---

Herkese merhabaa!!!

Umarım iyisinizdir ya da iyi olmaya çalışıyorsunuzdur. Ben kendimi biraz garip hissediyorum. Yapacağımı düşünmediğim hataları yapıyorum ve bunun bana negatif dönüşleri oluyor elbette. Buna rağmen her yaptığım hata sonrasında bir önceki hatadan ders çıkararak ilerlemeye çalışıyorum.

Elbette yanlış anlaşılmasın; ben sürekli hata yapmıyorum. Tam tersine. Yalnızca iki gün önce yaptığım bir hatanın satışa mâl olmuş olması beni üzdü. Neyse... Bugün iş konuşmak niyetinde değilim. Yaklaşık bir aydır çalıştığım bu işte bütün hayatımı işe dönüştürmemeye karar verdim. Çünkü her şey iş olunca, insanın ruhu kuruyor. Ben de bunu hissettim ve kendime küçük kaçamaklar için fırsat kovalamaya başladım.

---

Gün içinde yakaladığım ufak molalarda ya yazı yazıyorum ya da bitki çayımı alıp zaten pencere kenarında olan sandalyemde sessizce oturuyorum, müsait olduğunda elbette. İş dışında başka şeyler düşünmeye kendimi zorluyorum. Çünkü fark ettim ki içimde dedikoducu bir teyze varmış, özellikle de babamın eski esnaf tanıdıklarıyla karşılaştığımda kendimi durduramıyorum, hemen hikâyeler, yorumlar derken konuşuyorum. Ah, ah ben böyle değildim dostlar.

Çay demişken… şu sıralar kahveden çok çay içmeye çalışıyorum. İkisi de uyarıcı ama bitki çayının tadı bana daha masum geliyor. Tarım ve Kredi Kooperatifi marketinden aldığım orman meyveleri çayı favorim oldu; tadı ve kokusu var ya, içimi yumuşatıyor. Fiyatı biraz daha yüksek olabilir ama benim için değiyor, böyle küçük lükslere hazırım. Hâlimden memnunum şu anda; küçük konforlar günün yükünü hafifletiyor diyebilirim biraz

Bu arada, Pravesh ile Minecraft’a daldık bir süredir. 150’den fazla mod kurduk, keşfedecek şey bitmiyor. Bazen akşamları bilgisayarın başında, ekranın o göz yakan ışığı altında saatler geçiyor ve ben “aman yarım saat” diye başlarken bir bakıyorum gecenin benim için geç saatlerine yaklaşmışım. Hatta o yorgun ama mutlu hâl, çayımla başka geliyor. Her gün yeni bir şeyi keşfetmek oldukça eğlenceli ve küçük şeylerin insana verdiği sevinç bu sanırım.

---

En çok sevdiğim anlardan biri, hayatta kalmayı stabil hâle getirdiğimizde Pravesh’in sıkılmaması oldu. Yani oyunun dengesini oturttukça, o da rahatlıyor ve beraber daha keyifli işler yapıyoruz. Bu durum beni şaşırtıyor; çünkü eskiden oyunlarda çabuk sıkılan taraf ben olurdum. Şimdi birlikte plan yapıp, küçük hedefler belirleyip onları gerçekleştirmek güzel bir ortak ritim oluşturdu.

Tüm bu düşünceler arasında aklımdan çıkmayan birisi var: sevgilim. Onun hakkında düşündüğümde, diğer düşüncelerim kolayca yerini buluyor. Yazacağım şeyleri, anlatacak anılarımı, paylaşmak istediğim küçük gündelik zaferleri onunla geçirirken hayal ediyorum. Bazen Hive’a yazacak konu ararken aklıma onun söylediği söz geliyor "benim hakkımda yaz" ve hemen not alıyorum ama tabii ki bu yapacağım bir şey değil. Bu, içimin yumuşamasına iyi geliyor.

Geçen gün bir tanıdığımdan bahsetmiştim ya, en azından tanıdık olarak kalması bana rahatlama verdi. Bu sefer kendimi fazla kurcalamadan, duygularımı sindirmeye izin veriyorum. Çünkü öğrendim ki bazen aceleyle karar vermek yerine beklemek, daha doğru meyveler verir. Kendime “şimdi düşünme” demek, sonra o düşüncenin tatlı meyvesini yemeye benziyor. Sabır bazen en pratik iyileştirici.

