#ျပတင္းတစ္ခ်ပ္ရဲ႕႐ုပ္ႂကြင္း
ေနာက္ဆံုးအိမ္မက္ေလးထဲ ဆုပ္က်စ္ဖို႔
အခမ္းနားဆံုး ဗီလိန္တစ္ေယာက္ဆီမွာခ်ည္းပဲ ဝတၱရားမ႐ွိဘူးလို႔ နားလည္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ႏွင္းစက္ေျခာက္ေလးေတြကို အသက္႐ွဴသံမ်ားစြာနဲ႔ သနားရင္းပဲ အဝါေရာင္ သစ္ရြက္ေတြကို ေကာက္ေနခဲ့မိတယ္...
အမွတ္တရႀကီးႀကီးမားမားေတြနဲ႔ သုခဘံုသို႔လို႔ လမ္းၫႊန္မႈေတြကို လိုက္႐ွာရင္း အပ်က္အစီးေတြၾကားမွာ ဝမ္းလ်ားထိုးဖို႔ေတာင္ မေသခ်ာခဲ့ဘူး..
တမလြန္တစ္ဖက္က ကိုင္းၫႊတ္ထားတဲ့ ရွင္သန္မႈမ်ိဳး အခ်ိန္မေရြး သုတ္ဆြဲသြားႏိုင္တဲ့ ငါးစာေနာက္မွာ အသာယာဆံုးေလာက႐ွိတယ္လို႔ ထင္မွတ္လိုက္မိခဲ့ခ်ိန္ေတြဟာ ကြၽန္မရဲ႕ေရာဂါဆိုး ပူးသတ္မႈေတြပါပဲ...
က်႐ွံုးခန္းမ႐ွိတဲ့ အိမ္မက္မ်ိဳးေနာက္ ၾကားေယာင္ကားနဲ႔လိုက္ရင္းမွာမွ ခရီးၾကမ္း ခရီး႐ွည္အေပၚ သံသယေတြ မထားခဲ့မိေတာ့ဘူး....
ညႇိယူရမယ့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္မႈမ်ိဳးမွာ တစ္ဖက္လူက ေသမင္းဆိုရင္ ကြၽန္မ သူနဲ႔ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တဲ့ေနရာဆီမွာ ႐ွာေဖြပုန္းခိုေနလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ....
အျဖစ္မွန္ေတြ အျပည့္အသိပ္နဲ႔ ပံုျပင္အိုေတြ ေဆြးေျမ့သြားစတမ္းဆိုတဲ့အထဲမွာ ထုထည္ က်စ္လ်စ္ႀကီးမားတဲ့အရာေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့...
ကြၽန္မတို႔ ခိုးယူထားခဲ့တဲ့ အရိပ္ေတြက အိပ္မေနတတ္ခဲ့တာကို သမင္လည္ျပန္တဲ့တစ္ေန႔ဆီကေန ၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ႏိုင္သလားဟင္....
စူးစိုက္ရာ လမ္းမွားႀကီးေတြမွာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ အနားသတ္ထားတဲ့ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြကို ကိုယ္စားျပဳမႈတစ္ခုေတာ့ ႐ွိခဲ့ေစခ်င္သား...
ဘယ္ယံုၾကည္ရာကိုပဲ ေရြးခ်ယ္မႈကို အတည္ျပဳခဲ့ပါေစ မနက္ျဖန္ေတြရဲ႕ အိမ္မက္ထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ ေရးေရးေလးပါဖို႔ေတာင္ ကေယာင္ကတမ္းျဖည့္စြက္ရင္း......
ကိုယ့္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအိမ္မက္ေလးကို ဆုပ္က်စ္ထားလိုက္ဖို႔ ဘယ္တံခါးအဝင္မွာ ကြၽန္မကို သုတ္ခ်ည္ဆြဲတင္ပစ္လိုက္မွာလဲ.....ဟင္ !!!
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ အဲ့ဒီမတိုင္ခင္ အိမ္မက္ေငြ႔ေငြ႔ေလးရဲ႕ အသက္မွ်င္းသံကိုေတာ့
ကြၽန္မ...........
I'm ATM.