#ရြာလိုက္တဲ႔မိုးဆိုတာ …
တစ္ညလံုးသည္း တစ္ေန႔လံုးသည္း။
ၿခံထဲမွာေရာ လမ္းေပၚေရာ ေရေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္လို႔။ အံုးအံုးအြမ္အြမ္ ပြီပြီပြမ္ပြမ္ေတြကလည္း ဆူေရာညံေရာ။
မိုးတြင္းေရာက္ရင္ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္ အသြားအျပန္လုပ္ရတာလည္း တကယ့္မလြယ္ေၾကာ။
ေက်ာင္းေရာက္တုန္း
ေရႀကီးေတာ့ အိမ္မျပန္ႏိုင္…
အိမ္ျပန္ေရာက္ေနတုန္း မိုးေကာင္းေနေတာ့ ေက်ာင္းမျပန္ႏိုင္။
ဒါေတာင္ အခုက်တဲ႔ေက်ာင္းက
ရိုးေတြ သဲေခ်ာင္းေတြ မေက်ာ္ရလို႔ကံေကာင္း။
ဆရာမျဖစ္စက တာဝန္က်ခဲ႔တဲ႔ေက်ာင္းကေတာ့ ရိုးေက်ာ္ ေခ်ာင္းေက်ာ္ သစ္ေတာႀကိဳးဝိုင္းေတြျဖတ္ရင္း
ကားလမ္းကေန ရြာအေရာက္ လွည္းကို ၈နာရီ ၉နာရီစီးရတဲ႔ ဇနပုဒ္ကေလးကေက်ာင္းေလ။
အဲတုန္းက မိုးတြင္းအေတြ႕အၾကံဳေလး သတိရမိေသး။
ကားလမ္းကို လွည္းနဲ႔အႀကိဳလာတာက ေက်ာင္းသားမိဘ။
သူ ေစ်းဝယ္ထားတဲ႔အထုပ္ေတြေရာ ကိုယ့္ပစၥည္းေတြေရာ စုျပံဳတင္လိုက္ေတာ့ လွည္းကေလးက က်ပ္က်ပ္ညပ္ညပ္။
လွည္းသမားကလည္း လွည္းစထြက္ကတည္းက ေျပာလိုက္တဲ႔ ေၾကာက္စရာလန္႔စရာအေၾကာင္း။ကိုယ့္မယ္ သမၺဳေဒၶကို ေက်ာ္ေက်ာ္နင္းနင္းရြတ္ရင္း မ်က္လံုးအျပဴ းသားနဲ႔ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္။
``က်ဳပ္တို႔ဆီ တာဝန္က်တာ လမ္းၾကမ္းေတာ့ စိတ္ညစ္ေနျပီထင္တယ္… ဒီကုန္းဆင္းမွာ လွည္းေမွာက္တာေလ ဆရာမေလးရဲ႕…လွည္းသမားခမ်ာ သြားေတြအကုန္ကြ်တ္ထြက္ၿပီး ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ကို ေသရတာ´´
``ရွင္…´´
``ဟိုဘက္ရြာက ဓားခုတ္မႈျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဟိုအပင္ေအာက္မွာေပါ့…က်ဳပ္ေတာ့ အဲဒီအပင္ေအာက္က တစ္ေယာက္တည္းျဖတ္ရင္ ၾကက္သီးေတြကိုထေရာ ဆရာမေလးေရ´´
``ဟင္…ဟုတ္လား´´
မိုးက တဖြဲဖြဲက်ေန…ရႊံ႕ဗြက္ေတြက လမ္းအျပည့္…လွည္းကေလးတကြ်ီကြ်ီမွာ စကားတေျပာေျပာလာေနရင္း တျဖည္းျဖည္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးလာပါတယ္။လွည္းသမားကလည္း စကားကို non stopေျပာရင္း မိုးကလည္း တစစ သည္းလာတဲ႔အခ်ိန္…
