The only regret, yet. / Şimdiye kadarki tek pişmanlığım. (Eng-Tr)

Hello everyone, how are you? Are you all right? I hope you are fine or you are doing everything you can to be fine.

This morning, after I woke up early, when I had nothing to do after tidying up the mess of the house from the night, I stumbled upon Thoughtful Daily Post Monthly Prompt #2 by the precious @thoughtfuldailyposts while browsing the Hive as I always do. For a while, I have been away from this beautiful, happy, positive community that has taken it upon itself to spread positivity, both due to my shifting interests and the situations I have been going through.

And frankly, I think this prompt would be like a kind of confession for me. Of course, I did my best to make it right. You will read this part towards the end of the post.

Since I started walking without losing my balance, which is between the ages of 3-4, my family has enrolled me in various sports and art courses. I first started ballet at the age of 3 upon my grandmother's request, and not long after that she started giving me piano lessons. Don't worry, I will get somewhere with this.

Before this difficult period was over, we came to Turkey and I hope you can imagine the impact of ballet and a strict grandmother. After we arrived in Istanbul, ballet and piano lessons stopped, but my uncle came with us and I started something completely different this time; boxing.

My uncle trained me for years. He worked as a tutor in a gymnasium, so even though I was small, it was easy for me to get in and out of that gymnasium. And that triggered the stubbornness that was already in my blood. Of course, that's not an excuse. But all of this, including ballet, only fuelled and fanned my competitive spirit.

One day my uncle asked me if I could take part in a regional junior competition. He was quite sure of me, I guess. I participated and placed second. But for me, this did not count as success. The question "Why didn't you come first, Beril?" was constantly on my mind, and on top of that, my uncle was asking me this question. And according to my uncle, the answer to this question was;

"You are too kind! You don't go out there to love people, you go out there to prove yourself and beat them!"

Afterwards, my uncle went back to Baku, to my grandmothers, and I left things again. Of course, during this process, I became a person who did not harm for no reason, but also did not hesitate when harmed. I think personally, even though I was young, I was at my worst against other people.

A little more time passed and this time I started volleyball, and I was good at it. I even joined the team of my region, Silivri. I was a licensed volleyball player. And I can say that my biggest regret started at this time.

I was still an ambitious player, and both of my coaches liked this ambition of mine and put me in the forefront. Of course, my serves and smashes were also very effective because of my "strong" arms from boxing.

Our team was playing in provincial tournaments. We were really good, especially when you consider that we were a school team. And in one of our matches, a student from the opposing team bullied me. Normally, our coaches had taught us to ignore such things and even demoralise them in response. But she said such a thing to me that I couldn't apply it. I got very angry. Honestly, I don't think I will ever get that angry at someone or something again.

I had a hard time controlling this anger, but I kept my mouth shut not only for my sake but also for the sake of the team. But this person did not stop coming at me. When she saw that I was not responding, she continued to come at me.

As the match continued, I threw a smash again and I was trying to use my anger at that moment. Sometimes anger can even give you the power you don't have. And I was trying to use it, but I used in the wrong way.

I'm writing very shamefully, but I deliberately threw that smash into her face. I knew her wrists were tired enough, I could see that it was because she was too tense from drying her fingers all the time and she was tired on top of that. And I knew that she wouldn't be able to take a powerful smash that I would throw a little bit upwards.

The ball landed directly on her face and busted her eyebrow and lip. Actually, I didn't think I threw it that hard, but it was. The fact that she had no strength left to protect herself was another side of the evil I did. It turned out that the girl's skin was very sensitive and she was bruised and reddened at the slightest thing. Of course, she ended up in the hospital.

My family, coaches and even the girl's family were very angry with me. My family and coaches were angry because they knew that I wouldn't do such a thing even to get points. The girl's parents were angry that I had harmed their daughter for a stitch in her eyebrow.

At the end of long conversations, I decided that I should officially quit volleyball because of my unethical behaviour and also because of some health problems I had. Everyone was saying that this situation only happens once and that I could continue with self-control. But I didn't listen to any of them, I quit volleyball.

After this period, the first times were very painful. My remorse and my anger at myself for being able to do this behaviour never went away. I am still angry with myself about this. Being an aggressive person does not mean that I can intentionally harm others. And it never will.

And I made a promise to myself that I would no longer be aggressive. I "stopped" being physically aggressive. Of course, this subject is open to discussion. Especially nowadays, questions like "Did I stop willingly? Or did I have to stop?" are echoing in my brain. After a little more time passed, I made another promise to myself: I would not harm people or living things in any way except to protect myself, and I can happily and proudly say that I was able to keep this promise.

