วันนี้ก็มาประกวดภาพถ่ายรูปมนุษย์ ขาว - ดำ อีกครั้งนึงซึ่งครั้งนี้ ก็ยังคงเป็นภาพถ่ายฝีมือของลุง Alex เช่นเดิม
ภาพนี้ ถ่ายไว้เมื่อ 3 ปี ที่แล้ว ในตอนนั้น ฉันจำได้ว่า ลุง Alex มากินข้าวที่ร้านอาหาร และลุงก็ขออนุญาติ ถ่ายรูป โดยถามฉันว่า ขอถ่ายรูปได้มั๊ย ฉันก็ตอบไปว่าได้ค่ะ แล้วเราก็เริ่มทำการถ่ายรูปกันเลย ในตอนนั้น ฉันจำได้ว่า ก็รู้สึกเขินๆนิดหน่อย แต่เป็นถ่ายรูปที่ไม่ต้อง โพสท่าอะไร มากมายแค่ยิ้ม และใช้เวลาไม่นาน ในตอนที่ลุง Alex ส่งรูปนี้มาให้ฉันดูทางอีเมล ฉันชอบรูปนี้มาก ในรูปฉันยิ้มสดใสมาก และดูเด็กกว่าความเป็นจริง ซึ่งในตอนนั้น ฉันก็อยุ 35 ปี แล้ว ลุงAlexบอกฉันในตอนถ่ายรูปว่า อยากจะให้เห็นรอยสักที่แขนฉันชัดๆ แต่ปรากฏว่ารูปออกมา คือหน้าฉันกลมชัดมาก และรอยสักที่แขนเห็นนิดเดียว
ฉันคนนึง ก็ชอบถ่ายภาพมากเช่นกัน เหตุผลก็คือ ภาพถ่ายเป็นเหมือนบันทึกความทรงจำที่เป็นรูปภาพ บันทึกอารมณ์ที่สื่อออกมา ทั้งของคนที่ถูกถ่ายและช่างภาพเองด้วย
ถ้าดูจากรูปในตอนนั้นฉันคงมีความสุขมาก ดูได้จากรอยยิ้มและแววตาที่สดใส
