📒📒✏

သိ၍ လြန္က်ဴး, မသိ၍ လြန္က်ဴး အျပစ္မည္သို႔နည္း
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

"ဒိ႒ိသမၸယုတ္စိတ္သည္ ဒိ႒ိဝိပၸယုတ္စိတ္ထက္ သတၱိထက္၏"ဟု ဆိုျပီ၊ မိစၧာအယူရွိသူတို႔သည္ အျပစ္မရွိဟု အယူရွိသျဖင့္ မေကာင္းမႈကို ျပဳက်င့္ၾကကုန္၏၊ သမၼာအယူရွိသူတို႔ကား အျပစ္ရွိမွန္းပင္ တမင္လြန္က်ဴးၾကကုန္၏၊ ထိုသူႏွစ္မ်ိဳးတြင္ အျပစ္မျမင္၍ ျပဳမိသူမွာ မေကာင္းမႈျပစ္ သက္သာထိုက္၍, အျပစ္ရွိမွန္းသိလ်က္က်ဴးလြန္သူ၌ အျပစ္ၾကီးေလးစြာ ရထိုက္သည္ မဟုတ္ေလာဟု ေမး။ အေျဖကား– ဤသို႔ မမွတ္သင့္၊ ခ်ဲ႕ဦးအံ႔- အျပစ္ရွိပါလ်က္ အျပစ္မရွိဟုယူျခင္းသည္ မိစၧာအယူတည္း၊ ထို မိစၧာဒိ႒ိအရင္းခံ၍ မေကာင္းမႈကို ျပဳရာ၌ တြန္႔ဆုတ္ျခင္းမရွိ, ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ ျပဳက်င့္၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္သည္ ထိုမိစၧာအယူ ရွိသူတို႔၏ သႏၲာန္၌ ၾကီးေလးစြာ အဖတ္တင္ရစ္၏၊ ဥပမာ-ရဲရဲညီးေသာ သံေတြခဲကို ေရႊတံုးထင္၍ ကိုင္သူမွာ ျပင္းထန္စြာ အေလာင္ခံရသကဲ႔သို႔တည္း၊ အျပစ္ရွိမွန္းသိလ်က္ က်ဴးလြန္သူကား ထိုအကုသိုလ္အျပစ္ကို ေၾကာက္ရြ႕ံတုန္႔ဆုတ္လ်က္ မေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္၍ ျပဳက်င့္မိ၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ အကုသိုလ္ အျပစ္လည္း ဒိဠိႏွင့္ ယွဥ္သေလာက္ မၾကီးမားေခ်၊ ဥပမာ- ယခင္ သံေတြခဲကို မလႊဲသာ၍ ကိုင္ရသူ၌ အပူသက္သာေအာင္ ကိုင္သကဲ႔သို႔တည္း။ [မိလိႏၵပဥွာ (ဇာနႏၲာ ဇာနႏၲာနံ ပါပကရဏပဥွာ) ပါဠိေတာ္ကို မွီေရးသည္။]

