DOSTOYEVSKİ İnsancıklar
İnsancıklar kitabının hemen hemen her yerde, önünde isteyerek düğmemizi ilikleyeceğimiz Fyodor abimizin ilk romanı olduğunu daha 25 yaşında genç biri iken bla bla bla bölümünü bulabilirsiniz.
Makar devushkin 58 yaşında, varvara ise genç çıtır kimsesiz bir ablamızdır. (Uzaktan akraba sayılırlar) Bu şekilde giriş yapıldığında yuhhh boşan da semerini ye diyebilirsiniz ( bu atasözü uygun olmayabilir ) hatta seni teneşir bile paklamaz diyecekler vardır kabul ilk birkaç sayfada yani mektupta benim tepkimde farklı olmadı :)
Kitap bu ikilinin karşılıklı mektuplarından oluşmakta dili gayet akıcı Fyodor abimizle özdeşleşen acıyı derinden hissettiren betimlemeler burada da mevcut ancak çok uzun betimlemeler var denemez. Makar abimizin esas kıza bir türlü açılamadığını aslında korktuğunu ara ara farklı duygularla varvara'ya birçok sıfat yüklediğini görüyoruz kardeş, sevgili, olmayan yakını, dostu vs. bu duygularla gidip gelmekte sürekli ancak kendisinde açılacak cesareti gösterebildiği pek söylenemez. Farklı bir kültürde geçmesine rağmen çok tanıdık bir hikaye gibi hissettirdi sanki ben değil ama tanıdığım birileri yaşamıştı bunu diye hissettim okurken sürekli bizden bir hikaye yani.
Mektuplar ilerledikçe Makar size daha yakın geliyor hoşlanıyorsunuz kendisinden tıpkı kendinize kimse yokken kızdığınız gibi ona da kızıyorsunuz o derece yakınlaşıyor. Varvara ile bu denli yakın bir ilişki hissedemedim belkide onun mektuplarının daha kısa olması ya da her zaman daha ölçülü davranmasıdır bilemiyorum Makar'ı sevdim.
Gayet akıcı kısa sürede bitecek bir kitap olduğunu düşünmekteyim. Okumayı düşünenler varsa ertelemeyip okumalarını kendi adıma naçizane tavsiye ederim.
