တစ္ေန့တစ္ေန့ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လံုးပန္းေနတာနဲ႕ ဘဲ
အသက္က ၾကီးမွန္းမသိ ၾကီး လာခဲ႕တယ္ ရည္မွန္းခ်က္တခ်ိဳ႕
လဲေအာင္ျမင္ခဲ႕ သလို က်ရံႈးခဲ႕တာေတြလည္းတစ္ဖံု ရိွပါေစ
ေတာ့ တစ္ေန့ပီး တစ္ေန့ တစ္ပါတ္ပီး တစ္ပါတ္ တစ္လပီး တစ္
လ ကေန တစ္နွစ္ပီး တစ္နွစ္ စကၠန္ မိနစ္ နာရီ ရင္ေပါင္းမ်ား
စြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ႕ေပမယ့္ ခုလက္ရိွအခ်ိန္မွာေတာ့ခဏေလး
ျဖတ္သန္း ခဲ႕ရသလိုဘဲ အသက္ေလးရလာရင္ ဒီလိုဘဲ အေတြး
ဝင္တတ္သလာေတာ့ေသခ်ာမသိေပမဲ႕ က်ြန္မေတာ့ ဒီလိုအ
ေတြးေတြ ဝင္ေနပီေလ။အရင္လို မေန့ကအေၾကာင္းေတြ သိပ့္
မေတြးတတ္ေတာ့ဘဲ ဒီကေန့ မွာအေကာင္းဆံုးေနဖို့ဘဲ ၾကိဳး
စားေတာ့တယ္။ဒါမွလည္း ကိုယ္ မနက္ျဖန္မ်ားစြာ ရွင္သန္ဖို့
အေကာင္းဆံုးျဖတ္သန္းရမယ္ မဟုတ္လား???
ပိုင္ဆိုင္မႈ ရာထူး အာဏာ ပါဝါ ေတြ ေတာင္မျမဲ ကိုတက္ရမယ့္
အေျခေနတိုင္းကိုလဲ မမက္ေမာ့တတ္ေတာ့ပီ ။ဤသို့ဤနွယ္
အေတြး ဘယ္ေလာက္ခံနိုင္မလဲ ေသခ်ာမသိေပမယ့္ ပုထုဇဥ္
သေဘာအရ စိတ္မပ်ံလြင့္မီ ခဏသာထင္မိေသးသည္။ဘယ္
လိုပင္ျဖစ္ေစ တရားစခန္း တုန္းက နာယူဖူးတာေလးတစ္ခုရိွ
ခဲ႕သည္ေလ "တရား အသိ အျမဲတမ္း ရိွမေနေတာင္ ရိွတဲ႕
အခ်ိန္ ေလးမွာ သတိေလးကပ္ပီး ဆင္ျခင္ ေနနို္င္ျခင္းဟာ
အကုသိုလ္ ကိုေလ်ွာ့ ေစပါတယ္" တဲ႕ကိုယ္ကလဲအေတြးသ
မားဆိုေတာ့ ေတြးမိတာနဲ႕ ကို စိတ္က ေခ်ာင္းေရစီးေျမာေနသလိုဘဲ ရပ္တန့္တဲ႕ေနရာမရိွသလိုစီးေျမာေနပါေတာ့တယ္။
အလုပ္တာဝန္ အထက္အမိန့္ ေတြၾကေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ အ
ေတြးတို့ကိုျဖတ္ကာ တာဝန္ေက်ေအာင္လုပ္ရျပန္ ဒီဘဝ ဒီသံ
သရာ ဒီခႏၶာ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားသ၍ေတာ့ဒီလိုဘဲ က်င္လည္
ေနရဦးမည္သာ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ အားလံုးဟာ တလွည့္
စီစီး လ်က္ စိတ္မတိုခ်င္လဲ တိုရဦးမည္ မပိုင္ခ်င္လည္း လိုခ်င္
ရဦးမည္ ေက်နပ္ေနလဲ မနာလိုရဦးမည္ ေတြးရင္းစိတ္ကေလး
ကေဖာက္ပီးဗိုက္ကဆာလာပီ ဝိတ္ေလ်ွာ့ေနတယ္လို့ မာန္တင္း
ရင္း အစားေလ်ာ႕ရန္ က်မ အိပ္ယာထပါျပီ။
Author->
21/11/18
7:18Am