ပညတ္ေတာ္သိလ်က္ လြန္က်ဴးျပစ္။ ။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ "ရာဇသတ္ဥပေဒကိုလည္းေကာင္း, ဘုရားပညတ္ေတာ္ကိုလည္းေကာင္း သိလ်က္ လြန္က်ဴးသူတို႔မွာ ေလာကဓမၼဝယ္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ၾကီးေလးေသာအျပစ္ကို ရၾကပါသနည္း"ဟု ေမးဖြယ္ရွိျပန္၏၊ အေျဖကား- သိလ်က္ က်ဴးလြန္သူတို႔၌ ရာဇသတ္ဥပေဒႏွင့္ ဝိနည္းပညတ္ကို က်ဴးလြန္ျပစ္သာမက, ဥပေဒပညတ္ေတာ္ကို မေလးစားမႈ အဂါရဝေဒါသစိတ္မ်ားလည္း ျခံရံလ်က္ ပါရွိ၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ ေလာကဓမၼအလိုက္ ၾကီးေလးေသာ အျပစ္ထိုက္၏၊ ထို႔ျပင္ ပညတ္ေတာ္ဥပေဒမ်ားကို နားမလည္ျခင္းသည္လည္း ဒိ႒ိမဟုတ္, အခ်ိဳ႕အရာ၌ ေမာဟ, အခ်ိဳ႕အရာ၌ မသိရံုမွ်သာ ျဖစ္၏၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဒိ႒ိမဖက္ဘဲ မသိသည့္အတြက္ ဥပေဒပညတ္ေတာ္ကို က်ဴးလြန္ရာ၌ ဥပေဒျပဳလုပ္သူ႔အေပၚ၌လည္းေကာင္, ဘုရားအေပၚ၌လည္းေကာင္း, မေလးစားေသာစိတ္ မပါရကား ေလာကအလိုက္လည္း ညွာညွာတာတာ အျပစ္ေပးရ၏၊ သံသရာေဘးမွာလည္း သိလ်က္ က်ဴးလြန္သူေလာက္ မၾကီးေလးတတ္ေပ။
(သျဂႋဳဟ္ဘာသာဋီကာ)
ဤသို႔ စြပ္​စြဲခ်က္​ အား Phoe Nyan Lkn မွ ​ေျဖရွင္​းျခင္​း...

***နံပါတ္​တစ္​ကို​ေျဖ႐ွင္​းရာတြင္​ ဘုရား​ေက်ာင္​းကန္​မ်ားကို မစြန္​႔ဘဲ ႐ွင္​း႐ွင္​း​ေျပာရရင္​ မီးမရိႈ့ဘဲ အာပတိ​ေျဖ၍ မစင္​ၾကယ္​ႏိုင္​ဟူ​ေသာစကားသည္​ မွားယြင္​း၏..

ဘုရား​ေစတီဟူသည္​(ဆင္​းတုကိုထား၍)မိမိပိုင္​ဟူ၍ မည္​သူမွ်မသတ္​မွတ္​..ဘုရား​ေစတီအတြက္​ ​ေငြအလႉခံ၍​ေဆာက္​​ေသာ ​ေစတီ၌ နိႆဂၢိဟူ၍ မ႐ွိ..ဤ​ေနရာ၌ အထူးမွတ္​သားရန္​မွာ နိႆဂၢိဟူသည္​ ပုဂၢလ၌သာ႐ွိ၏ ဂိုဏ္​း၌သာ႐ွိ၏ သံဃာ ​ေက်ာင္​း ​ေစတီ၌ မ႐ွိ..

အကယ္​၍ ရဟန္​းတစ္​ပါး၏လက္​ျဖင္​့ အလႉခံထား​ေသာ​ေငြျဖင္​့ ​ေစတီကို​ေဆာက္​ပါက ထို​ေစတီသည္​ ဓမၼသ​ေဘာအရ ဥဒၵိႆ​ေစတီစစ္​စစ္​တည္​း..ထို​ေစတီကို ဖ်က္​လိုစိတိျဖင္​့ ဖ်က္​ဆီးသူသည္​ ​ေလာဟိတုပၸါဒကကံနီပါးမွ် အျပစ္​ႀကီး​ေလးသည္​ကို သတိျပဳရမည္​..
ဖ်က္​ဆီးရန္​တိုက္​တြန္​းျခင္​းသည္​လည္​း ဤနည္​းႏွင္​ႏွင္​သာတည္​း..။

ဤတြင္​ ဝိနည္​းႏွင္​့စပ္​၍ အရပ္​ရပ္​​ေသာအယူမွားမ်ားကို သုတ္​သင္​ဦးအံ့..
​ေစတိယႆ ​ေဒမ ဝိဟာရႆ ​ေဒမ နဝကမၼႆ ​ေဒမဟု ​ေရႊ​ေငြကိုလာ​ေရာက္​လႉပါက ရဟန္​းသည္​ မအပ္​ဟူ၍ မပယ္​ျမစ္​ရ..ပယ္​လွ်င္​ဒုကၠဋ္​..လက္​လည္​းမခံရ လက္​ခံလွ်င္​ ဒုကၠဋ္​

အဘယ္​သို႔ျပဳရမည္​နည္​းဟူမူ ကပၸိယကိုသာ​အက်ိဳးအ​ေၾကာင္​း​ေျပာရမည္​..

