สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน

ช่วงเน้.... ไม่รู้เป็นอะไร เบื่อไปหมดทุกสิ่งอย่าง อยากจะออกไปเที่ยวโน่นไปนี่ตลอด แต่พอจะไปจริงๆ ก็ขี้เกียจ อยู่บ้านดูซีรี่ย์ดีกว่า ดูความย้อนแย้งในตัวเองของบัว เอ๊ะ!!!.... หรือเพราะเราเข้าสู่วัยทอง เลือดจะไปลมจะมา อารมณ์มันก็เลยสวิงขึ้นๆ ลงๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้ เวลาที่บัวมีอาการเบื่อๆ อยากๆ แบบนี้ บัวก็จะโทษเรื่องวัยทองยัน 555 พอดีช่วงเน้.... หน้าหมู่บ้านเขามีงาน บัวก็ไม่รู้ว่าเป็นงานอะไรเหมือนกัน เขาก็จะมีกางเต้นท์ใหญ่มาก มีร้านขายของมากมาย มีมาได้ประมาณ 4-5 วันแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าจะจบเมื่อไหร่ เพราะไม่มีป้ายอะไรแจ้งเลย ปกติเวลามีงานออกร้านต่างๆ ประตูหน้างานก็จะมีชื่อบอกไว้ว่าเป็นงานอะไร บัวก็ถามคุณสามีว่าเราไปเที่ยวงานหน้าหมู่บ้านกันไหม๊? บัวได้ยินเขาร้องเพลงด้วย น่าจะมีดนตรีสด แล้วก็เบียร์สด อะไรเทือกนี้ เพราะทุกปีที่ผ่านๆ มาก็จะเป็นแบบนี้ แต่ตั้งแต่มีโควิดระบาด เขาก็งดจัดไปเป็นปี แล้วงานนี้เป็นงานแรกเลยตั้งแต่มีโควิด คุณสามีก็ตกลงเราไปงานนี้กัน คุณสามีก็เตรียมกล้องของนางครบชุดเลยจ้าาาาา.... กะว่าจะไปนั่งฟังเพลง แล้วจิบเบียร์ชิวๆ แล้วก็ถ่ายรูปด้วยกล้องอันใหม่กิ๊กของนาง

ประมาณ 6 โมงเย็นนางก็พร้อมออก นางก็ถามว่าจะเดินไปหรือขับรถไป บัวบอกว่าใกล้ๆ แค่นี้เดินไปก็ได้ ตอนแรกบัวก็เตรียมกระเป๋า มือถือ กะไปถ่ายรูปเต็มที่เลยงานนี้ คุณสามีก็ท้วงว่าไม่ต้องเอาไปก็ได้ ใช้กล้องถ่ายรูปของนางแทนมือถือ บัวก็โอเค ไม่เอาอะไรไปสักอย่าง แล้วก็รับกล้องถ่ายรูปจากนางมาห้อยคอ พอเดินออกไปถึงถนนใหญ่ ซึ่งหน้าบ้านบัวมันเป็นถนนสายหลักที่ใครจะเข้าภูเก็ตต้องผ่านถนนเส้นนี้ ดังนั้นเรื่องรถเรื่องราไม่ต้องพูดถึง แล่นกันให้ขวักไขว่ พวกเราก็ยืนรอ รอนานเลยแหล่ะ กว่าถนนจะโล่งและสามารถข้ามได้ พอข้ามไปถึงเกาะกลางถนน ก็ต้องรอให้รถอีกฝั่งบางตา พอให้ข้ามถนนได้ ใช้เวลาร่วมๆ ครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้กว่าจะข้ามถนนได้ คุณสามีนางก็บ่นว่าน่าจะเอารถมา ถ้าเอารถมาถึงงานนานแล้ว ปลอดภัยกว่าด้วย ก็บัวเห็นว่ามันใกล้ๆ นี่ ก็อยากจะเดินออกกำลังกายบ้าง ไม่คิดว่าการข้ามถนนจะเป็นเรื่องยากแบบนี้

พอข้ามถนนได้ เดินเข้าในงาน ภายในงานพื้นดินเขาเป็นดินเลยค่ะ ไม่ได้มีซีเมนต์ปู ยิ่งคนเยอะฝุ่นก็เยอะตามไปด้วย ฝุ่นงี้ฟุ้งเชียว ด้านหน้างานก็จะมีทั้งร้านนวด ร้านขายต้นไม้ หรือแม้แต่โชว์รูมรถย่อมๆ ภายในงานของกินละลานตามาก แล้วบัวก็มีปัญหากับกล้องถ่ายรูปที่คุณสามีให้มา คือบัวยังไม่ชินมือเหมือนกับใช้มือถือถ่าย ภาพเวลาถ่ายมันจะใกล้มาก ทั้งที่เราถ่ายห่างพอสมควร

ขนมพวกนี้บัวชอบมาก ไม่ติดว่ากลัวน้ำหนักขึ้นบัวคงซื้อติดไม้ติดมือกลับมากินที่บ้านแน่นอน ทุกวันนี้แค่ได้กลิ่นก็อ้วนล้าวววววว....

