Merhaba arkadaşlar;
Hani derler ya, silah icat oldu, mertlik bitti diye, bizim olayda biraz böyle. Küçüklüğümde amcamlar tüp işiyle uğraşırlardı, ta ki, ortaokul yıllarımda bir dönem bende onlarla çalışıp harçlığımı kazanmıştım. Amcamlar Yenibosna’nın belki de en eski esnaflarındandılar, herkes onları tanırdı.
Ne zamanki doğalgaz ülkemize geldi ve yayılmaya başladı, zamanla işler git gide bitme noktasına geldi. Bizimkiler de tamamen bitip, elimizde kalacağına, İstanbul’un kenar mahallelerinde bu işe devam edelim, ya da satıp kurtulalım gibi düşünceler içinde arayışa girdiler.
Dört kardeş olmanın verdiği karar alma sürecinde, uzun süren istişareler sonucu dükkanı tamamen devredip, bu işten çekilme kararı aldılar.Bir dönem benimde en küçük amcamla beraber yaz tatillerinde çalıştığım tüp işinden bahsetmek istiyorum.
Tüplerimiz mutfak tüpü dediğimiz 12 kg’lık, piknik tüpü dediğimiz 2 kg’lık ve sanayi tüpü dediğimiz 45 kg’lık tüplerden oluşuyordu.
Tüpçü Fikret’i hatırladınız mı? Düğün dernek filminde izlediğimiz Tüpçü fikret’le özdeşleşen karakter gibiydi benim amcamda. Belki onun gibi, şıpsevdi değildi, belki platonik aşk yaşamıyordu ama aynı onun gibi kel, onun gibi göbekli, onun gibi heyecan ve atraksiyon dolu birisiydi.
Biz de beraber evlere ve iş yerlerine tüp dağıtırdık. Sabah Doğu sanayi Sitesine gider, bir kamyon tüpün neredeyse yarısını orada bitirirdik. Biraz da çocuk olmanın verdiği istekten olsa gerek, oyuncakçıya gidip tüp vermek çok hoşuma giderdi.Düşünsenize raflarda görmüş olduğunuz 3 tekerlekli bisikletlerin, içine bebeklerin ve çocukların binebileceği büyüklükte yapılan kamyonların ve bilumum rengarenk oyuncakların üretildiği fabrikaya gittiğinizi.
Mükemmel bir olaydı benim için.Hani deseler ki, çikolata fabrikası mı, oyuncak fabrikası mı? Ben kesinlikle oyuncağı seçerim.
Başka bir anıda buluşmak dileğiyle…