پیشرفتهای بشر در زمینهی علم و فناوری مانند شمشیری دولبه هستند. یعنی اینکه ممکن است از آنها برای رفاه و سعادت بشر استفاده شود، و یا اینکه ممکن است از آنها برای تباهی و جنگ و ویرانی بهره گرفته شود. یکی از پیشرفتهایی که در چند دههی گذشته در زمینهی علم و فناوری حاصل شده است، در زمینهی توانایی انسان برای تأثیرگذاری بر فرآیندهای آبوهوایی است.
Image credit: yournewswire.com
متأسفانه باید گفت که سلاحهای آبوهوایی در گذشته برای مقاصد جنگی و نظامی مورد استفاده قرار گرفتهاند. نمونهی آن بهرهگیری آمریکا از بارورسازی ابرها برای مقاصد جنگی در طی جنگ ویتنام است. در واقع، آمریکا در عملیات «ملوان زبل» در طی سالهای ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ از بارورسازی ابرها استفاده کرد و در جریان آن میزان بارش باران را حدود سی درصد افزایش داد. هدف این کشور آن بود که از طریق افزایش بارش باران از قدرت نفوذ نیروهای ویتنامی بکاهد.
در سال ۱۹۷۷، پیمان بینالمللی منع استفادهی نظامی و هر گونه استفادهی خصمانه از تکنیکهای تغییر زیستمحیطی به تصویب رسید که به موجب آن، استفاده از تکنیکهای تغییر دهندهی آبوهوا برای مقاصد جنگی و نظامی ممنوع اعلام شده است.
در همین رابطه، بعضی از صاحبنظران پیشبینی کردهاند که ممکن است در آینده نوعی ابرهای مصنوعی ساخته شوند که در حقیقت از ذرات روبوتی الکترونیک تشکیل شدهاند که ممکن است از آنها برای مقاصد جنگی و نظامی استفاده شود. البته باید دانست که خوشبختانه، در حال حاضر، چنین تجهیزاتی هنوز ساخته نشدهاند.
اما آیا میتوان امیدوار بود که روزی انسانها به این درک برسند که تنها یک زمین برای زندگی دارند و این سیارهی سبز همچون قایقی است که همگی در آن نشستهاند و دست از تلاش برای ساختن سلاحهای مخرب بردارند و به جای آن همهی سعی خود را برای آبادانی و رفاه همهی انسانها و حتی همهی موجودات زندهی کرهی زمین متمرکز کنند؟
