ဘဝဆိုတာ ရပ္တန္႔ေနရမယ့္ အရာမဟုတ္ဘူး..
စူးစမ္းမႈ႐ွာေဖြမ၊ႈ ေတြ႔႐ွိမႈေတြထဲက လူသားေတြကို အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ အရာေတြကို ထမ္းပိုးသယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကရတာသာ ျဖစ္တယ္။
သာမန္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္က ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ႏိႈးၾကားပဲပါတယ္တဲ့။က်န္ ကိုးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းက ၿငိမ္သက္ေနတယ္..
အိုင္းစတိုင္းလို လူရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတာင္မွ သာမန္ထက္ သံုးေလး ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ ႏိုးၾကားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္..။
အကယ္၍မ်ား လူသားတိုင္းရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြက ငါးဆယ္ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ႏိုးၾကားလာမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈ ေလာကႀကီးရဲ႕ ေျပာင္းလဲသြားမႈေတြက ဘယ္လိုမ်ား ႐ွိမလဲ မခန္႔မွန္႔တတ္ေအာင္ပါပဲ။
ဦးေႏွာက္ႏိုးၾကားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြက သာမန္ထက္ ပိုၿပီး ဖြံ႔ၿဖိဳးေနေလ့႐ွိပါတယ္။
ဒါဆို အေတြးသစ္ အျမင္သစ္ေတြရဲ႕ ကုန္ၾကမ္းကို ဘယ္ကယူမလဲ..။
ပတ္ဝန္းက်င္ကလား ။စာအုပ္ေတြထဲကလား။ဒါမွ မဟုတ္ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ဘဝအေတြ႔အၾကံဳကလား..။
ႏိုးၾကားတဲ့ ဦးေႏွာက္အတြက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ အေတြး.. ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့အေတြးေတြအတြက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေစမယ့္ ကုန္ၾကမ္း..
ကုန္ၾကမ္း႐ွာေဖြမႈအတြက္ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ...
ဒါေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္ယွက္ႏြယ္ေနတဲ့ အပိုင္းေတြပါပဲ။
"စာဖတ္တဲ့ လူမ်ိဳးသည္ တိုးတက္၍ တိုးတက္ေသာ လူမ်ိဳးတိုင္း စာဖတ္ၾကတယ္ "တဲ့..။
ကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလး..။
စာဖတ္တဲ့အတြက္ ေတြးစရာေတြ ရလာတယ္။ အဲ့ဒီေတြးစရာေတြကေန ေတြ႔႐ွိမႈေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေတြ႔႐ွိမႈေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္လာၾကတယ္။
ဦးေႏွာက္ရဲ႕အလုပ္လုပ္မႈ သို႔မဟုတ္ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ႏိႈးၾကားမႈအတြက္ ဦးေႏွာက္ကို ႏိႈးထားတဲ့ စာေပေတြအေၾကာင္း သိလာၾကတာကေန တဆင့္ စာဖတ္လာၾကတယ္..
စာဖတ္မႈကေနမွ အသိအျမင္ေတြ အေတြးအေခၚေတြ ပိုမ်ားျပားလာတဲ့အခါ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္မႈ ႐ွာေဖြမႈ ေတြ႔႐ွိမႈေတြကေန ႐ုပ္ဝတၳဳတိုးတက္မႈေတြက ေျပာင္ေျမာက္လာၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။
ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ႏိုးၾကားမႈကို ရပ္တန္႔ဖို႔ ဘာကိုမွ မေတြးေခၚပဲ ၊ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားပဲ ၊ဘယ္အရာကိုမွလည္း မ႐ွာေဖြပဲ ေနလိုက္ပါ။
ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ႏိုးၾကားမႈ ရပ္တန္႔သြားတာနဲ႔ ဘဝရဲ႕ တက္လမ္းလည္း ေႏွးေကြးလာပါလိမ့္မယ္...။
အဲ့ဒီအခါ သက္႐ွိေက်ာက္႐ုပ္ဘဝကို အလိုလို ရ႐ွိသြားမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။
#(ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန...)
ေရးခ်င္လို႔ေရးတာ..
I'm ATM.