ဤတြင္​ အထူးမွတ္​သားရန္​မွာ အကယ္​၍ရဟန္​းသည္​လက္​ခံပါက ဒုကၠဋ္​အာပတ္​သင္​့ျခင္​းသာျဖစ္​၏..ထို​ေရႊ​ေငြမ်ား နိႆဂဂၢိထိုက္​ျထင္​းမဟုတ္​..မူလလႉဒါန္​းသူသည္​ ​ေစတီ နဝကမၼ ဝိဟာရအတြက္​လႉ​ေသာ​ေၾကာင္​့ အပ္​ျမဲသာတည္​း..ရဟန္​းတို႔မွာကား မိမိတို႔ႏွင္​့မသင္​့​ေလ်ာ္​​ေသာ လက္​ခံျခင္​းအမႈကိုျပဳ​ေသာ​ေၾကာင္​့ ဒုကၠဋ္​အာပတ္​သင္​့​ေရာက္​ရျခင္​းျဖစ္​၏..ထို​ေငြကိုကိုင္​၍ စီမံတိုင္​းလည္​း ဒုကၠဋ္​သာ..
​ေက်ာင္​း​ေစတီတို႔ကား အပ္​ျမဲသာတည္​းဟု မွတ္​ရမည္​..

ဤ၌ အမ်ားနားလည္​လြယ္​​ေစရန္​ ဥပမာျဖင္​့ျပအံ့..

ပုဂံဘုရားမ်ား ငလ်င္​​ေၾကာင္​့ ပ်က္​စီးသျဖင္​့ ​ေဂါပကထံသို႔ ဒကာတစ္​ဦးက ​ေငြတစ္​သိန္​းလာ​ေရာက္​လႉသည္​ ဆိုပါစို႔..​ေဂါပက၏စားပြဲ၌ ရဟန္​းတစ္​ပါးက ထိုင္​​ေနရာ ထို​ေငြကို လက္​ခံထားမိ​ေလ၏..​လက္​ခံျခင္​း​ေၾကာင္​့ ဒုကၠဋ္​..​ေဂါပကလာ​ေသာအခါမွ ထို​ေငြကိုအပ္​၍ မိမိ​ေနရာ​ေက်ာင္​းသို႔ျပန္​သြား​ရာ ​ေဂါပကသည္​ ထို​ေငြျဖင္​့ အုတ္​စသည္​ဝယ္​၍ ​ေစတီကိုျပင္​ရာ၌ ထိုပုဂံဘုရား​ေစတီသည္​ မအပ္​ၿပီ​ေလာ..မီးရိႈ့ရန္​လိုသ​ေလာ..ဤကားအ​ေမးတည္​း..

အ​ေျဖမွာ ရဟန္​းမွာသာ လက္​ခံျခင္​း​ေၾကာင္​့ အာပတ္​သင္​့ရံုသာျဖစ္​၏..ထို​ေငြတစ္​သိန္​းကား နိႆဂၢိမျဖစ္​..ထို​ေစတီသည္​ တစ္​သာသနာလံုးက႐ွိခိုးဦးတင္​ထိုက္​​ေသာ​ေစတီဟုသာ မုခ်မ​ေသြမွတိသားရာ၏..

