အလင္းေရာင္ကို ႐ိႈက္ႏိုးၿပီး တိတ္တခိုး မိုးေစြခဲ့တယ္...
စည္ေတာ္ျဖစ့္မယ့္ သစ္လံုးႀကီးကို မွီလို႔ ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္ေတြအေၾကာင္း စကားေကာင္းရတာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ...
လက္ခုပ္တီးတိုင္း ေကြးေနေအာင္ ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘံုေျမႇာက္ရာမွာ ကိုယ့္အပါးက ရယ္သံေတြက ခ်စ္လို႔ ျဖစ္တည္မႈလို႔ သတ္မွတ္မိေသး...
အမွိန္ဆံုးအေရာင္ကို အလင္းနဲ႔တိုက္ အရိပ္ဆိုက္ရာအရပ္မွာ နားခိုရင္း စကားအက္အက္ေတြကို ၾကဲပက္ပစ္ခဲ့တဲ့ ညေနမွာ သန္းေခါင္ယံဟာ တေစၦေအာ္သံေတြနဲ႔ ျမဴးလို႔ ထူးလို႔...
I'm ATM.
Photo crd.