After an evening full of chaos and explosions on Bespin, it seemed that nothing could be crazier. But then the game took us to Hoth – a planet that looked like the perfect place for a winter skiing trip on the screen... with a small detail: Imperial troops were everywhere, and the frost was so piercing that even Roni got caught up in the atmosphere, curling up on his blanket into a tight ball.
Alex, of course as a Star Wars fan, embraced the script with enthusiasm:
"Hoth is one of the best moments in the entire saga! We're going to fight AT-AT!
Sarah, who was still holding on to her role as Leia, rolled her eyes:
"Yes, Alex, frost, giant robots and stormtroopers. What could go wrong?
Dad, as always in the role of strategist, said seriously:
"You have to act quickly and wisely on Hoth. If the Empire takes over Echo's base, we'll be in serious trouble.
Wiktor, playing the role of Chewbacca, did not care about the strategy or the frost, and shouted:
"Chewbacca is about to show those stormtroopers what it means to be a Wookiee!"
The mission began with preparations to defend the Echo base, which was depicted on the screen as a typical LEGO base – with lots of brick walls, turrets and ice passages. The game set us a task: to secure defensive bases against the approaching Empire.
Dad, as usual, trying to control the team, said:
– Let's focus! Alex, take care of the turrets. Sarah, cover the entrance. Wiktor... Well, try not to smash everything.
Of course, no one listened to him. Alex, fascinated by the turrets, started shooting at everything that moved—unfortunately, including the brick-built tauntauns that ran in the background.
–Alex! Tauntauns are on our side! Sara shouted, trying to put the ammo boxes in their right places.
Viktor, ignoring the chaos, decided to try out his grenades, which ended up with one of the turrets exploding before it could even start working.
"Victor!" Seriously?! Alex exclaimed, looking at the destroyed tower.
Roni, who had been lying quietly on the blanket, raised his head and barked as if to say, "Can you really not get hold of this?"
Soon after the preparations, giant AT-AT walkers appeared on the horizon, looking as if they wanted to literally crush us. The game required us to find a way to stop them – first we had to immobilize their legs with ropes, and then take care of their heads.
Alex, with full enthusiasm, threw himself into action, steering the LEGO speeder:
–Look! Ropes are the best! I'm going to knock them down!
Sarah, observing his actions, added with a sneer:
"Sure, Alex. Just remember not to fly into their legs.
Dad tried to command from Obi-Wan's position:
– Focus on the AT-AT! Don't waste your time on Stormtroopers!
Wiktor, as usual, decided to do something completely different. Instead of fighting the walkers, he began to demolish everything in the base – including some of the defensive walls.
– Wiktor, what are you doing?! Sarah shouted, seeing her figure lose her hearts after falling from one of the damaged walls.
Roni, seeing all this chaos, started barking, running around the couch, and Mija just looked at us from the windowsill with an expression saying: "Why haven't you finished it yet?"
After immobilizing two AT-ATs, the game took us inside the Echo base, where we had to fend off a wave of stormtroopers entering through the destroyed entrance. Sarah, as Leia, rushed into the fray with blaster in hand, shouting:
"I'll never let the Empire take over this base!"
Dad, trying to help, shouted:
– Everyone to their positions! We must stop them!
Alex, fighting with his lightsaber, tried to hold the defense lines, but Wiktor, instead of covering the team, decided to throw grenades blindly, which ended up destroying one of our defensive positions.
"Victor!" Stop throwing grenades at our stuff! Alex shouted, trying to repair the destroyed turrets.
Roni, as always, barked in the background, and Mija, as if to express her displeasure, climbed down from the windowsill and sat down in the middle of the room, looking at us with an expression of absolute disappointment.
"Escape from Hoth – A Race Against Time"
After fending off the waves of the Empire, it was time to flee Hoth. The game gave us a challenge – to reach the hangar before the Empire took control of the entire base. Everyone started running in panic, trying to avoid the obstacles that appeared on the screen.
Sarah, with her typical humor, said:
"It looks like our kitchen in the morning, when everyone is trying to eat breakfast before school.
