Dyląż grabarz (Prionus coriarius) to okazały chrząszcz z rodziny kózkowatych (Cerambycidae), który na przełomie lipca i sierpnia przeżywa "finał rozrodczy" swojego dość długiego cyklu życiowego. Ten imponujący owad osiąga nawet do 4,5 centymetra długości ciała, a masywne czułki i silne nogi dodatkowo powiększają jego sylwetkę. Po prostu nie sposób go nie zauważyć. I to właśnie teraz, w ciepłe sierpniowe zmierzchy, mamy największą szansę, by go napotkać.
W ciągu dwóch dni zaobserwowałam wieczorami dwie samice, więc spieszę z publikacją, bo zakładam, że i internauci mogą odbyć podobne spotkanie i poszukiwać informacji o tym chrząszczu.
Photo: 
Dyląż garbarz na pierwszy rzut oka może kojarzyć się z żukiem leśnym lub dużym biegaczem, jednak dość istotnie różni się od nich budową ciała. Żuki są zazwyczaj krępe, mocno wypukłe i mają krótkie, zakończone buławką czułki, służące do grzebania w ziemi. Z kolei drapieżne biegacze wyróżniają się smukłą sylwetką, długimi nogami przystosowanymi do szybkiego sprintu oraz gładkim, często metalicznie połyskującym pancerzem. Dyląż to nieco inna kategoria wizualno-wagowa – jego ciało jest spłaszczone, szerokie i pokryte matowym, skórzastym pancerzem w czarnym lub brunatnobrązowym kolorze. Dorosły osobnik dorównuje długością całemu męskiemu kciukowi, a posadzony na otwartej dłoni zajmuje niemal połowę jej długości. Dyląż grabarz posiada dość masywne i długie segmentowane czułki oraz trzy ostre, obronne kolce umieszczone po bokach przedplecza, tuż za głową. Dymorfizm płciowy występuje – samce posiadają grubsze czułki przypominające brzeszczot piły, a samice mają czułki subtelniejsze, bardziej koralikowate, ułatwiające im nawigację podczas pieszych wędrówek w poszukiwaniu idealnego miejsca na złożenie jaj. Czułki samców są 12-członowe, a czułki samic 11-członowe, ale ten detal nie jest aż tak łatwy do zaobserwowania jak ich ogólny wygląd.
Photo:
W skali całego kraju dyląż garbarz uznawany jest za gatunek pospolity i liczny, jednak jego potoczne postrzeganiejest inne. Choć zamieszkuje lasy liściaste, mieszane oraz iglaste w całej Polsce, napotykany bywa stosunkowo rzadko. Wynika to bezpośrednio z jego skrytego stylu życia – jest to owad aktywny o zmierzchu i w nocy, spędzający większość roku w ukryciu.
Dorosłe chrząszcze żyją zaledwie kilka tygodni w roku i łatwiej spotkać osobniki na obszarach o bogatych, starych drzewostanach – właśnie takich jak Dolina Baryczy i jej sąsiedztwo. Sprzyja temu obfitość wiekowych dębów, buków i sosen.
Photo:
Nawet pięć lat w ukryciu – tak długo trwa stadium larwalne. Dorosły chrząszcz żyje zaledwie przez kilka tygodni (od lipca do września). Zanim wyjdzie na powierzchnię celem przedłużenie gatunku, spędza pod ziemią jako larwa od 3 do nawet 5 lat, ogryzając próchniejące korzenie drzew i przechodząc 14 linień. Żyjąc tak długo w stadium larwy, dyląż musi przetrwać kilka polskich zim. Robi to również pod ziemią – wgryza się głęboko w system korzeniowy martwych pniaków, gdzie temperatura nie spada poniżej zera. Przeobrażenie następuje już w glebie, w kokonie zbudowanym z wiórów drzewnych i grudek ziemi.
Larwy dyląża są podziemnymi porządkowymi lasu. Żywią się wyłącznie martwym, rozkładającym się drewnem (głównie dębów, buków i sosen), dzięki czemu pomagają w szybszym rozkładzie starych pniaków i nie wyrządzają szkód zdrowym drzewom.
Natomiast dorosły dyląż garbarz nie przyjmuje żadnego pokarmu. Jego aparat gębowy jest w pełni sprawny, ale służy wyłącznie do obrony. W stadium imago żyje zatem tak długo, jak pozwalają mu na to zapasy tłuszczu zgromadzone w czasie żerowania jako larwa.
Przestraszony dyląż potrafi głośno straszyć napastników. Wydaje charakterystyczny, syczący lub skrzypiący dźwięk (strydulacja), pocierając krawędzią przedplecza o szorstką powierzchnię z tyłu swojej głowy.
Obyczaje godowe tego gatunku mają swoją specyfikę. Cięższe samice wędrują głównie na piechotę po ziemi, a samce potrafią latać nisko nad ziemią, głośno bucząc w poszukiwaniu partnerki. Obie płcie wabią się za pomocą feromonów,
Brak czułka u samicy widocznej na fotografiach powyżej to u dorosłych kózkowatych powszechna "kontuzja". Do utraty czułka może dojść w wyniku ataku ptaka, potyczki z innym owadem lub po prostu podczas przedzierania się przez gęstą roślinność czy kamienie na drodze.
Goszcz, 12.08.2026. Photo:
Nie, dyląż nie stanowi żadnego zagrożenia dla naszych ogrodów ani domów. Ponieważ jego larwy żywią się wyłącznie martwym, głęboko rozkładającym się drewnem podziemnym. Nie zaatakują zdrowych drzew owocowych, krzewów ani drewnianej architektury ogrodowej. Jeśli zaś chodzi o bezpośredni kontakt – dyląż nie jest jadowity i sam z siebie nigdy nie atakuje człowieka. Posiada jednak potężne żuwaczki, którymi w obronie własnej potrafi bardzo boleśnie uszczypnąć (aż do krwi), dlatego podnoszenie go gołymi rękami nie jest najlepszym pomysłem. Jednak jeżeli napotka się taką "samicę-wędrowniczkę" na środku jezdni, gdzie grozi jej rozjechanie, zdecydowanie warto przetrasportować ją w bezpieczne miejsce. Zamiast jednak łapać palcami, bezpieczniej jest użyć grubego patyka, kawałka kory, liścia lub jakiegoś płaskiego przedmiotu, który mamy przy sobie. Dyląż chętnie wejdzie na taki transporter i wtedy wystarczy delikatnie przenieść go na pobocze, w stronę najbliższych traw czy drzew.
Zdjęcia udostępniam na licencji Creative Commons - uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.
Dyląż grabarz (Prionus coriarius), Twardogóra, Dolny Śląsk, Polska, 14 sierpnia 2026; Goszcz, Dolny Śląsk, Polska, 12 sierpnia 2026
Prionus coriarius, der Sägebock, Twardogóra, Lower Silesia, Poland, taken 14 August 2026; Goszcz, Lower Silesia, Poland, taken 12 August 2026
Camera: Lumix DMC-FZ1000; iPhone 11
Pierwotnie opublikowano na Lectorium. Blog na Hive napędzany przez dBlog.