Bugün buraya oturup bu kadar basit şeyleri yazmak, bana iyi geldi. Belki bir fincan çay daha koyarım, belki Minecraft dünyasında yeni bir köy kurarız, belki de biraz daha sustuğumda iç sesim bana yeni bir yön gösterir. Hata yapmak kötü bir şey değil aslında; yanlışlarımız üzerinden öğreniyor ve yavaş yavaş daha dikkatli, daha nazik bir hâle geliyoruz. Bunu kabul etmek bile bazen dev bir adım oluyor.

Şimdilik benden bu kadar. Belki yarın yine çayla yeni bir düşünce getireceğim size. Siz de arada bir durun, bir fincan çay koyun ve kendi küçük düşüncelerinizle oturun. Bazen en büyük değişimler, en sessiz anlarda başlıyor. Sonra görüşmek üzere. Kendinize dikkat edin, sağlık ve sevgiyle kalın ve lütfen unutmayın ki;

Bu dünyada sizden başka bir tane daha yok.

Hello everyone!!!

I hope you’re all doing well, or are trying to be well. I’ve been feeling a bit odd lately. I’ve been making mistakes I never thought I would, and naturally, those mistakes have had negative consequences. Still, with every mistake I make, I try to learn from the previous one and move forward.

Of course, don’t get me wrong – it’s not as though I’m constantly making mistakes. Quite the opposite. It’s just that a mistake I made only two days ago ended up costing a sale, and that upset me. Anyway… I’m not planning to talk about work today. After nearly a month in this job, I’ve decided not to let work consume my entire life. Because when everything becomes about work, your spirit starts to dry up. I’ve felt that, and now I’m trying to find little opportunities for small escapes.

---

During short breaks I manage to get throughout the day, I either write or quietly sit in the chair by the window with a cup of herbal tea — when I can, of course. I’m forcing myself to think about things outside of work. I’ve realised there’s a gossipy aunt somewhere inside me, especially when I run into my dad’s old shopkeeper friends — I just can’t help myself. Stories, comments, and before I know it, I’m chatting away. Oh dear, I wasn’t like this before, friends.

Speaking of tea… I’ve been trying to drink tea rather than coffee lately. Both are stimulants, but herbal tea feels somehow more innocent to me. The forest fruits tea I bought from the Agricultural Credit Cooperative market has become my favourite; the taste and aroma are just so soothing. It might be a bit pricier, but it’s worth it — I’m ready to treat myself to these little luxuries. I’m content with how things are; I’d even say these small comforts lighten the weight of the day.

By the way, Pravesh and I have been lost in Minecraft for a while now. We’ve installed over 150 mods — there’s always something new to explore. Sometimes we spend hours in front of the computer, the glare of the screen burning our eyes, and though I start off thinking, “just half an hour”, before I know it, it’s late into the night. But that tired yet happy feeling, especially with a cup of tea, just hits differently. Discovering something new every day is such fun — maybe that’s the joy small things bring us.

---

One of the moments I love most is when we’ve finally stabilised our survival in the game, and Pravesh doesn’t get bored. As we settle into the rhythm of it, he relaxes too, and we start doing more enjoyable things together. It surprises me — I used to be the one who got bored quickly in games. Now, planning together, setting small goals, and achieving them has created a lovely shared rhythm.

Amidst all these thoughts, there’s still one person who never leaves my mind: my boyfriend. When I think of him, everything else seems to fall into place. The things I want to write, the stories I want to tell, the small daily victories I’d like to share — I imagine all of them while spending time with him. Sometimes, when I’m searching for a topic to write about on Hive, I remember something he’s said — “write about me” — and I make a note of it, though of course, I’d never actually do it. Still, it warms my heart in a way I can’t quite describe.

The other day, I mentioned an acquaintance — and honestly, knowing that they’ve stayed just that, an acquaintance, has brought me peace. This time, I’m letting myself process my emotions without overthinking. I’ve learnt that sometimes, instead of rushing to decide, waiting yields better fruit. Telling myself “don’t think about it now” is a bit like letting a thought ripen, so you can enjoy its sweet fruit later. Patience really can be the most practical healer.

Sitting down to write about such simple things today has done me good. Maybe I’ll pour myself another cup of tea. Maybe we’ll build a new village in Minecraft. Or maybe, if I stay quiet a little longer, my inner voice will point me towards a new direction. Making mistakes isn’t really that bad — we learn from our wrong turns and gradually become more mindful, more gentle. Even accepting that can sometimes feel like a giant step.

That’s all from me for now. Maybe tomorrow I’ll bring you another thought, with another cup of tea. Take a pause now and then, make yourself a cuppa, and sit with your own small thoughts. Sometimes, the biggest changes begin in the quietest moments. See you later. Take care of yourself in advance, stay in health and love, and please remember that;

You are the only one of you.