สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน

วันนี้นั่งนึกจะเขียนไม่เขียนดี มานึกอยากจะเขียนก็เกือบสามทุ่มแล้ว ทั้งที่นั่งว่างๆ ทั้งวันไม่ทำ ขี้เกียจแหล่ะ ดูออก วันหยุดก็ไม่ได้ออกไปไหน ช่วงโควิดไม่มีที่ให้ไปอยู่แล้ว ยิ่งฝนตกปรอยๆ ทั้งวัน อยู่บ้านยาวๆ ไปค่ะ วันว่างก็เล่นเกมส์ ย้อนดูละครเก่าๆ เพราะตอนนี้ยิ่งแก่ยิ่งคิดถึงอดีต 555 สมัยตอนที่เป็นเด็กที่บ้านยังไม่มีทีวีไง เวลาจะดูละครแต่ละครั้งประมาณสองทุ่มกว่าๆ ก็ไปรวมตัวกันที่บ้านเพื่อนที่มีทีวี แล้วก็นั่งดูทีวีกับเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกันหลายคน ถ้าวันไหนฝนตกไฟฟ้าก็มักจะดับ เป็นสัจธรรมอยู่แล้ว บางวันก็อดดู มีอยู่ครั้งหนึ่งวันนั้นละครตอนอวสานด้วย ฝนตกไฟฟ้าก็ดับตั้งแต่หัวค่ำ ดูนาฬิกาจนจะสองทุ่มไฟก็ยังไม่มา นอนเฝ้านาฬิกาตื่นมาอีกทีเช้าพอดี อดดูเลย ทำให้มันค้างคาใจมาหลายปี 555 แล้วสมัยก่อนมันต้องดูแบบเรียลไทม์เท่านั้น ไม่เหมือนสมัยนี้บัวไม่เคยดูแบบเรียลไทม์เลย ส่วนมากมาดูย้อนหลังตลอด คือเวลาที่ว่างไม่ตรงกับตอนที่ออนแอร์ หรือบางทีก็ไม่ค่อยมีเวลานั่งดู เพราะบัวมักทำอะไรหลายๆ พร้อมกัน แต่ไม่เสร็จสักอย่าง 555

อย่างเช่นวันนี้ ตื่นเช้ามาก็ตัดหญ้าบริเวณริมรั้ว ยังไม่ทันจะเสร็จก็นึกอยากได้ปลาหางนกยูงมาเลี้ยงในบ่อบัวสักหน่อย ซึ่งเอามาเลี้ยงทีไรก็ตายยกบ่อทุ๊ก....ที สงสัยจะได้บาปมากกว่าได้บุญ เวลานึกอยากจะได้โน่นนี่นั่นแล้วมันต้องได้เดี๋ยวนั้น (วัยรุ่นใจร้อน) ก็เลยแว๊นแมงกะไซด์ไปขอปลาน้องที่รู้จักที่อยู่ซอยถัดไป ก็ในหมู่บ้านเดียวกันนั่นแหล่ะค่ะ ที่บ้านน้องปลาหางนกยูงเยอะมาก บัวเคยไปขอมารอบหนึ่งแล้วก็ตายยกบ่อ ขอลองอีกสักรอบ ถ้ารอบนี้ตายอีกต่อไปจะเลิกเลี้ยงปลาหางนกยูงเลย ไปขอปลาแต่เห็นดอกบัวหลวงกำลังบานสวย ก็อดที่จะแชะภาพไม่ได้

โอ้ววว.... สีสันมันช่างสดบาดตาบาดใจจริงๆ บัวเป็นคนที่ชอบดอกไม้เป็นชีวิตจิตใจ ชอบดอกไม้ทุกชนิด บางทีดอกเดียวถ่ายได้เป็นร้อยรูป ส่วนมากถ่ายไว้ก็ไม่ค่อยได้กลับมาดูหรอกค่ะ เก็บเข้ากรุตลอด เวลาก็มีประโยชน์เวลาจะใช้งานแบบนี้