ဦးစိုးျမင့္(ေမတၱာရွင္၊ေ႐ႊျပည္သာ) အေၾကာင္း သိရတာ သံေဝဂရစရာပါ။ ရဟန္းဘဝတုန္းက ေရးခဲ့တာေတြ ေဟာခဲ့တဲ့တရားေတြအရ သာသနာအတြက္ အဖိုးတန္သူပါ။ ကိုယ္တိုင္ရထားတဲ့ တရားအသိအဆင့္ကို အျခားသူက သိဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ စာထဲပါတဲ့အတိုင္းဆို အရိယာျဖစ္ၿပီးရင္ေတာင္ သကဒါဂါမ္အထိက ကာမရာဂ သံေယာဇာဥ္မကင္းေသးတာေၾကာင့္ ရဟန္းအျဖစ္ကေန လူထြက္တာမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးသတဲ့။ ရဟန္းဘဝမွာ အနာဂါမ္ေလာက္ထိတည္သြားရင္ေတာ့ လူျပန္မထြက္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ခုလည္း ျပန္ၿငီးေငြ႔သြားလို႔ျဖစ္ျဖစ္ ကာမရာဂ ဂယာဝါသရဲ႕ဒုကၡေတြကို လက္ေတြ႔ Practically သိသြားလို႔ျဖစ္ျဖစ္ ရဟန္းျပန္ဝတ္ခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ သို႔မဟုတ္ လူဝတ္ေၾကာင္နဲ႔ သာသနာကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အေထာက္အပံ့ျပဳႏိုင္တဲ့ အေျခအေနကေန ႏိုင္သေလာက္လုပ္ေနလည္း ရတာပါပဲ။ ရဟန္းဆိုရာမွာ အာဂါရ၊ အနာဂါရဆိုၿပီးေတာင္ ရွိေသးတာ။ ရဟန္းစိတ္၊ သံသရာက ထြက္ေျမာက္လိုတဲ့စိတ္ရွိဖို႔သာ လိုရင္းပါ။တကယ္ေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ဓမၼေတြဟာ လူဝတ္ေၾကာင္ေတြ အနည္းဆံုး တစ္မဂ္တစ္ဖိုလ္ဆိုက္ က်ြတ္တမ္းဝင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အဓိက ရည္႐ြယ္ ထားခဲ့တာပဲေလ။ ဒီေတာ့ ရဟန္းဝတ္ျခင္းမဝတ္ျခင္းထက္ က်ြတ္ဖို႔သာ လိုရင္းပန္းတိုင္ပါ။
