Aslında en baştan beri sevmezdim pazarları.
Soğuk ve sessiz gelirdi hep
Sanki herkesin, günahını sevabını gizlemek için özenle girdiği bir yarış günüydü
Sessiz arzularımızın kulak zarlarını patlatması gibi...
Ama Cumartesiler öyle değildi. Yarını hiç düşündürmezdi. Endişe duymaz, sık boğaz etmezdi. Sadece anı yaşamak esas olurdu.
Sanırım pazarları sadece müdürler seviyor.
