ဥပုသ္ေန႔တိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေနကုန္သြားၿပီး ဥပုသ္ေစာင့္ေလ့ရွိေသာ္လည္း ဒီသီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာေတာ့ အေမျမသည္ အိမ္မွာပင္ သီလယူေတာ့ေလသည္။ လူႀကီးသူမမ်ားကို ကန္ေတာ့သည့္အခါမို႔ တူ၊ တူမေတြကအစ ရပ္ကြက္ထဲက မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းရွိသူမ်ားကပါ လာကန္ေတာ့ေနၾကရာ အေမျမအိမ္တြင္ လူ အ၀င္အထြက္ မ်ားေနသည္။
ဒီေန႔လည္း ကန္ေတာ့သူေတြ လာၾကလိမ့္ဦးမည္ကို အေမျမ သိသည္။ ကန္ေတာ့ခံလိုသည့္အတြက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုပင္ မသြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတာေတာ့မဟုတ္။ တစ္ႏွစ္လံုးမွ ဒီတစ္ခ်ိန္သာ ေတြ႕ရေလ့ရွိေသာ သံေယာဇဥ္ကေလးေတြႏွင့္ လြဲသြားမွာကို စိုးေသာေၾကာင့္ပင္။
နံနက္ေစာေစာထၿပီး ဆြမ္းခ်က္၊ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ၿပီး သီလကို တစ္ခါတည္း ယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔မွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥ မမ်ားေအာင္ မေန႔ကတည္းက ခ်က္ထားေသာ ဟင္းမ်ားကို ေႏႊးသည္။ အေျခာက္အျခမ္း အေၾကာ္အေလွာ္မ်ားကေတာ့ အေမျမ ေၾကာင္အိမ္ကေလးထဲမွာ အၿမဲရွိေနၿပီး ျဖစ္၏။ ထမင္းအိုးကေတာ့ ထပ္တည္မည္။
ထမင္းအိုး တည္ထားစဥ္မွာ ျခံထဲဆင္းၿပီး ျပည္ပန္းညိဳရြက္ ခူးသည္။ တို႔စရာကေတာ့ ခရမ္းသီး မ်က္မျမင္ကေလးေတြဆို ငါးပိရည္ ေမႊးေမႊးနဲ႔ အလိုက္ပဲ။ ႀကိမ္ႏွီးေတာင္းကေလးထဲတြင္ လိုခ်င္ေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား ရွာခူးၿပီး အေမျမ အိမ္ထဲ ျပန္၀င္သည္။ ညဦးကမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ခူးၿပီး ဘုရားပန္းအိုးတြင္ ထိုးထားေသာ ေရေမႊးႏွင္းဆီဖူးမ်ား ငံုအာ ပြင့္ကားလာကာ သင္းေသာ ရနံ႕ျဖင့္ ဘုရားရွင္ကို ဦးခိုက္ေနၿပီျဖစ္၍ အေမျမရင္မွာ သန္႔စင္ၾကည္လင္ သြားေလသည္။
အေမျမသည္ ဘုရားစင္ကို ၾကည္ႏူးစြာ လွမ္းၾကည့္မိ၏။ ထို႔ေနာက္ ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ခပ္တိုးတိုး ရြတ္ဆို ပူေဇာ္ရင္း မၿပီးေသးေသာ မီးဖိုေဆာင္အလုပ္ေတြကို တလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ဆက္လုပ္ေနသည္။
ထမင္းက်က္လွ်င္ ေရေႏြးအိုးတည္ၿပီး ဓာတ္ဘူးထဲျဖည့္၊ ခရမ္းသီးျပဳတ္၊ ဟင္းခ်ိဳခ်က္။
“ အေမျမေရ…. ”
ေဟာ ….. လာၿပီ။ တိုးညင္းေသာ ေခၚသံကေလးႏွင့္အတူ ႏုႏုႏြဲ႕ႏြဲ႕ ၀င္လာသူကား ခင္မေထြး။
“ ေဟ…. သမီးေလး….ေထြး….ဒီေန႔ ေရာက္လာမယ္လို႔ အေမျမ ထင္သား၊ တစ္ေယာက္တည္းလား ”
ခင္မေထြးသည္ ႀကိမ္ျခင္းတစ္လံုးကို ဆြဲရင္း မီးဖိုထဲအထိ ၀င္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ အေမျမႏွင့္ ပူးပူးကပ္ကပ္ ၀င္ထိုင္လုိက္၏။
“ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အေမျမရယ္…. သမီးလာတာ ဘယ္သူ႔မွေတာင္ မေျပာခဲ့ဘူး၊ ဒါနဲ႔ အေမျမ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ”
“ ေကာင္းပါတယ္ကြယ္…. သမီးေရာ ”
“ ေကာင္းေတာ့ ေကာင္းပါတယ္….. ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ခါမူးတယ္ အေမျမရဲ႕… ဟိုေလ…. ကေလးကလည္း ငယ္ေတာ့ ပင္ပန္းတယ္ ”
ခင္မေထြးအသံက ပိုတိုးသြားသည္။ အေမျမက နားလည္စြာ ျပံဳးလိုက္သည္။
“ မႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ သမီးလာကန္ေတာ့ကတည္းက အေမျမ သိပါတယ္၊ ငါ့သမီးေတာ့ ကိုယ္၀န္ရွိေနၿပီလို႔၊ သမီးက ဘာမွမေျပာလို႔ အေမျမက မေမးတာပါ….ဘာေလးလဲ…. ဘယ္ေလာက္ရသြားၿပီတံုး ”
“ သမီးေလး အေမျမရဲ႕ ငါးလ ရွိသြားၿပီ၊ မႏွစ္က သမီးေျပာမလို႔ပဲ…. ဒါေပမဲ့ တစ္မ်ိဳးပဲ၊ ရွက္တာလိုလို အားနာတာလိုလို….. ”
ခင္မာေထြးမ်က္ႏွာ ျပံဳးေယာင္သမ္းလာသလို အေမျမလည္း ျပံဳးသည္။
“ ဘာရွက္ရမွာလဲ…. အေမျမကေတာ့ သမီးအတြက္ ၀မ္းသာလို႔…. ေနဦး အေမျမ ျပမယ္ ”
အေမျမက မီးဖိုႏွင့္ကပ္ေနေသာ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီး ျပန္ထြက္လာေသာအခါ လက္ထဲတြင္ စကၠဴအိတ္ ေဖာင္းေဖာင္းကေလးတစ္အိတ္ ပါလာသည္။
“ ဘာေတြလဲ….. ”
“ ဒီမွာၾကည့္ေလ….. ကေလးအက်ၤီေလးေတြ…. အေမျမဘာသာ လက္ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတာ ”
ခင္မေထြး အေမျမ ထုတ္ျပေသာ အက်ၤီကေလးေတြကို ထုတ္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္လည္မိမတတ္ ၀မ္းသာေနသည္။
“ လွလိုက္တာ…. အေမျမရယ္၊ အပင္ပန္းခံ ခ်ဳပ္ထားေသးတယ္၊ ခ်ဳပ္ၿပီးသား ၀ယ္လည္း ရသားနဲဲ႔…. ”
“ အေမျမ စိတ္ကူးနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတာေလ…. မပင္ပန္းပါဘူး….. ေျမးေလးကို ေခၚခဲ့ပါဦး…. အေမျမ ၾကည့္ခ်င္လို႔ ”
ခင္မေထြးသည္ အက်ၤီကေလးမ်ားကို တယုတယ ျပန္ေခါက္ထည့္ရင္း မ်က္ရည္လည္ေန၏။ အေမျမ၏ အိမ္ကေလးက က်ဥ္းေသာ္လည္း သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လွသည္။ အတန္ငယ္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ျခံ၀င္းထဲတြင္ကား သီးပင္စားပင္တို႔ျဖင့္ စိမ္းလန္းေအးျမလွသည္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ခင္မေထြးသည္ ဤျခံ၊ ဤအိမ္ကေလးမွာ ဤအေမအိုႏွင့္အတူ ေနခြင့္ရမည္ကို ေတြးၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕တည္းအတူရွိေနေသာ ဤေနရာသို႔ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသာ အႏိုင္ႏိုင္ေရာက္ရေတာ့သည္။
“ သမီးေလး မ်က္ႏွာကို အေမျမ ျမင္ရင္ အံ့ၾသမယ္သိလား…. အေမျမနဲ႔ သိပ္တူတာ ”
ဆက္လက္တင္ျပပါမည္
ခ်စ္လူ
မံုရြာ