Hadi yapabilirsin,bu senin için hiç de problem değil,sakinleşmelisin. Zaman zaman içimizden gelen seslerin bizi korumak için olduğunu, doğruyu sadece iç Sesimiz de bulduğumuzu düşünürüz.En zor anlarimizda kendinizi motive ederiz çünkü istesende istemesen de o ses konuşmaya devam eder.
Ama bazen de olumsuz konuşur iç Sesimiz.Her şeyin bittiğini düşünür, olumsuzluklar içinde buluruz kendimizi ve iç Sesimiz gene konuşmaya başlar; işte senin yapacağın iş budur,ben kimim ki, yapamıyorum, olmuyor.
Bu durum tamamen içinde bulunduğumuz psikolojik duruma bağlıdır.İyi bir iş yaptıysak iç sesimiz bizi över ama hele kötü bir iş yapalım bak sen o zaman bu iç ses bize neler neler söyleyecek.
O zaman iç sesimiz dost mudur ? Düşman mı ? Yada iç sesimize biz mi iyi veya kötü konuşma imkanı veriyoruz?
Bence dostlar bu ses bizi vicdan sahibi yapıyor,her zaman iyiyi yapmaya itiyor. Çünkü birine haksızlık yaparsak iç sesimiz bize rahat vermeyecektir,bir işi beceremezsek bu ses bizi rahat bırakmayacaktır, iyi birşey yapmalıyız ki bu ses bizi övsün,rahat bıraksın,bizi rahatsız edici konuşmasın.
Az önce sorduğum sorunun cevabı bence iç sesimiz dosttur bizi iyiye iten bir kamçı gibi.
