode pokolenia. Przede wszystkim dlatego, że wiedza ogólna znacznie ułatwia korzystanie z niej. A nawet jest konieczna, do osiągania odpowiednich grafik. I tak na przykład praca z Midjourney może stać się dla wielu osób motywacją do nauki choćby historii sztuki: stylów, pojęć, konkretnych artystów i ich dzieł. Coraz bardziej więc myślę o wykorzystaniu tego narzędzia w przyszłej Szkole Bez Kresu. Cóż, grunt to możliwość praktycznego wykorzystania wiedzy, którą się posiadło...