Since then I have been able to keep my promise to myself and I must say that it has affected my personality a lot. Whereas in the past I didn't care if others were doing well with me or doing better, in the last few years I have been very happy when others around me are doing well even if I am not doing well.

I am even happier than my own happiness.

And that's it for my "Thoughtful Daily Post Monthly Prompt #2". Thank you for being with me so far.

Take care of yourself and please remember that;

You are the only one of you.

Herkese merhaba, nasılsınız? İyi misiniz? Umarım iyisinizdir ya da iyi olmak için elinizden gelen her şeyi yapıyorsunuzdur.

Bu sabah da erken kalmamın ardından evin geceden kalma dağınıklığını topladıktan yapmam gereken bir şey olmadığında her zaman yaptığım gibi Hive'da gezinirken değerli @thoughtfuldailyposts'un Thoughtful Daily Post Monthly Prompt #2 (Düşünceli Günlük Yazı Aylık İstemi #2)'ye rastladım. Bir süredir gerek ilgi alanımın kaymasından dolayı gerekse benim yaşadığım durumlardan dolayı bu güzel, mutluluk, pozitiflik saçmayı kendine görev edinen topluluktan uzak kalmıştım.

Ve açıkçası bu istemin benim için bir nevi günah çıkarma gibi bir şey olacağını düşünüyorum. Tabii ki de bunu düzeltmek için elimden geleni yapmıştım da. Bu kısmını yazının sonuna doğru okuyacaksınız.

Dengemi kaybetmeden yürümeye başladığımdan beri ki bu 3-4 yaş aralığım, ailem beni çeşitli spor ve sanat kurslarına yazdırdı. İlk önce anneannemin isteğiyle 3 yaşında baleye başladım ve üzerinden çok geçmeden de kendisi bana piyano dersleri vermeye başladı. Merak etmeyin bununla bir yere geleceğim.

Bu zorlu dönem bitmeden biz Türkiye'ye geldik ve umarım balenin ve katı bir anneannenin nasıl bir etkisini hayal edebiliyorsunuzdur. İstanbul'a gelişimizden sonra hâliyle bale ve piyano dersleri durdu ama bu süreçte dayım da bizimle geldi ve ben bu sefer bambaşka bir şeye başladım; boks.

Dayım beni yıllarca eğitti. Bir salonda öğretmen olarak çalıştığından küçük de olsam o salona girip çıkmam kolaydı. Ve bu zaten kanımda olan inatçılığı tetikledi. Tabii ki de bu bir bahane değil. Ama bale de dahil olmak üzere bunların hepsi benim rekabetçi ruhumu körükledikçe körükledi.

Bir gün dayım küçüklerde bölgesel bir yarışmaya katılıp katılamayacağımı sordu. Benden bayağı bir emindi anladığım kadarıyla. Katıldım ve ikinci oldum. Benim için bu başarı demek değildi ama. Aklımda sürekli "Neden birinci olamadın Beril?" sorusu vardı bunun dışında bir de üzerine dayım soruyordu bu soruyu bana. Ve dayıma göre de bu sorunun cevabı;

"Çok şefkatlisin! Sen insanları sevmek için çıkmıyorsun oraya kendini kanıtlamak ve yenmek için çıkıyorsun!" idi.

Daha sonrasında dayım anneannemlerin yanına yani Bakü'ye döndü ve ben yine bir şeyleri bıraktım. Tabii bu süreç içerisinde durduk yere zarar vermeyen ama zarar gördüğünde de bundan çekinmeyen birisi hâline geldim. Bence benim kişisel olarak, her ne kadar yaşım küçük de olsa, en kötü olduğum dönemlerdi diğer insanlara karşı.

Biraz daha zaman geçti ve ben bu sefer voleybola başladım. İyiydim de. Hatta bulunduğum bölgenin yani Silivri'nin takımına dahi girmiştim. Lisanslı bir voleybolcuydum. Ve en büyük pişmanlığım da bu zamanlarda başladı diyebilirim.

Ben yine hırslı bir oyuncuydum. Hatta iki antrenörüm de bu hırsımı sevip beni ön planda tutuyorlardı. Tabii bunun yanında bokstan kalma "güçlü" kollarımdan dolayı attığım servisler ve smaçlar da çok etkiliydi.