Alex, running in front of us, shouted:
–Faster! The Empire is almost catching up with us!
Wiktor, instead of focusing on the run, decided to stop to smash a few boxes with bonuses. Effect? We fell off the platform and had to start from the beginning.
"Victor!" Why do you have to smash everything you see?! Dad shouted, trying to make up for lost time.
After many attempts, explosions and moments full of laughter, we managed to escape from Hoth at the last minute. The ship soared above the planet, and a scene appeared on the screen showing the Empire taking over the ruined base.
Dad, visibly relieved, said:
"It was the most chaotic mission we have done so far.
Sarah, smiling, added:
"But who won?" We. As always.
Roni, apparently proud of our success, barked as he ran around the couch, and Mija returned to the windowsill, with a distinct sense that everything had ended well again – despite our chaos.
Po pełnym chaosu i wybuchów wieczorze na Bespin wydawało się, że nic nie może być bardziej szalone. Ale potem gra przeniosła nas na Hoth – planetę, która na ekranie wyglądała jak idealne miejsce na zimowy wypad na narty... z małym szczegółem: wszędzie kręciły się oddziały Imperium, a mróz był tak przeszywający, że nawet Roni wciągnął się w klimat, zwijając się na swoim kocu w ciasną kulkę.
Alex, oczywiście jako fan Gwiezdnych Wojen, przyjął ten scenariusz z entuzjazmem:
– Hoth to jeden z najlepszych momentów w całej sadze! Będziemy walczyć z AT-AT!
Sara, która nadal trzymała się swojej roli jako Leia, przewróciła oczami:
– Tak, Alex, mróz, gigantyczne roboty i szturmowcy. Co mogłoby pójść nie tak?
Tata, jak zawsze w roli stratega, stwierdził z powagą:
– Na Hoth trzeba działać szybko i z głową. Jeśli Imperium przejmie bazę Echo, będziemy w poważnych tarapatach.
Wiktor, wcielając się w Chewbaccę, nie przejął się ani strategią, ani mrozem, i krzyknął:
– Chewbacca zaraz pokaże tym szturmowcom, co to znaczy być Wookiee!
Misja rozpoczęła się od przygotowań do obrony bazy Echo, która na ekranie była przedstawiona jako typowa LEGO baza – z mnóstwem klockowych ścian, wieżyczek i lodowych przejść. Gra postawiła przed nami zadanie: zabezpieczyć bazy obronne przed nadciągającym Imperium.
Tata, jak zwykle próbując kontrolować drużynę, rzucił:
– Skupmy się! Alex, zajmij się wieżyczkami. Sara, osłoń wejście. Wiktor... no, postaraj się nie rozwalić wszystkiego.
Oczywiście nikt go nie słuchał. Alex, zafascynowany wieżyczkami, zaczął strzelać we wszystko, co się ruszało – niestety, także w klockowe tauntauny, które biegały w tle.
– Alex! Tauntauny są po naszej stronie! – krzyknęła Sara, próbując jednocześnie ustawić skrzynie z amunicją na odpowiednich miejscach.
Wiktor, nie zważając na chaos, postanowił wypróbować swoje granaty, co skończyło się tym, że jedna z wieżyczek eksplodowała, zanim w ogóle mogła zacząć działać.
– Wiktor! Serio?! – wykrzyknął Alex, patrząc na zniszczoną wieżę.
Roni, który do tej pory spokojnie leżał na kocu, podniósł głowę i szczeknął, jakby chciał powiedzieć: „Naprawdę nie możecie tego ogarnąć?”.
Wkrótce po przygotowaniach na horyzoncie pojawiły się gigantyczne maszyny kroczące AT-AT, które wyglądały, jakby chciały nas dosłownie zmiażdżyć. Gra wymagała, byśmy znaleźli sposób na ich zatrzymanie – najpierw trzeba było unieruchomić ich nogi za pomocą lin, a potem zająć się ich głowami.
Alex, z pełnym entuzjazmem, rzucił się do działania, sterując śmigaczem LEGO:
– Patrzcie! Liny są najlepsze! Zaraz je powalę!