``ဆရာမေလးေရ…ဟိုေရွ႕က ရိုးမွာ ေရေက်ာ္ေနရင္ ခဏေစာင့္ေနရမယ္ေနာ္…ေရက်သြားမွ လွည္းေမာင္းလို႔ရမယ္´´
``ေၾသာ္…ဟုတ္ကဲ႔…အဲဒီရိုးထဲ ေရလ်ွံေနရင္ ေရစီးအရမ္းၾကမ္းသလားရွင့္´´
``ဟား…ေရစီးၾကမ္းခ်က္ကေတာ့ ဆရာမေလးရာ…တျမန္မႏွစ္ကေလ…ရြာက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ကေလးမနဲ႔ သူ႕အေမေပါ့…သားအမိႏွစ္ေယာက္သား လွည္းေပၚပစၥည္းအျပည့္နဲ႔ က်ဳပ္တို႔ေရွ႕တင္ ဇြတ္ျဖတ္တာ…တားမရဘူးကိုး ဆရာမေလးရဲ႕…လွည္းေရာ ႏြားပါမက်န္ သားအမိႏွစ္ေယာက္သား ဒလိမ့္ေကာက္ေကြးကို ပါသြားတာ…ေရက်မွ ေအာက္ဆိပ္ဘက္က ခံ်ဳ ႀကိဳ ခ်ံဳ ၾကားမွာ ခ်ိတ္ေနတဲ႔ အေလာင္းေတြျပန္ေကာက္ရတယ္´´
``အမေလး…ေၾကာက္စရာႀကီးပါလား´´
သူေျပာသမ်ွ နားေထာင္လိုက္ ျပန္ေျပာလိုက္နဲ႔
ေငးေနတုန္း လွည္းဘီးက ရႊံ႕ေရဗြက္ထဲအျဖတ္…
ဗြမ္းခနဲ ဆို ရႊံ႕စက္ေတြက
တစ္ကိုယ္လံုးကို လာစင္ပါတယ္။
နံေစာ္ေနတဲ႔ ရႊံ႕စက္ညိဳမည္းမည္းေတြက ေငးမိေငးရာ ေငးေနတဲ႔ မ်က္လံုးေတြထဲပါ ဝင္ကုန္ေတာ့ ေဘးခ်ထားတဲ႔ စလင္းဘက္အိတ္ကေလးဖြင့္…မွန္ပါတဲ႔ မိတ္ကပ္ဘူးကေလးထုတ္ၿပီး
ျပဴ းျပဲၾကည့္ရတာေပါ့။
လွည္းရံတိုင္ကိုမကိုင္ႏိုင္ဘဲ
မိတ္ကပ္ဘူးေလးဖြင့္ၿပီး မွန္ၾကည့္ေနတုန္းပါဆိုမွ
လွည္းသမားကလည္း လွည္းကိုဒုန္းၾကမ္းေမာင္းလိုက္တာဆိုတာ ကြ်န္မျဖင့္ လွည္းေပၚကေန ျပဳတ္က်က်န္ခဲ႔ေတာ့မလား ထင္ရတယ္။
တစ္လမ္းလံုး စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းေမာင္းလာခဲ႔ၿပီးမွေလ ခုေတာ့ျဖင့္ ၿပိဳင္ပြဲဝင္သလားမွတ္ရဲ႕။မိတ္ကပ္ဘူးေလး ကပ်ာကယာသိမ္းၿပီး လွည္းရံတိုင္ကို အျမန္ဖမ္းဆြဲလိုက္ရတယ္။
ရိုးနားေရာက္လို႔ လွည္းရပ္ေတာ့မွ
လွည္းသမားက
သက္ျပင္းႀကီး ဟင္းခနဲခ်ၿပီး ေျပာရွာတယ္။
``က်ဳပ္ ဒုန္းစိုင္းေမာင္းတာ လန္႔သြားလား ဆရာမေလး…ဟိုေနာက္နားက သစ္ပင္ေအာက္မွာ ကြမ္းေတာင္ကိုင္မ ေျခာက္တာေလ…ဆရာမေလး သတိထားမိလား´´
``ရွင္…သရဲေျခာက္တယ္…ကြ်န္မ မသိလိုက္ပါလား´´
``ဟာ…"
ဆရာမေလးရယ္ …
အ ရန္ေကာ …
သစ္ပင္ေအာက္က ဗြက္ကိုျဖတ္တုန္းက မိတ္ကပ္နံ႔ေပးတာေလ …
မိတ္ကပ္နံ႔မွ မိတ္ကပ္နံ႔…