Takımımız il bazında turnuvalara çıkıyordu. İyiydik. Hele ki bir okul takımı olduğumuzu düşündüğünüzde gerçekten iyiydik. Ve bir maçımızda karşımızdaki takımdan bir öğrenci bana sataştı. Normalde bu tarz şeyleri dikkate almamayı hatta karşılık olarak onların moralini bozmayı antrenörlerimiz bize öğretmişti. Ama bana öyle bir şey söylemişti ki ben bunu uygulayamadım. Çok sinirlendim. Açıkçası bundan sonra bir daha da birisine veya bir olaya o kadar sinirlenebileceğimi düşünmüyorum.

Bu siniri kontrol altına almakta bayağı bir zorlandım ama sadece benim değil takımımın iyiliği için ağzımı açmıyordum. Ama bu şahsın üzerime gelmesi kesilmedi. Benim cevap vermediğimi gördükçe de üzerime gelmeye devam etti.

Maç devam ederken ben yine bir smaç attım sinirimi de kullanmaya çalışıyordum o anda. Bazen sinir size sahip olmadığın kuvveti dahi verebiliyor. Ve bende bunu kullanmaya çalışıyordum. Ama çok yanlış kullandım.

Çok utanarak yazıyorum ama ben o smacı bilerek kızın yüzüne attım. Bileklerinin yeterince yorulduğunu biliyordum. Parmaklarını sürekli kurulamasından gerektiğinden fazla gergin oluşundan bir de üzerine yorulduğundan dolayı olduğunu görüyordum. Ve hâliyle biraz yukarıya doğru atacağım güçlü bir smacı karşılayamayacağını da biliyordum.

Direkt yüzüne inen top kızın kaşını ve dudağını patlattı. Aslında o kadar da sert attığımı düşünmüyordum ama öyleydi. Kendini koruyacak gücünün kalmamış olması da başka bir tarafıydı yaptığım kötülüğün. Meğerse kızın cildi çok hassasmış ve en ufak bir şeyde hemen morarıp kızarıyormuş. Soluğu hastanede aldı tabii.

Ailem, antrenörlerim hatta kızın ailesi de çok kızgınlardı bana. Ailem ve antrenörlerim sayı almak uğruna dahi böyle bir şey yapmayacağımı bildikleri için kızgınlardı. Kızın ailesi ise kızlarının kaşına atılan dikişten önce kızlarına zarar verdiğim için.

Uzun konuşmaların sonunda etik olmayan davranışımdan dolayı ve bir de üzerine ortaya çıkan bazı sağlık sorunlarımdan dolayı voleybolu resmen bırakmam gerektiğine karar verdim. Herkes bu durumun sadece bir kere yaşandığını ve kendimi kontrol ile birlikte devam edebileceğimi söylüyordu. Ama ben hiçbirini dinlemedim. Voleybolu bıraktım.

Bu dönemden sonrasında ise ilk zamanlar çok sancılı geçti. Vicdan azabım ve bu hareketi yapabildiğim için kendime olan kızgınlığım hiç geçmedi. Hâlâ da kendime kızgınım bu konuda. Agresif birisi olmam başkalarına bilerek zarar verebileceğim anlamına gelmiyor. Asla da gelmeyecek.

Ve kendime bir söz verdim. Artık agresif olmayacaktım. Fiziksel olarak agresif olmayı "bıraktım." Tabii bu konu tartışmaya açık bir konu. Şu zamanlarda özellikle "İsteyerek mi bıraktım? Yoksa bırakmak zorunda mıydım?" gibi sorular beynimde yankılanıyor. Biraz daha zaman geçtikten sonra ise kendime başka bir söz verdim. Kendimi korumak haricinde insanlara veya canlılara hiçbir şekilde zarar vermeyecektim ve mutlulukla ve gururla söyleyebilirim ki bu sözü tutabildim.

O zamandan beri kendime verdiğim sözü tutabildim ve bu söz söylemeliyim ki kişiliğimi çok etkiledi. Eskiden başkalarının benimle birlikte iyi olması veya daha iyi olmaları umrumda değilken son birkaç yıldır ben iyi olmasam da çevremdekilerin iyi olması beni çok mutlu ediyor.

Hatta kendi mutluluğumdan daha çok seviniyorum.

Ve benim "Düşünceli Günlük Yazı Aylık İstemi #2" için yazım bu kadardı. Buraya kadar benimle birlikte olduğunuz için teşekkürler.

Kendinize dikkat edin ve lütfen unutmayın;

Bu dünyada sizden başka bir tane daha yok.