က်ြန္မတို့ ယခုေခတ္လူသားမ်ားသည္ ေရွးေခတ္လူမ်ား စားေသာက္ခဲ့ၾကရသည့္ အစားအစာမ်ိဳးကိုသာ ဆက္လက္ စားေသာက္ေနၾကရလွ်င္ အမွန္မုခ် ေအာ့အန္ျခင္းမ်ားျဖစ္နိုင္သည္။ ဟိုးယခင္ ေရွးေခတ္လူမ်ားသည္ ေရွးေခတ္ အေလ်ာက္ယခုေခတ္ေလာက္ မည္သည့္ပစၥည္းကိုမွ် မတီထြင္ႏိုင္ၾကေသးသျဖင့္ ရသမွ်ေသာ အသီးအႏွံမ်ား၊ သစ္ဥသစ္ဖု သစ္ျမစ္မ်ားႏွင့္ သားငယ္ ငါးငယ္တိရိစာၧန္မ်ား၏ အသားမ်ားကို အစိမ္းလိုက္ စားခဲ့အဟာရျဖည့္တင္းခဲ႕ၾကရပါသည္။ ထိုလူမ်ားသည္ သားငါး တိရစာၦန္မ်ားကိုရလွ်င္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာ စားေသာက္ၾက ၿပီး လွ်င္ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွေသာေၾကာင့္ မရၾကလွ်င္လည္း အငတ္ခံကာ ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ ေရွးေခတ္ လူမ်ား သာမက ယခုေခတ္ လူမ်ားပင္လွ်င္ အစာ၏ အာဟာရဓာတ္ကို လူတိုင္းေစ့ အျပည့္အဝ မရနိုင္ၾကေသးပါ နားမလည္မႈမ်ားေၾကာင့္လဲျဖစ္နိုင္ပါသည္။ ကားတြင္ ဓာတ္ဆီ ဒီဇယ္ အစရိွသည့္ ဆီဓါတ္ေငြ့မ်ားသည္ အလြန္အေရးႀကီးသကဲ့သို႔ က်ြန္မတို့လူတို့လူသားမ်ားတြင္လည္း အစားအစား၌လည္း အာဟာရ ဓာတ္သည္ အလြန္ အေရးႀကီးပါသည္ ဓာတ္ဆီသာမရွိလွ်င္ မည္မွ်ေလာက္ ေကာင္း သည့္ ကား ဆိုင္ကယ္ ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား သြားႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ ထိုကဲ့သို႔ အာဟာရဓာတ္ မရွိသည့္အစာကို စားေသာက္ရသည့္ လူတစ္ဦး သည္လည္း အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ ႀကံစည္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ အစားအစာမ်ားကို လိုအပ္ သည့္ အာဟာရဓာတ္မ်ား နည္းပါးခဲ့လွ်င္ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္ အပိုင္း မ်ားတြင္လည္း အာဟာရဓာတ္ ေခါင္းပါးမည္ျဖစ္သျဖင့္ လုပ္ရမည့္ အလုပ္မ်ားကို လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၾကေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ လက္႐ုံးရည္ႏွင့္ ႏွလုံးရည္ကို ေကာင္းစြာ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေရး အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႀကီးျပင္း၍ အေလးခ်ိန္တိုးလာ ေစရန္ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပ်က္စီးယိုယြင္းလ်က္ရွိ ေသာကိုယ္ကို ျပန္လည္ ျဖည့္တြင္းေပးရန္အတြက္ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ က်န္းမာမႈ ရရွိေရးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြၽန္ုပ္တို႔၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ မွ်တလုံေလာက္ေသာ အစား အစာကို မ်ားစြာ လိုအပ္ပါသည္။ အစားအစားကို လိုသည္ ထက္ ပို၍စားလွ်င္ျဖစ္ေစ နည္း၍စားလွ်င္ျဖစ္ေစ မမွ်တသျဖင့္ ေရာဂါျဖစ္ပြားတတ္ပါသည္။ ေရွး စာေတာ္ပညာရွင္ ေလ့လာသူမ်ားသည္လဲ အစားအစာႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားကို ဘာသာရပ္တစ္ခုအေနႏွင့္ သင္ၾကားလိုက္စားလာခဲ့ၾက ပါသည္။ ထိုဘာသာရပ္သည္ ခႏၶာေဗဒပညာရပ္မ်ားတြင္ အလြန္အေရးပါအရာေရာက္သည္။ ယခုအခါ ထိုအစားအစာ ဘာသာရပ္ကို အာဟာရဓာတ္ပညာဟူ၍ ေခၚတြင္ခဲ႕ၾကပါတယ္။ ထိုအာဟာရဓာတ္ပညာ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ သိပၸံပညာရွင္မ်ားသည္ တစ္ဦးတည္း တစ္ဖြဲ႕တည္း မဟုတ္ပဲ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၾကၿပီးလွ်င္ မည္သည့္အစား အစာ မ်ားတြင္ မည္သည့္ အာဟာရဓာတ္ ပါ၍ မည္သို႔ အက်ိဳးရွိ ေၾကာင္းကို စုံစမ္းစစ္ေဆးခဲ့ၾကပါတယ္။
စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ကမာၻ႔ကုလသမဂၢမွ ႀကီးမႉးေသာ အာဟာရဓာတ္ စုံစမ္းေရးအဖြဲ႕သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ပင္ လာေရာက္ စုံစမ္းစစ္ေဆးခဲ့ေသးသည္ဟု စာေပမွတ္တမ္းမ်ားအရသိရပါသည္။ ထိုအဖြဲ႕တြင္ ႏိုင္ငံ အသီးအသီးမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါဝင္ၾက၍ မဆုတ္မနစ္ေသာ လုံ႔လျဖင္ လိုအပ္သည့္ ကိစၥအဝဝတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုအဖြဲ႕၏ အဓိကရည္႐ြယ္ခ်က္မွာ အစားအစာ ေျမာက္ျမားစြာ ထြက္မႈအတြက္ ဂ႐ုမျပဳမူ၍ ထြက္သည့္အစားအစာမ်ားတြင္ လိုအပ္သည့္ အာဟာရဓာတ္မ်ား ျပည့္စုံမႈ မျပည့္စုံမႈကိုသာလွ်င္ စုံစမ္းစစ္ေဆးရန္ ျဖစ္ပါတယ္ အစားအစာမ်ားကို စားသုံးရာတြင္ စားသုံးသူမ်ား၏ အသက္အ႐ြယ္၊ ရာသီဥတု၊ အလုပ္အကိုင္တို႔ကို လိုက္၍ ခ်င့္ခ်ိန္ စား ေသာက္ၾကမွသာလွ်င္ အာဟာရဓာတ္ ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ က်န္းမာသန္စြမ္းၾကပါလိမ့္မည္။ အာဟာရဓာတ္နည္းပါး၍ မမွ်တေသာ အစားအစာမ်ားကိုသာ မွီဝဲ သုံးေဆာင္ေသာသူမ်ားသည္ ေရာဂါ ေဝဒနာ ဖိစီး ႏွိပ္စက္ျခင္း ခံရေၾကာင္း ထိုေဆးပညာရပ္ျဖင့္ စုံစမ္းသိရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ အာဟာရဓာတ္ ျပည့္စုံသည္၊ မျပည့္စုံသည္ကို စုံစမ္းၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားမွာ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ပါေမာကၡ ႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား စုံစမ္းရွာေဖြခ်က္အရ လူ၏ခႏၶာကိုယ္သည္ ပ႐ိုတင္းဓာတ္ တစ္ခုတည္းကိုသာလွ်င္ လိုအပ္သည္မဟုတ္၊ သၾကားဓာတ္၊ ကစီဓာတ္၊ ထုံးဓာတ္၊ သံဓာတ္၊ ေဖာစေဖာရပ္ ဓာတ္၊ ကလိုရင္းဓာတ္၊ မဂၢနီဆီယမ္ဓာတ္၊ ဆာလဖာဓာတ္ႏွင့္ အျခားသတၱဳဓာတ္မ်ားလည္း လိုအပ္ေပသည္။ ထိုျပင္ စားေသာက္သည့္ အစားအစာမ်ားတြင္ ဗီတာမင္မ်ားလည္း ပါဝင္ရမွာဘဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ား စားေသာက္လ်က္ရွိသည့္ အခ်ိဳ႕ေသာ အစာမ်ားသည္ အပူႏွင့္ စြမ္းအင္ကို ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕သည္ ေသြးသားမ်ားကို ျဖစ္ေစၿပီးလွ်င္ တခ်ိဳ႕သည္ အျခားလိုအပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားကို ျဖစ္ေစသည္။ ထိုေၾကာင့္ အာဟာရဓာတ္ပါေသာအစာမ်ားကို စားေသာက္သူမ်ားသည္ က်န္းမာသန္စြမ္းစြာျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ အႀကံ အစည္မ်ားကို ၿပီးေျမာက္သည္တိုင္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္႐ြက္သြားႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဓာတုေဗဒပညာရွင္မ်ားသည္ မိမိ တို႔၏နည္းျဖင့္ စုံစမ္းရွာေဖြခဲ့ၾကရာ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္း မ်ားတြင္ အာဟာရဓာတ္ မည္မွ်လိုေၾကာင္းကို ေျပာႏိုင္ၾက သည္။ ထိုအာဟာရဓာတ္ကို လုံေလာက္ေအာင္ မေပးႏိုင္လွ်င္ မည္သို႔ေသာေရာဂါ စြဲကပ္ႏိုင္ေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာႏိုင္ၾက သည္။ သိပၸံပညာရွင္ႀကီးမ်ားသည္ အစားအစာ မ်ားတြင္ ပါဝင္ သည့္ အာဟာရဓာတ္မ်ားကို ငါးမ်ိဳး ပိုင္းထားၾကသည္။ ထို ငါးမ်ိဳးမွာ (1) အဆီဓာတ္၊(2) ပ႐ိုတင္းဓာတ္၊ (3) ကာဗို ဟိုက္ဒရိတ္ဓာတ္၊ (4) သတၱဳဓာတ္၊ (5) ဗီတာမင္ဓာတ္တို႔ ျဖစ္ပါတယ္္။ အဆီဓာတ္၊ ပ႐ိုတင္းဓာတ္၊ ကာဗိုဟိုက္ဒရိတ္ ဓာတ္တို႔သည္ အပူဓာတ္ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ပ႐ိုတင္းႏွင့္ သတၱဳ ဓာတ္မ်ားသည္ ကိုယ္လက္အဂၤါ ႀကီးထြားေစသည့္ျပင္ ကိုယ္ ခႏၶာ၌ ျဖစ္ေသာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားကိုလည္း ျဖည့္စြက္ ျပဳျပင္ ေပးၾကပါတယ္္။ သတၱဳဓာတ္ႏွင့္ဗီတာမင္ဓာတ္ တို႔သည္ ခႏၶာ ကိုယ္တြင္း၌ ဓာတ္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား မွန္မွန္ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ အကူ အညီ ေပးၾကပါတယ္။ သတၱဳဓာတ္ႏွင့္ ဗီတာမင္ဓာတ္တို႔ အကူ အညီ ေပးၾကသကဲ့သို႔ ေရကလည္း အကူအညီေပးေသးသည္။ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ား ပို၍ လႈပ္ရွားေလေလ အပူဓာတ္ကို ပို၍ လိုေလေလ ျဖစ္ပါတယ္ အ႐ြယ္ႏွင့္ အခ်ိဳးက် အစာကို စားရာတြင္ ကေလးသည္ လူႀကီးထက္ ပို၍စားႏိုင္ ေလသည္။ အလုပ္ကို ပိုလုပ္ေသာ လူႀကီး တစ္ဦးသည္ လႈပ္ရွားမႈ နည္းသည့္ အျခားလူႀကီး တစ္ဦးထက္ပို၍ အစာကို စားႏိုင္ ပါသည္။ ထိုျပင္ ခႏၶာကိုယ္ ထြားႀကိဳင္းသူသည္ မိမိခႏၶာကိုယ္ လႈပ္ရွားေစရာတြင္ စြမ္းအင္ကို ပို၍ အသုံးျပဳေသာေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္ ငယ္သူထက္ ပို၍စားနိုင္ပါတယ္။ ရာသီဥတု ေအးေသာ တိုင္းျပည္မ်ားတြင္ ေနထိုင္သည့္ လူမ်ားသည္ အပူဓာတ္ကို အထူးလိုအပ္ေသာေၾကာင့္ အပူ ဓာတ္ကို ျဖစ္ေစသည့္အစာမ်ားကို ပို၍စားၾကရပါတယ္။ အပူကို ျဖစ္ေစသည့္ အစာမ်ားမွာ အဆီပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ေအးသည့္တိုင္းျပည္မ်ားတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားသည္ ပူသည့္ တိုင္း ျပည္မ်ား၌ ေနထိုင္သူ မ်ားထက္ အဆီကိုပို၍ စားသုံးေပးသင့္ပါတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အေလးခ်ိန္မ်ားကို ေပါင္ျဖင့္ တိုင္းတာေလ့ရွိၾကသကဲ့သို႔ အပူကိုလည္း ကယ္လိုရီျဖင့္ တိုင္းတာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ က်ြန္မတို့နိုင္ငံတြင္လည္း နည္းပညာ ျမင့္တိုင္းတာသည့္ electronic ပစၥည္းမ်ားေရာက္ရိွ သံုးစြဲေနနိုင္ပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သာမန္လူတန္းစားမ်ားအတြက္ကမူ အလွမ္းေဝးေနဆဲဘဲ ျဖစ္လ်က္ရိွေနပါတယ္။ မ်ားမၾကာေသာအခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ပိုမိုတိုးတက္ ဖြံျဖိဳးေတာ့မည္ဟု သာေမ်ွာ္လင့္မိေနပါေတာ့သည္။
Author-- 
7/11/18
9:51Pm