Sevgili Sudefteri,
Mektubuma başlarken öncelikle seni özlemle selamlıyorum. Bu mektubu ne zaman okursun bilmiyorum ama seni sana anlatan birbirinden güzel kelimeler burada yer almak için adeta sabırsızlanıyorlar. Sen Hive'da (ya da eski Steem'de) tanıdığım en fedakar, vefalı, güzel kalpli, cesur, yetenekli, kalemi kuvvetli... insanlardan birisin. Sayamadığım çok şey var, ama hiçbiri iltifat değil, bunlar seni tanımlayan özelliklerden sadece birkaçı. Buradaki insanlar için zamanında yaptıklarını başkaları unutmuş olsa da ben unutmadım. Aynısı diğer arkadaşlarım için de geçerli. Kaç kişiydik, kaç kişi kaldık şimdi. Geri döndüklerinde zaman hiç akmamışçasına kaldıkları yerden devam edebileceklerini düşünüyorum. Hiçbiri para için yazan insanlar değildi...
source by Tahirozgen
Seninle ilgili ilk anılarım sanırım motive ekibi ile başlıyor. Daha öncesinde de birkaç ufak tefek şey var ama dönüp geriye baktığımda en kuvvetli anılarımın başlangıcı orası. İyi ki, Baycan o ekibi kurmaya karar verdi ve seni uzaktan da olsa (o dönemde öyleydi) tanıma şansım oldu. Daha ilk gördüğümde sana kanım kaynamıştı. Mesajların içtendi, samimiydi, empati yeteneğin aşırı gelişmişti ve paraya hiç değer vermiyordun. (bu son kısmı yazdığımda bana kızıyor olabilirsin. ben öyle tahmin ediyorum. olsun. yine de böyle olman hoşuma gitmişti)
Sonrasında, o kalabalığın ve gürültünün içerisinde henüz arkadaş olmamamıza rağmen, seninle bağlarımız hiç kopmadı. Yani projeler bitti, discordlar kapandı, olaylar oldu bitti ama hep bir şekilde biraraya geliyorduk. Bu tesadüf de olsa, güzel tesadüftü. Arafs sayesinde küçük bir ekipte biraraya geldik, sonrasında Baycan sayesinde C2'de ve devamında diğer projelerde. Bunca zaman bağımızın kopmaması sence bir tesadüf müydü.
Senden son iki aydır haber alamıyorum. Bunun çok büyük eksikliğini hissettiğimi sana söylemek istedim. Bunu herkesin içinde açık bir şekilde itiraf etmek istedim. Kimseden çekinmeme gerek olmadığını düşünüyorum. Ben insanlara genellikle özel mesajlarımda nasıl davrandıysam toplum içinde de öyle davranıyorum. Ama bazıları çekiniyor ve bana farklı davranıyor. Bu da beni çok kırıyor. Demek ki arkamdan farklı konuşuyor gibi olumsuz bir hisse kapılıyorum. Belki de değil, belki de burada gerçekten çekindiği birileri var. Örneğin yazdıklarını okuyan ailesi vs. Aman neyse. Bu son yazdıklarım seninle ilgili değil zaten.
Beni biliyorsun. Bazen ortadan aylarca kaybolurum. Bunun nedenlerini de sana anlatmıştım. Son bir senede yaşadıklarımdan çok şey öğrendim ve kendimi daha iyi tanımaya başladım. "Düzenli" ya da "rutin" kelimesi benim düşmanım, şunu son bir kere daha iyi anlamış oldum. Kulağa ne kadar korkunç gelse de bu böyle. Bunun için geçerli ya da geçersiz nedenlerim var.
Hive'da yazmayı seviyorum. Çünkü...
Kısaca, ben buradaki insanlarla iletişimde olmaktan ve yazdıklarını okumaktan keyif alıyorum. Senin de öyle olduğunu biliyorum. Bu yüzden döneceğinde burada olacağımı haber vermek istedim. Önemli olan senin içinden geldiği gibi davranman, senin keyif alman, senin mutlu olman. Bu yüzden kesinlikle buraya gelip bana cevap verme ya da yazı yazma konusunda kendini zorunlu hissetmeni istemiyorum. Sen ne zaman dönmek, yaşadıklarını kaleme dökmek, paylaşmak ya da içini dökmek ya da ne yapmak istersen ben burdayım. Seni seviyorum. Ve seni seviyorum.
Hoşça kal.
