Hello everyone, In my last content, I talked about different types of plants. The subject of my content today will be a plant that everyone knows. As you know, the name of this plant is "Rosehip". It is more commonly called "ipburnu" in the region I live in. Whenever I see this plant, I go back to my childhood. Some markets used to buy and trade with money. We used to go to collect with friends to earn money. We used to dry what we collected on the roof, take it to the market and sell it. Maybe we wouldn't have made a lot of money, but that money we got would have been very valuable. Ice cream, chocolate, ball etc. We would. Perhaps the reason why the money we received was valuable was that the work was difficult. Because collecting this plant is not as easy as it seems. It has needle-like spines. Therefore, these thorns would prick our hands while we were collecting. Again, it would be difficult to get into the bush because of its thorns. We mostly collected from the ends where our neck was enough. As far as I know, there is no young person doing this job that we did at a young age. The current generation is more busy with phones and tablets. I would like to share with you an incident that happened to me on this subject. For a few days, we were chatting with young people about similar issues. I told them the same thing I told you. However, because they did not know the conditions of that period, they perceived what I told as more primitive. From this conversation I had with young people, I came to the following conclusion. Everything is precious in its time. Maybe the things that we consider unnecessary now are very valuable for the elderly. Therefore, it would be meaningless to evaluate events independently of their own time.
As I mentioned in my first sentences, we would not get a lot of money from the rose hips we sold. However, the happiness of the ice cream or chocolate we bought with that money was a luxury for us at that time. Now I can easily buy the ice cream or chocolate I want. However, it certainly does not give the taste of the ice creams I ate in my childhood. The harder it is to achieve something one wants, the more valuable it becomes. Isn't life like that too? I look forward to your comments on this matter. 🙂
See you.
Herkese merhaba,
son içeriğimde farkı türdeki bitkilerden bahsetmiştim. Bugün ki içeriğimin konusunu da herkesin bildiği bir bitki oluşturacak. Bu bitkinin ismi bildiğiniz üzere "Kuşburnu". Bulunduğum yörede daha çok "ipburnu" olarak isimlendiriliyor. Bu bitkiyi ne zaman görsem çocukluk yıllarıma giderim. Bazı marketler para ile satın alıp ticaretini yapardı. Bizlerde para kazanmak için arkadaşlarla birlikte toplamaya giderdik. Topladıklarımızı damda kurutur, markete götürür satardık. Belki çok para kazanmazdık ama elimize geçen o para çok kıymetli olurdu. Dondurma, çikolata, top vs. Alırdık. Elimize geçen paranın kıymetli olmasının sebebi belki de işin meşakkatli olmasından kaynaklanıyordu. Çünkü bu bitkiyi toplamak göründüğü kadar kolay değil. İğne kadar sivri dikenlere sahip. Dolayısıyla toplarken bu dikenler elimize batardı. Yine dikenlerinden dolayı çalının arasına girmek zor olurdu. Biz daha çok boynumuzun yettiği, uç kısımlarından toplardık. Bizim küçük yaşlarda yaptığımız bu işi günümüzde yapan genç bildiğim kadarıyla yok. Şimdiki nesil daha çok telefonla, tabletle meşgul oluyor. Bu konu hakkında başımdan geçen bir olayı da sizlere aktarmak istiyorum. Bir kaç gün gençlerle benzer konular hakkında muhabbet ediyorduk. Ben sizlere anlattıklarımın aynısını onlara da anlattım. Ancak onlar o dönemin şartlarını bilmedikleri için anlattıklarımı daha çok ilkellik olarak algıladılar. Gençlerle ettiğim bu sohbetten şöyle bir sonuca vardım. Herşey zamanında kıymetli. Belki bizim şuan gereksiz gördüğümüz şeyler yaşlılar için çok kıymetli. Dolayısıyla olayları kendi zamanından bağımsız değerlendirmek çok anlamsız olacaktır.
İlk cümlelerimde bahsettiğim gibi sattığımız kuşburnundan elimize çok miktarda para geçmezdi. Ancak o parayla aldığımız dondurmanın ya da çikolatanın verdiği mutluluk o dönemlerde bizim için lükstü.
Şuanda istediğim dondurmayı ya da çikolatayı rahatlıkla alabilirim. Ancak çocukluk yıllarımda ki yediğim dondurmaların tadını kesinlikle vermez.
İnsan arzu ettiği bir şeye ne kadar zor ulaşırsa istediği şey o kadar kıymetli oluyor.
Hayatın kendisi de böyle değil midir?
Bu konuyla alakalı yorumlarınızı bekliyorum. 🙂
Görüşmek üzere.
