Hello friends. We have faced many realities of life. Although some of them make us sad, unfortunately we cannot find a solution to this. There are individuals with special needs, which we call special, around each of us. I think it is our duty to make the life of these people as easy as possible and to make them happy. I would like to tell you an event that I experienced yesterday with a short informative article.
Merhaba arkadaşlar. Hayatın bir çok gerçeği ile yüzleşmişizdir.
Bunlar arasında bazıları bizleri üzüyor olsa da maalesef ki buna bir çözüm bulamıyoruz.
Her birimizin çevresinde mutlaka özel diye tabir ettiğimiz özel gereksinime ihtiyaç duyan bireyler vardır.
Bu kişilerin de hayatını olabildiğince kolaylaştırmak, onları mutlu etmek bizlerin görevleri arasında yer aldığını düşünüyorum.
Kısa bir bilgilendirme yazısı ile sizlere dün yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum.
In the post I made yesterday, I mentioned that we went to my friend's garden to evaluate the weekend. It was in our plans that we would go to our friend's garden and spend the day there. However, a vehicle came to our garden. A middle-aged woman and a man got out of this vehicle. So far everything was normal. The person who then got out of the vehicle was an individual with Down syndrome. As soon as I saw him, frankly, I was very happy. The reason for this was that I had previously worked as a special education teacher for two years and also had a special interest in people with this type of disease.
Dün yapmış olduğum paylaşımda arkadaşımın bahçesine hafta sonunu değerlendirmek için gittiğimizden bahsetmiştim.
Arkadaşımızın bahçesine gitmemiz ve orada günü geçirecek olmamız planlarımızın içindeydi. Ancak bulunduğumuz bahçeye bir araç geldi. Bu aracın içerisinden orta yaşta bir kadın ve bir adam indi.
Buraya kadar her şey normaldi.
Daha sonra araçtan inen kişi down sendromlu bir bireydi.
Onu görür görmez açıkçası ben ayrı bir mutlu oldum.
Bunun nedeni ise daha önce iki sene boyunca özel eğitim öğretmenliği yapmış olmam ve bununla beraber bu tür hastalığı olan insanlara karşı ayrı bir ilgimin olmasıydı.
I knew that with love, any obstacle can be overcome. I wanted to call that person and chat with him and take care of him. I realized that his family had business there. I told her mother that she could come to us because I wanted her to be with me, not just standing there. After his mother confirmed this, my friend with Down syndrome came to me. When she came to us, I first asked her mother about her condition. I wanted to be informed about him by asking questions and to establish a close relationship with him according to the situation. Afterwards, I asked him whether he went to the special education school in our district and wanted to have an idea about his development. I learned that he did not go to school before, he has just started to go to school. That's why his speech wasn't very good.
Biliyordum ki sevgi ile her türlü engel aşılabilirdi. O kişiyi yanıma çağırarak onunla sohbet etmek, onunla ilgilenmek istiyordum.
Ailesinin orada işlerinin olduğunu farkettim.
Orada durmasını değil yanımda olmasını istediğim için annesine yanımıza gelebileceğini söyledim.
Annesi de bu durumu onaylandıktan sonra down sendromlu arkadaşım yanıma geldi.
Yanımıza gelince ilk olarak annesine durumu hakkında sorular sordum. Sorular sorararak onun hakkında bilgilenmek ve onunla o duruma göre yakınlık kurmak istedim. Daha sonra ilçemizde bulunan özel eğitim okuluna gidip gitmediğini sorarak gelişiminin ne durumda olduğu hakkında fikir sahibi olmak istedim.
Okula daha önceleri gitmediğini yeni yeni gitmeye başladığını öğrendim.
Bundan dolayıdır ki konuşması çok da yeterli değildi.
After gaining her mother's trust, we would spend time together. First of all, I wanted to make love to him. When I asked his name, I realized that his name was Emre, although it was not a clear speech. Now we met with Emre. I treated him with a smile and he liked it very much. Because of this, he started to treat me more and more warmly. While I was spending time with him, he started showing me the games he liked. My goal was for her to be happy when she's with us. That's why I wanted to play every game with him.
Annesinin güvenini kazandıktan sonra artık beraber vakit geçirecektik.
Öncelikle onunla muhabbet etmek istedim. Adını sorduğumda tam anlaşılır bir konuşma olmasa da adının Emre olduğunu anladım.
Emre ile artık tanışmıştık. Ona güler yüzlü davrandım ve bu durum onun çok hoşuna gitti.
