به طور سنتی، بازارها صرفاً آوردگاه عرضه و تقاضا تلقی شدهاند. ولی برای اینکه بازارها بتوانند درست عمل کنند، باید بتوانند تعداد کافی فروشنده و خریدار را به طرف خود جلب کنند، شرکت کنندگان را بر آن دارند که ترجیحات خود را بر ملا کنند، و با ایجاد فرصت کافی برای انتخاب و روشهای سریع برای ثبت آنها، بتوانند بر احتقان نیز غلبه نمایند. حل این مشکلات در حیطهی رشتهای به نام طراحی بازار واقع میشود، که آمیزهای از نظریهی بازی و اقتصاد تجربی است.
کامپیوترها امکان طراحی «بازارهای هوشمند» را ایجاد میکنند که به طرق پیچیدهای از ورودی کاربران استفاده میکنند: مثلاً برای پیوند اعضا، آنها هر انطباق ممکن بین گیرنده و دهنده را بررسی میکنند تا بیشترین تعداد پیوند را امکانپذیر کنند. در آینده، کامپیوترها ممکن است امکان فروش کالاهای مرتبط، از قبیل محلهای برخاست و فرود هواپیماها، را فراهم کنند. به تدریج که بازارهای اینترنتی—مانند بازارهای کاریابی—تکثیر پیدا میکنند، درک کلی بیشتری از بازارها ایجاد میشود که تقریباً فرصتهای نامحدودی را برای طراحی بازار پدید خواهد آورد.
