ENG
Hello everyone,
For a long time, my posts have been fewer. Of course, this period is long for my routine. The reason for this is that I have been busy lately. Construction work. It's actually a pleasant job. Or it seems that way to me because I am learning something new. On top of all this intensity, I'm a bit out of taste. I'm as out of taste as everyone else. I think my previous post was the first one I shared here without a smiling baby. Although I have a lot of stories, due to fatigue or unpleasantness or a lot of factors that I was not even aware of "piling up on me" -I think I read this expression in Yaşar Kemal's books, I love the pronunciation of it. - I didn't manage to write it. I'm not sure if I'll finish this article now. Without further ado, I will talk about a sudden, sad - a sweet sadness - goodbye on a small pier.
As the time for my girlfriend's departure drew near, we went down to the beach together. Before getting on the tramway, we were enjoying the weather, which for some reason was still beautiful. We sat on a bench near the tramway and watched the sea and nature for a while. This activity, looking at the sea up close, always takes me away from the world. I get quiet. I become pensive. And I like it that way. What took me out of my reverie was the ferry, the city's public transportation. We had never looked at the time, as the ferry rarely comes to this pier, which is close to the Tramway stop. But when I saw it coming, I thought it would be more logical for my girlfriend to take this ferry instead of traveling by Tramway and then by ferry.
As I was thinking these things and telling them to my girlfriend, we saw the ferry approaching fast. With a sudden decision, we started running towards the pier. We arrived at the pier at the same time as the ferry. After a quick hug goodbye, my girlfriend kept running. We made it to the ferry, but who made this decision? Of course the ferry itself 😂 It would have made no sense to think about it because we would miss the ferry while making the decision. And we couldn't think about it because we were running. 😂
The ferry left as fast as it came. I did my part; I stared after it, which caused a feeling similar to the sadness I felt while watching the sea. I didn't know what to do. The security guard at the pier, looking at my slippers and smiling, said: "Aren't you cold?" 😂 I said: "The weather is beautiful." Reflexively, I looked at my feet and decided to take a walk.
I walked for a while on the beach, watching the gorgeous color of the darkening air, the seasonally painted trees and the horizon. As I walked, I realized that this sadness was leading me to inactivity. I followed suit and returned home. I realized that I never make the decisions. And who does? As a person who cannot make even such simple decisions of his own free will, I think I deserve this complex, changeable and unpredictable life. Stay in good health and peace...
TR
Herkese merhaba,
Uzun bir süredir, paylaşımlarım azaldı. Tabii bu süre, benim rutinim için uzun. Böyle olmasının sebebi, son zamanlardaki yoğun işlerim. İnşaat işleri. Keyifli bir iş aslında. Ya da ben yeni bir şeyler öğrendiğim için bana öyle geliyor. Tüm bu yoğunluğun üzerine, tadım da kaçtı biraz. Herkes kadar kaçtı tadım. Bundan önceki paylaşımım, sanırım burada paylaştığım ilk gülen bebeksiz olanıydı. Bir sürü hikayem olmasına rağmen, yorgunluktan veya tatsızlıktan veya bir sürü, farkında bile olmadığım etkenlerin de "üzerime çokuşmasıyla" -Yaşar Kemal kitaplarında okumuştum sanırım bu tabiri, okunuşunu çok seviyorum.- yazmayı beceremedim. Şu an da bu yazıyı bitirip bitiremeyeceğimden emin değilim. Daha fazla uzatmadan, küçük bir iskelede gerçekleşen ani, hüzünlü -tatlı bir hüzün- vedadan bahsedeceğim.
Kız arkadaşımın gitme saati yakınlaştığında, birlikte sahile indik. Tramway’a binmeden önce, ne hikmetse hala güzel olan havanın tadını çıkarıyorduk. Tramway’a yakın bir banka oturup, bir süre denizi ve doğayı seyrettik. Bu aktivite, yani yakından denize bakmak, beni hep dünyadan uzaklaştırır. Susarım. Dalgınlaşırım. Böyle olmasını da severim. Beni içerisinde olduğum dalgınlıktan çıkaran ise, şehir içi toplu taşıma aracı olan vapurdu. Tramway durağına yakın olan bu isekeleye, çok nadiren Vapur geldiği için, saatine hiç bakmamıştık. Fakat geldiğini görünce, kız arkadaşımın, Tramway sonra da vapur seyahati yapmak yerine bu vapura binmesinin daha mantıklı olacağını düşündüm.
Ben bunları düşünüp, kız arkadaşıma söylerken, vapurun hızla yaklaştığını gördük. Ani bir kararla, iskeleye doğru koşmaya başladık. İskeleye, vapurla aynı anda vardık. Hızlı bir veda sarılmasından sonra, kız arkadaşım koşmaya devam etti. Vapura yetiştik, yetişmesine de şimdi bu kararı kim verdi? Tabii ki vapurun bizzat kendisi.😂 Karar verirken vapuru kaçıracağımız için bunu düşünmek bir anlam ifade etmeyecekti. Koştuğumuz için de düşünemedik. 😂
Vapur, geldiği gibi, hızlı bir şekilde gitti. Ben de payıma düşeni yaptım; arkasından bakakaldım. Bu durum da denizi seyrederken, bende oluşan hüznün benzeri bir duyguya sebep oldu. Ne yapacağımı bilemedim. iskeledeki güvenlik görevlisi, terliklerime bakarak ve gülümseyerek; "Üşümüyor musun?" dedi.😂 "Hava çok güzel." dedim. Refleks olarak ben de ayaklarıma baktım. Böylece, yürüyüş yapmaya karar verdim.
Sahilde, bir süre, kararmaya yüz tutmuş havanın muhteşem rengini, mevsimin boyadığı ağaçları ve ufku seyrederek yürüdüm. Yürürken, baktım ki bu hüzün beni hareketsizliğe sevk ediyor. Ben de buna uyup eve döndüm. Fark ettim ki kararları asla ben almıyorum. Peki kim veriyor? Böyle basit kararları bile, özgür iradesiyle alamayan birisi olarak, bu karmaşık, değişken ve neresinden tutsam elimde kalan hayatımı hak ediyorum sanırım. Sağlıkla ve huzurla kalın…
