တိုုးတက္မူ အတြက္ ဦးေနာက္အေခ်ာက္မခံဘူး၊ လက္ထဲမွာ ပိုုက္ဆံမရိွဘူး၊ မ်က္နာက်ေတာ့အေသလုုိခ်င္တယ္။ မိဘနဲ႔ ခြဲရမွာကိုုေၾကာက္တယ္၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႔ စကားကိုု အၿမဲနားေယာင္တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ရဲရဲ မခ်ရဲဘူး၊ ယဥ္ေက်းတယ္ဆိုုတာကိုု အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေရွးရိုုးစြဲတယ္။
ဘ၀ကိုု ကံၾကမၼာေပးတဲ့ အတိုုင္းပဲ အသက္ရွင္ခ်င္တယ္။ ထိုုးေဖာက္ဖိုု႔ ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားရဲဘူး။
အရင္းမစိုုက္ထုုတ္ပဲ အျမတ္မ်ားမ်ားရတဲ့ အလုုပ္ပဲလုုပ္ခ်င္တယ္။ အိမ္မွာေအးေအးေဆးေဆးေနၿပီး လဒ္လာပ ေကာင္းကင္ေပၚကေန က်လာမွာကိုု ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။ ထီေပါက္ဖိုု႔ေလာက္ပဲ အိမ္မက္ေစာင္႔ေနတတ္တယ္။အခြင့္အေရး မႀကံဳဘူးလိုု႔ ခဏခဏ ျပစ္တင္ေျပာဆိုုတယ္။ တကယ္အခြင့္ ႀကံဳလာျပန္ေတာ့လည္း သင္မဖမ္းထားႏိုုင္ခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုေတာ့ သင္ဖမ္းကိုု မဖမ္းတတ္လိုု႔ပါ။ဒါေတြေၾကာင့္ သင္ဆင္းရဲေနပါတယ္။ ဆင္းရဲေတာ့ စိတ္အားငယ္တယ္။ စိတ္သိမ္ငယ္ေတာ့ တြန္႔ဆုုပ္တြန္႔ဆုုပ္ျဖစ္တယ္။ ဘာဆုုိဘာမွ မလုုပ္ရဲေတာ့ဘူး။ ဘာတစ္ခုုခုုမွ ကြ်မ္းက်င္ေအာင္လည္း တတ္ေျမာက္ေအာင္ မသင္ၾကားထားဘူး၊ အဆိုုးဘ၀သံသရာႀကီးထဲမွာ ဒီလိုုပဲ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အခြင့္ရိွတုုန္း တစ္ခုုခုုေတာ့ လုုပ္ခ်င္ပါရဲ႔ ၊အခက္အခဲ နည္းနည္း ေတြ႔တာနဲ႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု အေၾကာင္းျပခ်က္ ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ဆုုပ္လမ္းရွာထားျပန္တယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းစံုုနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးေနၾကပါတယ္။ အမ်ားဆံုုးေတြ႔တတ္တဲ့ ဥပမာမ်ားကေတာ့...
၁။ ပိုုက္ဆံမရွာတတ္ဘူး ။ မွားတယ္။ အမွန္က ပိုုက္ဆံရွာတတ္တဲ့ ဦးေနာက္မရိွလိုု႔ပါ။ စုုလည္းမစုုေဆာင္းတတ္လိုု႔။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု လည္း တန္ဖိုုးတက္ေအာင္ မလုုပ္လိုု႔၊ ေ၀းေ၀း လည္းမစဥ္းစားတတ္လ္ိုု႔။
၂။ အရည္အခ်င္းမရိွလိုု႔ ။ မွားတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု မွမေလ့က်င့္ ဘူးဆိုုရင္ ဘယ္သူက ေမြးကတဲက အရည္အခ်င္းရိွတာလဲ၊ ဘယ္သူမွ ဘြဲ႔ရရခ်င္း အရည္အခ်င္းမရိွပါဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း အလုုပ္လုုပ္ခ်င္း မေအာင္ျမင္ပါဘူး။လူတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အတိုုင္းအတာဟာ ဆံုုးရံူးခဲ့တဲ့ ပမာဏနဲ႔ တိုုက္ရိုုက္အခ်ဳိးက်တတ္ပါတယ္။ အလုုပ္ကိုု နည္းနည္း လုုပ္ရံုုနဲ႔ ပ်င္းသြားတယ္။ စာတစ္အုုပ္ကိုု အရြက္နည္းနည္းလွန္ဖတ္လိုုက္ရံုုနဲ႔ ၿငီးေငြ႔ သြားတဲ့လူဟာ ဘယ္မွာ အရည္အခ်င္းလာရိွႏိုုင္မွာလဲ။
Crd by 