ယခုမူကား ​ေက်ာင္​းႏွင္​့ပတ္​သက္​သမွ် မီးရိႈ့ဟူ​ေသာစကားသည္​ အလံုးစံုကိုသိမ္​း၍ဆို​ေသာစကားသာျဖစ္​၏..ထို႔​ေၾကာင္​့မသင္​့..မိမိဘာသာ ရိႈ့ရ႕ဲမူကား ရိႈ့​ေလ​ေလာ့..

*** ထို​ေက်ာင္​းတြင္​ တရားအားထုတ္​​ေသာ္​လည္​း မဂ္​ဖိုလ္​ကားမရႏိုင္​ဟု​ေသာစကားႏွင္​့စပ္​၍ ႐ွင္​းဦးအံ့..

ထို​ေက်ာင္​းသည္​ ပုဂၢလိကနိႆဂၢိ​ေက်ာင္​းျဖစ္​သျဖင္​့ အားထုတ္​သူသည္​ မသိျငားအံ့..ႂကြင္​း​ေသာ မဂ္​ဖိုလ္​ရရန္​အဂၤါတို႔ႏွင္​့ျပည္​့စံုျငားအံ့ မဂ္​ဖိုလ္​သို႔ မုခ်​ေရာက္​ႏိုင္​သည္​သာ..

နိႆဂၢိ​ေက်ာင္​းမွန္​းသိ၍ ​ေနျငားအံ့..အနာဒရိယစိတ္​မ႐ွိဘဲ သင္​့​ေသာအခါ၌ မိမိ၏ယခု​ေနထိုင္​​ေသာ အနာမာသဒုကၠဋ္​မ်ိဳး(​ေရႊ​ေငြျဖင္​့ဝယ္​သျဖင္​့ရ​ေသာပစၥည္​းကိုင့ဲ၍ဆိုသည္​)ကို သဘာဂရဟန္​းတို႔ႏွင္​့​ေတြ႔​ေသာ္​ ​ေဒသနာၾကားရန္​ အစဥ္​​ႏွလံုးသြင္​းမႈ႐ွိျငားအံ့..
အာပတ္​အျပစ္​ကိုအျပစ္​ဟုျမင္​လ်က္​ ​ေနျငားအံ့..မဂ္​ဖိုလ္​ရႏိုင္​ရန္​အခြင္​့႐ွိ၏..

အ​ေၾကာင္​းကိုဆိုအံ့..

သံဃာဒိ​ေသသ္​သို႔​ေရာက္​​ေသာ ရဟန္​းသည္​ သက္​ဆိုင္​​ေသာ ပရိဝါသ္​မာနတ္​ကိုက်င္​့ဆဲ၌ အ​ဗၻာန္​မသြင္​းရ​ေသးသျဖင္​့ အာပတ္​မွမထ​ေသးသည္​ျဖစ္​​ေသာ္​လည္​း ဒဏ္​သားရဟန္​းတို႔က်င္​့ဝတ္​ကို ျမတ္​စြာဘုရား၏အလိုအတိုင္​း က်င္​့ၾကံ​ေနျခင္​း ဓမၼႏုဓမၼပဋိပတၱိအား​ေလ်ာ္​စြာ က်င္​့ၾကံ​ေနျခင္​းတို႔​ေၾကာင္​့ မဂ္​ဖိုလ္​၏ဥပနိႆယ​ေကာင္​း႐ွိ​ေသာ္​ မဂ္​ဖိုလ္​ကိုရႏိုင္​ရာ၏..အဘယ္​့​ေၾကာင္​့နည္​း..ဖာသုဝိဟာရအလို႔ငွါ ​ေဟာ​ေတာ္​မူထား​ေသာ ပညတ္​ထား​ေသာ ဝိနည္​းျဖစ္​သျဖင္​့ အာဝိကတာ ဟိႆ ဖာသု​ေဟာတိဟု ထင္​႐ွာ႐ွိ​ေသာ​ေၾကာင္​့တည္​း..

