สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน

มาล้าวววววววว..... มาล้าวววววววว..... กลับมาพบกันอีกล้าววววววววว..... เอาจริงๆ วันเน้..... บัวไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว มันหมดมุกแล้ว หมดจริงๆ ก็บ่นๆ กับคุณสาว่าไม่รู้จะเขียนอะไรดี นางก็เลยให้คำแนะนำที่ดีมากๆ ว่า ก็หยุดเขียนสิ อยากเขียนเมื่อไหร่ก็ค่อยกลับมาเขียน เฮ้ย!!!!!..... ไม่ด้ายยยยยย..... จะมายุให้เราหยุดเขียนมันใช่หราาาาาา..... บัวก็แค่บ่นเฉยๆ บ่นลอยๆ บัวเคยพลาดหยุดเขียนมาครั้งสองครั้งแล้ว เป็นไงหล่ะเสียดายเวลาชิบ แทนที่จะเขียนๆ ไปได้มากได้น้อย ก็เหมือนหยอดกระปุก สักวันมันต้องเต็มที่น่า เมื่อนางเห็นว่าบัวไม่มีทางหยุดเขียนแน่ นางก็เลยเดินไปเอากล้องถ่ายรูปที่ออฟฟิศ มาก้มๆ เงยๆ อยู่ตรงต้นซากุระลูกรักของนาง แล้วก็ได้ภาพของบุ้งตัวเล็กๆ สีเหลืองมาให้บัวเขียนในวันเน้.....

ปกติไม่ว่าเช้าหรือเย็น เวลาที่นางออกมาดื่มกาแฟ นางก็จะไปมองหาตัวหนอน ตัวบุ้งที่กัดกินยอดซากุระ ด้วยความเจ็บปวดใจ ว่าทำไม๊.... ทำไมหนอนกับบุ้งต้องมากัดกินยอดต้นไม้ สุดรักสุดหวงของนางด้วย ฆ่าเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที ยิ่งฆ่าก็ยิ่งเยอะ ตอนนี้ทั้งหนอนและบุ้งลงกินดอกไม้ต้นไม้ในสวน จนสวดบทแผ่เมตตาไม่ทันแล้วจร้าาาาาาาาาา.... แต่มองดีๆ เจ้าบุ้งตัวนี้มันก็มีความงามของมันอยู่นะ เป็นขนๆ สีเหลือง สีน้ำตาล ไต่ไปไต่มาบนยอดไม้ ตัวนิดเดียวกัดกินทีละนิดทีละหน่อย เผลอแพร๊บเดียวเกลี้ยงต้นเลย

ตอนที่มันหล่นลงมาที่พื้น นางก็ยังอุตส่าห์ไปถ่ายรูปมันด้วย ตัวมันเล็กจิ๊ดเดียว เวลาที่ถ่ายก็ต้องซูมเพื่อให้เห็นรายละเอียด ดูจากลักษณะของขนแล้ว เวลาที่โดนผิวคงจะทำให้คันแน่นอน แต่ว่าพอถ่ายรูปเสร็จ สมประโยชน์แล้ว นางก็จัดการบี้เจ้าบุ้งด้วยรองเท้าเบอร์ 44 ตายตาเกิบเลย

จำได้ตอนที่เป็นเด็ก บุ้งพวกนี้ถ้าโดนผิวจะทำให้คัน เมื่อก่อนที่บ้านบัวทำไร่กาแฟ เวลาที่เก็บผลกาแฟ บัวจะเอาพลาสติกแผ่นใหญ่ๆ ปูรอบๆ ใต้ต้นกาแฟ จากนั้นก็ใช้มือรูดตั้งแต่โคนกิ่ง มาหาปลายกิ่ง ให้ผลกาแฟสุกหล่นลงมาใส่พลาสติกที่ปูรองไว้ใต้ต้น นอกจากจะได้ผลกาแฟแล้ว ก็มักจะมีของแถมเป็นบุ้งตัวใหญ่ๆ อีกด้วย เวลาโดนทีทั้งปวดแสบ ปวดร้อน และคันคะเยอไปหมด ตอนนั้นยังเด็กมาก โดนทีไรก็ร้องไห้ทุกที แม่ต้องหายาม่องมาทาให้ตลอด ไม่งั้นงอแงไม่ทำงาน บางทีบัวขี้เกียจก็ร้องไห้นานหน่อย 555 ก็เด็กอะนะ ก็อยากจะเล่นบ้าง แต่ว่าที่บ้านก็สอนให้ช่วยงานในไร่ตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ไปเล่นเหมือนเพื่อนคนอื่น บัวถึงชอบไปโรงเรียนตั้งแต่เด็ก เพราะการไปโรงเรียนได้เจอเพื่อนๆ ได้เล่นกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน แต่ทุกวันนี้ก็ดีใจนะที่ตอนเป็นเด็กพ่อแม่ได้สอนให้เป็นคนหนักเอาเบาสู้ พอเจอปัญหาต่างๆ ก็ทำให้เราผ่านมันไปได้