Sara, obserwując jego poczynania, dodała z przekąsem:
– Jasne, Alex. Pamiętaj tylko, żeby nie wlecieć w ich nogi.
Tata próbował dowodzić z pozycji Obi-Wana:
– Skupcie się na AT-AT! Nie marnujcie czasu na szturmowców!
Wiktor, jak zwykle, postanowił robić coś zupełnie innego. Zamiast walczyć z maszynami kroczącymi, zaczął demolować wszystko, co znajdowało się w bazie – w tym także część obronnych murów.
– Wiktor, co ty robisz?! – krzyknęła Sara, widząc, jak jej postać traci serduszka po upadku z jednego z uszkodzonych murów.
Roni, widząc cały ten chaos, zaczął szczekać, biegając wokół kanapy, a Mija tylko spojrzała na nas z parapetu z wyrazem twarzy mówiącym: „Dlaczego wy jeszcze tego nie skończyliście?”.
Po unieruchomieniu dwóch AT-AT gra przeniosła nas do wnętrza bazy Echo, gdzie musieliśmy odeprzeć falę szturmowców wkraczających przez zniszczone wejście. Sara, jako Leia, rzuciła się do walki z blasterem w ręku, wołając:
– Nigdy nie pozwolę, żeby Imperium przejęło tę bazę!
Tata, próbując pomóc, krzyknął:
– Wszyscy na swoje pozycje! Musimy ich powstrzymać!
Alex, walcząc mieczem świetlnym, próbował utrzymać linie obrony, ale Wiktor, zamiast osłaniać drużynę, postanowił rzucać granatami na oślep, co skończyło się zniszczeniem jednego z naszych stanowisk obronnych.
– Wiktor! Przestań rzucać granatami w nasze rzeczy! – krzyknął Alex, próbując naprawić zniszczone wieżyczki.
Roni, jak zawsze, szczekał w tle, a Mija, jakby chcąc wyrazić swoje niezadowolenie, zeszła z parapetu i przysiadła na środku pokoju, patrząc na nas z wyrazem absolutnego rozczarowania.
„Ucieczka z Hoth – wyścig z czasem”
Po odpieraniu fal Imperium nadszedł czas na ucieczkę z Hoth. Gra dała nam wyzwanie – dotrzeć do hangaru, zanim Imperium przejmie kontrolę nad całą bazą. Wszyscy zaczęli biec w panice, starając się unikać przeszkód, które pojawiały się na ekranie.
Sara, z typowym dla siebie humorem, rzuciła:
– To wygląda jak nasza kuchnia rano, kiedy wszyscy próbują zjeść śniadanie przed szkołą.
Alex, biegnąc przed nami, krzyknął:
– Szybciej! Imperium już prawie nas dogania!
Wiktor, zamiast skupić się na biegu, postanowił zatrzymać się, żeby rozwalić kilka skrzyń z bonusami. Efekt? Spadliśmy z platformy i musieliśmy zaczynać od początku.
– Wiktor! Dlaczego musisz rozwalać wszystko, co widzisz?! – krzyknął tata, próbując nadrobić stracony czas.
Po wielu próbach, wybuchach i chwilach pełnych śmiechu udało nam się uciec z Hoth w ostatniej chwili. Statek wzniósł się nad planetę, a na ekranie pojawiła się scena przedstawiająca Imperium przejmujące zrujnowaną bazę.
Tata, z widoczną ulgą, powiedział:
– To była najbardziej chaotyczna misja, jaką do tej pory zrobiliśmy.
Sara, z uśmiechem, dodała:
– Ale kto wygrał? My. Jak zawsze.
Roni, najwyraźniej dumny z naszego sukcesu, szczekał, biegając wokół kanapy, a Mija wróciła na parapet, z wyraźnym poczuciem, że znowu wszystko skończyło się dobrze – mimo naszego chaosu.
Następna misja? Tego jeszcze nie wiemy, ale galaktyka może być pewna – nasza drużyna nie przestaje działać!
▶️ 3Speak