*** ထိုမွ်သာမက​ေသး ငရဲႏွင္​့တိရစၧာန္​ ရာနႈန္​းျပည္​့ျဖစ္​ရမည္​ဟု ​ေျပာ​ေသာစကားသည္​ သာရတၳဋီကာစကားကို ၾကားဖူးနားဝျဖင္​့ ​ေျပာ​ေသာစကားသာ ျဖစ္​၏။ ဤစကားကို က်မ္​းတတ္​ဆရား​ေတာ္​ႀကီးမ်ား ႏွစ္​ၿမိဳ႕​ေတာ္​မမူကုန္​..ပါဠိ​ေတာ္​၌လလည္​း မလာ႐ွိ​ေပ..

အာပတ္​ဟူသည္​ အဘယ္​နည္​း..ျမတ္​စြာဘုရား႐ွင္​သည္​ သံဃာအဖြ႔ဲအစည္​းအား စည္​းကမ္​းထုတ္​​ေတာ္​မူထား​ေသာ ပညတ္​​ေတာ္​ျဖစ္​၏။ ထိုပညတ္​​ေတာ္​ကို မ​ေလးစား​ေသာအားျဖင္​့ မ႐ို​ေသ​ေသာအားျဖင္​့ အနာဒရိယစိတ္​ျဖင္​့ခ်ိဳး​ေဖာက္​ပါက အကုသိုလ္​စိတ္​ျဖင္​့ ခ်ိဳး​ေဖာက္​ျခင္​းမည္​၏..အာဏာ​ေတာ္​ကို​ေစာ္​ကားျခင္​း အာဏာဝီတိကၠမႏၲာရာယ္​စစ္​ျဖစ္​၏..
ထိုသို႔အႏၲရယ္​ျဖစ္​သည္​့အျပင္​့ မ​ေလးစားသည္​့သ​ေဘာျဖင္​့ အာပတ္​ကိုမရႈမကုဘဲ မရဏာသႏၷသို႔​ေရာက္​ပါက ထိုအကုသိုလ္​​ေဇာ​ေစတနာမ်ား အက်ိဳး​ေပး၍ အပါယ္​ပဋိသ​ေႏၶသို႔​ေရာက္​ရျခင္​းျဖစ္​၏..

အာပတ္​ဟူ​ေသာ ပညတ္​ကား မရဏာသႏၷ၌ ထင္​သည္​မဟုတ္​..

အကယ္​၍ အာပတ္​႐ွိလ်က္​ အာပတ္​ကိုမကုစားဘဲ ​ေသပါက အပါယ္​က်ရမည္​ဟု ဆိုလွ်င္​ ျမတ္​စြာဘုရားသည္​ အကုသိုလ္​ဂ႐ုကံ၌ ယင္​းအာပတ္တန္​းလန္​းႏွင္​့​ေသ​ေသာအျဖစ္​ကိုလည္​း ထည္​့သြင္​း​ေဟာၾကားခ့ဲရာ၏..ဤသို႔လည္​း​ေဟာ​ေတာ္​မမူ..

ထို႔​ေၾကာင္​့ နိယတကံမ်ိဳးမဟုတ္​သည္​ကို သတိျပဳရာ၏(ပါရာဇိကအာပတ္​ကိုကား မ​ေျဖတတ္​ပါ)

*** ပုဂၢလိကပစၥည္​းမွာဆိုရင္​ ကိုယ္​့ဘာသာကိုယ္​့ပိုက္​ဆံန႔ဲဝယ္​တ့ဲဖုန္​းကင္​မရာ​ေတြဘာ​ေတြ​ေတာ့ မီးရိႈ့လို႔မက ​ဗံုးန႔ဲခြဲခြဲ ဘာမွမ​ေျပာဘူး..😁

​ေက်ာင္​းဆိုရင္​​ေတာ့ သူ႔ပိုက္​ဆံန႔ဲသူ႔လုပ္​အားခန႔ဲအလုပ္​လုပ္​ၿပီးရတ့ဲ​ေက်ာင္​းဆိုရင္​လည္​း ရိႈ့ပ​ေလ့​ေစ😁..

