"ဝီရိယ"
ဝီရိယ က အားစိုက္တဲ့ ဝီရိယ မသံုးဘူး။
ကိုယ္ပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္းနဲ႔ တရားမရဘူး။
ကိုယ္ခ်မ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာနဲ႔မွ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီေတာ့ …
စိတ္ညစ္ေအာင္ စိတ္ပ်က္ေလာက္ေအာင္
အားမထုတ္ပါနဲ႔။
ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ စိတ္ဝင္စားဖို႔ပဲ လိုတယ္။
အားစိုက္တဲ့ ဝီရိယကို မသံုးဘူး။
စြဲျမဲတဲ့ ဝီရိယကို သံုးမယ္။
ဒီမွာ တစ္ေနကုန္ လုပ္ရမွာ က
မနက္အိပ္ရာ ႏိုးကတည္း က
ညအိပ္ရာဝင္တဲ့ အထိ
"တရားအားထုတ္ ခ်ိန္" ပဲ။
အဲဒီေတာ့ အားစိုက္ေနရင္
တစ္ေနကုန္ လုပ္ႏိုင္မွာလား ?
ပင္ပန္းျပီးေတာ့ စိတ္ညစ္လာမယ္
သဒၶါေတြ က်ကုန္မယ္။
ဒါေႀကာင့္ အားစိုက္တဲ့ ဝီရိယကို မသံုးဘူး
စြဲျမဲတဲ့ ဝီရိယကို သံုးမယ္။
ဝီရိယ ဆိုတာ စိတ္ရွည္တာ ရယ္
ဇြဲရွိတာရယ္ ကို ေခၚတယ္ …။
လက္မ ေလ်ွာ့တာနဲ႔ အားစိုက္တာ နဲ႔
ဘာမွ မဆိုင္ဘူး …
ထပ္ကာထပ္ကာ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္
ဒါေပမယ့္ ေလ်ာ့မသြား ဘူး …။
ဘာနဲ႔တူလဲဆိုရင္ မာရသြန္ ေျပးတာနဲ႔ တူတယ္။
ေျပးတဲ႔သူက စေျပးတာနဲ႔ အသားကုန္ ေျပးသလား
မေျပးဘူး …။ မွန္မွန္ေလး ပဲ …
ႀကာေလ အရွိန္ ရေလပဲ
အဲဒီအရွိန္ကို လိုခ်င္လို႔။ ဟုတ္ျပီလား …
သဘာဝ အတိုင္း ရလာတဲ့ အရိွန္္ကို မွ
ဓမၼ သဘာဝ လို႔ ေခၚတယ္။
လူက အတင္းလုပ္ထားတဲ့ အရွိန္ က
ဓမၼ သဘာဝ မျဖစ္ဘူး …
အားကုန္ျပီး အႀကာႀကီး မလုပ္ႏိုင္ဘူး။
မီတာ ၁၀၀ ေျပးသလို မဟုတ္ဘူး။
မာရသြန္ ေျပးသလို ေျပးမွာ …
အဲဒါေႀကာင့္ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ပဲ လုပ္ပါ
ဒါေပမဲ့ မေလ်ွာ့ပါနဲ႔ …။
ဘယ္အခ်ိန္ က စရမွာလဲ။
မနက္ အိပ္ရာႏိုးကတည္း က ေန
ည အိပ္ရာဝင္တဲ့ အထိ လုပ္ရမယ္။
လုပ္ရမွာ က ခက္ခက္ခဲခဲ
ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရမွာ လား ?
မေမ့ရံုပဲ …။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ႀကည့္ရံုပဲ
ဟုတ္ျပီေနာ္ …။
သဒၶါ တရား ရွိ ရမယ္၊ ယံုၾကည္မႈ ရွိရမယ္
ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ ယံုၾကည္ရမယ္။
တရားအားထုတ္တဲ့ အေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈရွိရမယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ရမယ္။
ဒါထက္ ပိုအေရးႀကီးတာ က
ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ယံုဖို႔ဆိုတာ
ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ရဲ႕ အက်ိဳးကို သိမွ
တကယ္ယံုတာ …
နားလည္မွ သဒၶါအား ေကာင္းတယ္။
တရားအားထုတ္ ရင္…
ခ်မ္းသာမွာ လား ? ဆင္းရဲမွာ လား ?
တရားသျဖင့္ သာ အားထုတ္ရင္
ဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းရဲဘူး …။
မတရားႀကီး အားထုတ္ေနလို႔ ဆင္းရဲတာ
ဟုတ္တယ္ ေနာ္ …
တရားသျဖင့္ အားမထုတ္တတ္ေသး လို႔
မတရားအားထုတ္မိလ်က္သား ျဖစ္သြားျပီး
ပင္ပန္းဆင္းရဲေနရတယ္ …။
တရားသျဖင့္သာ အားထုတ္တတ္ရင္ …
၁။ ရုပ္လည္းခ်မ္းသာတယ္ စိတ္လည္းခ်မ္းသာတယ္။
၂။ ေသာကပရိေဒဝ ျငိမ္းမယ္။
၃။ ဝိပၸႆနာ ဥာဏ္ျဖစ္မယ္။
၄။ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ ရမယ္။
၅။ နိဗၺာန္ အာရုံျပဳရမယ္။
လို႔ ျမတ္စြာဘုရားက သတိပ႒ာနသုတ္မွာ
ေဟာထားတယ္ …။
တရားသျဖင့္ အားမထုတ္တတ္ေသးလို႔ပါ။
အဲဒါကို ေလ့လာရမယ္ …။
တရားရေအာင္ လုပ္ရမွာ လား ?
အားထုတ္တတ္ေအာင္ လုပ္ရမွာ လား ?
ရဖို႔ မစဥ္းစားပါနဲ႔ဦး …။
ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကို ယံုရမယ္။
ဒါလုပ္ေတာ့ ဘာအက်ိဳး ရွိလဲ ?
လုပ္တဲ့ဘက္ကို စိိတ္ဝင္စားဖို႔ ေျပာတာ။
ရဖို႔ သိပ္မေမ်ွာ္နဲ႔ …။
လုပ္တဲ့ဘက္ကို က်ြမ္းက်င္ရမယ္။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုရမယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ‘ဥာဏ္ ‘လိုတယ္။
ဝိပၸႆနာ ဥာဏ္၊ မဂ္ဥာဏ္
ဖိုလ္ဥာဏ္ က ေနပါဦး …။
အားထုတ္တတ္တဲ့ ဥာဏ္ က အရင္လာရမယ္။
အားထုတ္တတ္တဲ့ ဥာဏ္ မလာဘဲနဲ႔ …
သေဘာေပါက္တဲ့ ဥာဏ္ လာမလား။
အားထုတ္တတ္ေအာင္ အရင္ေလ့လာရမယ္။
အရွင္ေတဇနိယ(ေရႊဥမင္)
