My Daily Blog 2026#257

Od kilku dni Garmin bezlitośnie pokazuje mi „gotowość do treningu = 1 na 100” i sugeruje, bym położył się plackiem na co najmniej trzy doby. Albo ten zegarek wie o mnie coś, czego ja sam nie wiem, albo algorytmy kompletnie nie ogarniają takich organizmów jak mój. Fakt, przydałoby się pewnie kilka godzin snu więcej, ale poza tym czuję się doskonale, a energia wprost mnie rozpiera – czego najlepszym dowodem był dzisiejszy bieg.

[ENG] For days now, my Garmin has been flashing a Training Readiness score of 1 out of 100, essentially ordering me to lay flat out for at least three full days. Either the tech knows something about my physiology that I don't, or the algorithms just can't wrap their heads around people built like me. Sure, a couple of extra hours of shut-eye wouldn't hurt, but other than that, I feel completely fine and brimming with energy—today's jog being the textbook proof.

Wychodząc na przerwę, miałem wprawdzie z tyłu głowy alarmujące wskazówki zegarka, ale uznałem, że lekki jogging na pewno mi nie zaszkodzi. Planowałem spokojne przetarcie, wolniejsze niż ostatnio – coś w okolicach 6:30 min/km – po prostu swobodny bieg w pełnym komforcie tlenowym. Kiedy jednak po pierwszym kilometrze zegarek wybił czas poniżej 6:00, postanowiłem po prostu dać się ponieść nogom. Kolejne dwa kilometry wiodły pod delikatne wzniesienie, więc tempo odrobinę spadło, ale i tak nie było wolniejsze niż 6:03 min/km. Następne odcinki poszły jeszcze sprawniej, co dało ostatecznie średnie tempo 5:55 min/km. Co ciekawe, spadło też średnie tętno: kilka dni temu po przerwie miałem 160 bpm, a dzisiaj zaledwie 156 bpm.

[ENG] Heading out for my shift break, I had Garmin's dire warnings in the back of my mind, but figured an easy cruise wouldn't do any harm. I intended to keep things on the slower side compared to recent outings—somewhere around 6:30 min/km—strictly prioritizing an effortless, conversational pace. But once my watch chimed a sub-6:00 split for the opening kilometer, I just let my legs take over. The following two kilometers featured a slight incline, so the pace dipped a touch, but never slipped beyond 6:03 min/km. The subsequent kilometers were even quicker, ultimately pulling the average pace down to 5:55 min/km. Better yet, my average heart rate dropped too: a few days ago after my medical hiatus I was sitting at 160 bpm, whereas today it dialed back to 156 bpm.

Wczesnojesienna aura zdecydowanie bardziej sprzyja bieganiu – nie trzeba już nerwowo szukać skrawka cienia, choć temperatura wciąż pozostaje mało „belgijska”, bo termometry pokazują około 25°C.

[ENG] The early autumn vibe is far more forgiving for running. I no longer have to hunt for shade, even if the thermometer is still defying typical Belgian standards, hovering right around 25°C.