ဥပမာ သုဘဒၵရဟန္​းသားအဖ ဆတၱာသည္​လုပ္​အားခန႔ဲလုပ္​​ေကြၽးတ့ဲဆြမ္​းလို​ေပါ့..

ဒါ​ေပမယ္​့ ဒကာ​ေတြက ​ေခြၽးနဲစာန႔ဲလႉထားတ့ဲ​ေက်ာင္​း​ေတြ..ရဟန္​းကမစီမံတတ္​လို႔သာ သူ​ေရာက်န္​ရဟန္​းပါ မအပ္​ရတာမလား။

အမွန္​က ဒါယကာ​ေတြရ႕ဲသဒၶါ​တရားကို ျမတ္​စြာဘုရားကင့ဲ​ေတာ္​မူတယ္​..သာသနာထဲကရဟန္​းကိုရင္​​ေတြမွ သံုးမရ​ေလာက္​​ေအာင္​ မအပ္​တ့ဲ​ေက်ာင္​းပုဂၢလိက​ေက်ာင္​းျဖစ္​​ေနရင္​ တစ္​ဦးတည္​ဒါယကာဆိုရင္​ သူ႔ကိုျပန္​စြန္​႔လိုက္​​ေပါ့ဘုရား..
အမ်ားစု​ေပါင္​းလႉတာဆိုရင္​လည္​း သင္​့တ့ဲနည္​းန႔ဲ ဒကာဒကာမ​ေတြကိုျပန္​​ေပးလိုက္​ရံု​ေပါ့..

​​ေအး​ေဟ့..ဒကာဒကာမ​ေတြ​ေရ ဒီ​ေက်ာင္​းက​ေတာ့ ငါစီမံတာမဟုတ္​လို႔ ရဟန္​း​ေရာသာမ​ေဏ​ေရာမအပ္​​ေတာ့ဘူး​ေပါ့..အ့ဲဒါနင္​တို႔လႉထားတာ​ေတြျပန္​ယူၾက​ေပါ့ဆိုၿပီး သံုးမရတ့ဲပစၥည္​းကိုျပန္​​ေပးသလိုလုပ္​​ရင္​ သင္​့​ေလ်ာ္​​ေၾကာင္​းပါ..အန​ေပကၡဝိသဇၨနကို​ေထာက္​ၿပီး​ေတာ့ အာလယျပတ္​​ေတာ့ စြန္​႔ဖို႔လိုတယ္​လို႔ ျမင္​တယ္​။

အ့ဲက်မွ ဒကာ​ေတြက သူတို႔ပိုင္​ျပဳလုပ္​၍ အ​ေတာ္​ၾကာၾကာသူတို႔အသံုးျပဳၿပီးျဖစ္​ျဖစ္​ မသံုးဘဲျဖစ္​ျဖစ္​ ​ေနၿပီးမွ အပ္​စပ္​စြာ​ေရစက္​ခ်လႉရင္​ အဆင္​​ေျပႏိုင္​မွာပါ။
အဓိက​ေတာ့ ႏွစ္​ဦးႏွစ္​ဘက္​စိတ္​သန္​႔စင္​ဖို႔လည္​း လိုမယ္​။

နားလည္​တ့ဲသူက ဝယ္ၿပီးျပန္​လႉတ့ဲအခါ ရလာတ့ဲ​ေငြကို သံဃာ့အလယ္​၌စြန္​႔ၿပီးမွ ဝယ္​သူကဒကာကျပန္​လွဴတာ ပို​ေကာင္​းမယ္​။

မီး​ေတာ့ မရွိုု႔ပါနဲ႔ ။ မီ​ေပါ့ဆမႈနဲ႔ ​ေဂ်း​ေအာင္​း ​ေနရပါအံုးပါမယ္​။

အရွင္​ပညာသီရိ (ရမၼာက်ြန္​း)

@claye