Bu nedenle bana giderek daha sıcak davranmaya başladı.
Onunla zaman geçirirken bana sevdiği oyunları göstermeye başladı. Amacım onun bizim yanımızdayken mutlu olmasıydı.
Bunun için onunla her oyunu oynamak istiyordum.
First, we wanted to get him on the construction car, which we call a wheelbarrow, and take him around. He liked it so much that he almost didn't want to get out of the wheelbarrow. Then he came to me with a glass of water in his hand. He described to me that he wanted to drink Coke. Unfortunately, his family got him used to drinking Coke. Even though it was harmful, I didn't break it because he insisted, I added coke to it. In this process, he both rested a little and drank his Coke.
Önce onu el arabası diye tabir ettiğimiz inşaat arabasına bindirip gezdirmek istedik.
Bu onun çok hoşuna gitti ve neredeyse el arabasından hiç inmek istemedi.
Daha sonra kendisi eline bir bardak alıp yanıma geldi.
Kola içmek istediğini bana tarif etti. Maalesef ki ailesi onu kola içmeye alıştırmış. Zararlı olsa da ısrar ettiği için kırmayıp ona kola kattım.
Bu süreçte hem biraz dinlenmiş oldu hem de kolasını içmiş oldu.
Then he went to the grounded area and started playing with the toys there, after playing for a while, he took my hand to enter the caravan in the garden. When we entered, the toys there began to attract his attention. Especially when he took the toy gun in his hand and directed it to me as a joke, the phrase "raise your hand" came out of his mouth, which made me very happy. I heard you can pull out a few words. Then I went into various states to make him happy.
Ardından topraklı alana giderek orada bulunan oyuncaklarla oynamaya başladı belli bir süre oyun oynadıktan sonra bahçede bulunan karavanın içine girmek için elimden tuttu. İçeriye girdiğimizde oradaki oyuncaklar onun ilgisini çekmeye başladı.
Özellikle oyuncak tabancayı eline alıp bana şaka amacıyla yönetmesi üzerine ağzından el kaldır cümlesinin çıkması beni oldukça mutlu etti. Bir kaç kelimeyi çıkartabildiğini duydum. Daha sonra onun mutlu olması için çeşitli hallere girdim.
He was just telling me what he learned in school. He later showed that he wanted to arm wrestle. At first I didn't think he could be this strong. He challenged me a lot in arm wrestling. I wanted to lose just to see the happiness on his face when he won. I didn't let him win every time. The reason for this was that I didn't want him to experience the feeling of loss as well.
Bana adeta okulda öğrendiklerini anlatıyordu. Daha sonra bilek güreşi yapmak istediğini gösterdi.
Başta onun bu kadar güçlü olabileceğini düşünmemiştim.
Beni bilek güreşinde bir hayli zorladı. Sırf kazandığında yüzündeki mutluluğu görmek için kaybetmek istedim.
Her defasında kazanmasına izin vermedim. Bunun nedeni ise kaybetme duygusunu da tatmasını istememdendi.
While our games were going on like this, his mother started calling him. His answer to his mother was that I would not go. We were connected in a short time. I knew it from the way he hugged me when he left. Sometimes I made him correct his mistakes with a joke, sometimes I pretended to be angry with him.
Oyunlarımız bu şekilde sürüp giderken annesi onu çağırmaya başlamıştı. Annesine cevabı gitmeyecem oldu. Kısa zamanda birbirimize bağlanmıştık. Bunu gideceğinde bana sarılmasından anladım.
Bazen şaka ile onun hatalarını düzeltmesini sağladım bazense ona kızma numarası yaptım.
Now it was time for him to go. I definitely want to meet him again. Maybe he had a very happy day today. Everything was fine. I showed him my love and he made me feel at peace. Emre, a 20-year-old individual with Down syndrome, cannot live life like his peers. These people hold a very special place for us. We need to protect these people. Thank you very much for visiting my content. See you soon, bye.
Artık onun gitme vakti gelmişti. Onunla mutlaka tekrar görüşmek istiyorum. O bugünü belki de çok mutlu geçirdi.
Her şey güzeldi. Ben ona sevgimi gösterdim o ise benim huzurlanmamı sağladı.
Emre 20 yaşında Down sendromlu bir birey hayatı yaşıtları gibi yaşayamıyor. Bu insanlar bizim için çok özel bir yere sahip. Bu insanlara sahip çıkmamız gerekiyor.
İçeriğimi ziyaret ettiğiniz için çok teşekkür ederim.
Görüşmek üzere, hoşçakalın.