บัวเดินเข้างานเกือบทุุ่มนึงได้มั้ง คือออกจากบ้านตั้งแต่ 6 โมงเย็น แต่รอข้ามถนนอีกครึ่งชั่วโมง 555 คนภายในงานเยอะมาก ผู้คนก็คงอัดอั้นมานานอะนะ เพราะตั้งแต่มีโควิดระบาด งานรื่นเริงต่างๆ หรืองานกาชาด งานประจำปีต่างๆ งดหมด ก็มีตอนนี้ที่เริ่มผ่อนคลายให้มีงาน หรือตลาดนัดได้ ผู้คนอัดอั้นมานาน ก็เลยมาปล่อยในงานนี้

เดินผ่านร้านเกาลัดคั่ว จะผ่านไปได้ง่ายๆ ได้ไง เพราะบัวชอบกินเกาลัดคั่วมาก ถึงแม้ว่าบางครั้งจะแกะยาก แกะเย็นไปหน่อย แต่ด้วยความชอบจะยากแค่ไหนก็ต้องแกะ ไม่งั้นไม่ได้กิน บัวก็เลยซื้อติดไม้ติดมือถือกลับบ้าน 1 ถุง

เกาลัดคั่วร้อนๆ เลย ภายในงานที่บัวนับได้มีร้านขายเกาลัดคั่วประมาณ 4 ร้าน เห็นจะได้

ของกินจะอยู่โซนด้านหน้า ปลาเผาก็น่ากิน แต่คือบัวกินข้าวเย็นมาแล้วไง ถ้าหลัง 1 ทุ่มไปก็จะไม่กินอะไรแล้ว เพราะเราอะอายุแล้ว กินอะไรไปมันก็ไม่ย่อย การเผาพลาญไม่ดีเหมือนตอนเป็นรุ่นๆ ถ้าไม่ใช่อาหารญี่ปุ่นบัวจะไม่กินเลย เพราะกินแล้วเดี๋ยวก็นอน

ร้านยำต่างๆ มีเยอะมาก แต่ละร้านจัดได้น่ากินมาก จัดได้ยั่วมาก

แถวนี้ที่บัวอยู่ ชุมชนเก่าเป็นชุมชนอิสลาม เวลามีงานส่วนใหญ่ก็จะขายอาหารอิสลามกันเยอะ ซึ่งบัวก็ชอบกินนะ โดยเฉพาะซุปหางวัว แต่บัวดูทรงแล้วร้านนี้คงขายอิสลามไม่ได้ มีทั้งไก่ มีทั้งเนื้อ แต่ดันมีหมูมาด้วย

ไส้กรอกทอดหลากสี ตอนเป็นเด็กชอบกินมาก ไปงานวัดทีไรต้องได้กิน

ร้านนี้สารพัดยำ

หอยแครงลวกนี่ของโปรดเลย แต่ถ้าขายกลางคืนไม่ได้กินเงินบัวหรอก 555

มีข้าวหลามหนองมนขายด้วย ดูทรงน่าจะอร่อย แต่บัวก็ขอบายเพราะดึกแล้ว จะเก็บไว้กินตอนเช้าก็คงจะอร่อยสู้กินตอนร้อนๆ ไม่ได้

ถัดจากโซนของกิน ก็จะเป็นโซนข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ เสื้อผ้า

ตอนแรกบัวจะเดินไปทางนี้ก่อน เพราะเห็นชิงช้าสวรรค์ ม้าหมุนอยู่ไกลๆ กะว่าจะไปเก็บภาพสักหน่อย แต่พอเห็นคนเยอะขนาดนี้ บัวถอยดีกว่า ถ้ามีใครติดโควิดสักคนละยุ่งเลย เพราะผู้คนเดินเบียดเสียดกันแทบจะไม่มีช่องไฟเลย

ร้านนี้เป็นร้านบิงโก ซึ่งเห็นแล้วก็ทำให้นึกถึงงานวัด เวลามีงานวัดทีไรจะขาดร้านบิงโกไม่ได้ ซึ่งบัวก็ไม่เคยเล่นเลยสักครั้งเดียวในชีวิต

ร้านปาลูกโป่ง กิจกรรมต่างๆ ภายในงานก็ไม่แตกต่างกับงานวัดบ้านเราเลย กิจกรรมนี้บัวก็ไม่เคยลองเช่นกัน เพราะคิดว่าปายังไงก็คงไม่ถูก เสียดายตังค์เปล่าๆ แต่ก็ดูสนุกๆ เวลาที่มีคนมาปาลูกโป่ง

ส่วนร้านนี้ก็เป็นการโยนตะกร้าครอบขวดน้ำอัดลม ซึ่งตอนที่บัวไปไม่มีลูกค้าเลย แต่ไม่แน่ดึกๆ เขาอาจจะมีลูกค้าก็ได้ เพราะทุ่มกว่าๆ ผู้คนก็ทยอยเข้ามาในงาน เพราะนอกจากจะมีของกิน ของใช้ เครื่องเล่นสำหรับเด็กแล้ว ก็ยังมีหนังตะลุงอีกด้วย

นี่เป็นตัวละครหนังตะลุง คือตอนแรกที่บัวได้ยินเสียงร้องเพลง ก็คิดว่าคงเป็นร้องเพลงสดแล้วก็ขายเบียร์สดไรงี้ แต่มาถึงก็เห็นเขาปิดล้อมเวทีด้วยสังกะสี อ้าวไม่ใช่แระ ก็เลยเดินไปถามคนที่ขายตั๋วอยู่หน้าประตูว่าข้างในที่ล้อมสังกะสีนี้มีอะไร เขาก็บอกว่าเป็นการแสดงหนังตะลุง คณะน้องเดียว ราคาบัตร 100 บาท ถ้าบัวไปคนเดียวก็ว่าจะลองดูสักครั้ง แต่คุณสามีไปด้วย คนเยอะๆ อากาศร้อนๆ นางก็งอแงอยากกลับบ้าน บัวก็เลยต้องกลับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันเสมอมา
แล้วเจอกันโพสต์หน้าจ้า เลิฟนะยู้วววว....