บนโต๊ะแห่งหนึ่ง

บนโต๊ะแห่งหนึ่ง
มีแก้วใส ใส่กาแฟเย็น
และน้ำส้มเต็มขวดแสนหวาน
แก้วใส อยู่กับกาแฟเย็นในแก้วอย่างด้วยกันอย่างมีความสุข เจ้านายก็สุขกับกาแฟเย็น โดยมีน้ำส้มมองอยู่ห่างๆ น้ำส้มปรารถนาว่าจะได้อยู่ในแก้วใส สักวัน น้ำส้มจะได้คู่กับแก้วใสใบนั้นบ้าง
มันเป็นความปรารถนาในใจเงียบๆ
ของน้ำส้มแสนหวานขวดนั้น ที่ไม่เคยบอกใคร
จนกระทั่ง เจ้านายกินกาแฟเย็นหมดแก้ว ....
“ยังหิวน้ำอยู่เลย อยากกินอะไรหวานๆเย็นๆ”
เจ้านายรำพึงขึ้นมา พลางลุกเดินออกไป
น้ำส้มแสนหวาน หันไปเห็นว่าแก้วใสว่างแล้ว และเจ้านายก็กำลังหิวน้ำ ในแก้วใสยังมีน้ำแข็งอยู่อย่างเต็มเปี่ยม หลอดก็เสียบค้างไว้พร้อม น้ำส้มไม่รอช้า จึงรีบอาสาเติมตัวเองในแก้วใสทันที
“เดี๋ยวเราจะเติมน้ำส้มลงในแก้วเอง”
น้ำส้มบอกกับแก้วใส
“จะดีเหรอ? กาแฟเพิ่งหมดไปเองนะ”
แก้วใสถามน้ำส้มอย่างลังเล
“ไม่เห็นเป็นไรเลย เธอว่างแล้วนี่นา น้ำแข็งก็พร้อม หลอดก็พร้อม เจ้านายก็อยากกินน้ำ มันเป็นเวลาที่ดี ที่เหมาะที่สุดสำหรับเราสองคนที่จะคู่กันแล้วนะแก้วใส”
“อือ .... ก็จริงอย่างเธอว่า” แก้วเริ่มคล้อยตาม
“รีบๆเถอะ จะได้เอาให้เจ้านายกินไง” น้ำส้มเร่ง
เมื่อแก้วใสตกลง น้ำส้มจึงจัดแจงรีบเทตัวเองลงในแก้วใสทันที วินาทีที่ได้อยู่ในแก้ว เธอรู้สึกเป็นสุขมาก นี่แหละคือสิ่งที่เธอปรารถนามาแสนนาน ที่จะได้อยู่คู่กับแก้วใส เป็นเครื่องดื่มบนโต๊ะให้เจ้านาย ...
“เราดีใจมากเลยนะแก้ว” น้ำส้มบอก
“ดีใจเรื่องอะไรเหรอน้ำส้ม?” แก้วถาม
“ก็เรา ... เราอยากอยู่ในแก้วมานานแล้ว
เรารอโอกาสให้กาแฟหมดแก้วอยู่เงียบๆ
พอกาแฟหมดแก้ว เจ้านายหิวน้ำพอดี
เธอเป็นแก้วว่าง น้ำแข็งพร้อม และเจ้านายก็พร้อมดื่ม
เธอว่ามันเป็นเวลาที่ดี ใช่ไหมล่ะ ที่เราจะได้คู่กัน”
“ก็คงจริง ... แต่ว่า” แก้วลังเล
“แต่อะไรล่ะแก้ว?” น้ำส้มสงสัย
“เธอดูตัวเองตอนนี้สิน้ำส้ม” แก้วตอบ
น้ำส้มจึงก้มดูตัวเองที่อยู่ในแก้ว เธอดูไม่เหมือนน้ำส้มที่อยู่ในขวดเลย สีของเธอแปลกไป กลิ่นก็แปลกไป กลายเป็นอะไรก็ไม่รู้ ที่ดูแปลกๆ
“เธอ ... ผสมกับกาแฟที่ยังเหลือน่ะ”
แก้วใสบอก “มันเลยออกมาเป็นแบบนี้”
“อ้าว ... แต่กาแฟมันหมดแก้วไปแล้ว
กาแฟมันไม่เหลือแล้วไม่ใช่เหรอ?”
แก้วส่ายหน้า
“กาแฟหมดไปจากฉันแล้วก็จริง แต่บางส่วนก็ยังเกาะอยู่ที่ก้นแก้วนะ ยังมีบางส่วนคาหลอด คาตามน้ำแข็งนะ พอเธอรีบเทตัวเองลงมาในฉันทันที มันก็เลยผสมกับกาแฟที่เหลือ จนเป็นแบบนี้นี่ไง”
“แต่ ... มันเป็นช่วงเวลาที่ดีนะ เหมาะเจาะมาก
แก้วอย่างเธอก็ว่าง ทุกอย่างก็พร้อมหมดนี่นา”
น้ำส้มไม่เข้าใจ เธอทั้งเสียใจและหงุดหงิด ...
แก้วส่ายหน้าอีกครั้ง
“แก้วอย่างฉัน แม้จะว่างก็ตาม แต่ไม่ได้แปลว่าฉันพร้อมจะรับเครื่องดื่มใหม่นะ ฉันต้องได้รับการล้าง ผึ่งลมให้แห้ง ฉันต้องใช้ #เวลา ก่อน ไม่ใช่ว่างแล้วพร้อมทันทีหรอกนะ”
“แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะ”
น้ำส้มกังวล และเริ่มกลัว แต่ไม่ต้องรอนานน้ำส้มก็ได้คำตอบ เพราะเจ้านายเดินผ่านเข้ามา เห็นแก้วน้ำใส่เครื่องดื่มสีประหลาดที่ผสมระหว่างน้ำส้ม กับ ลาเต้เย็นที่เหลือก้นแก้วอยู่
เขาหยิบมาดมนิดนึง ทำหน้าแปลกๆ แล้วเดินเข้าห้องครัว
“สงสัยต้องเททิ้ง ล้างแก้วใหม่” เขาพูด
“ไม่นะ อย่าเทฉันเลย ฉันอยากอยู่กับแก้ว”
น้ำส้มร้องขอเจ้านายและแก้วใส
“ไม่มีประโยชน์หรอกน้ำส้ม ยังไงเธอก็กินไม่ได้แล้ว”
เจ้านายตอบ และแก้วพยักหน้าเห็นด้วย
“อย่าทิ้งเลยนะ ฉันแค่หวังดีนะ
ฉันเห็นแก้วว่าง ฉันเลยอยากเติม
ฉันได้ยินว่าเจ้านายกระหาย ฉันเลยรีบ
ฉันผิดอะไร ทำไมต้องทิ้งฉันด้วย
ฉันมาถูกที่ ถูกเวลาไม่ใช่เหรอ?”
น้ำส้มร้องขอเป็นครั้งสุดท้าย
เธอทั้งไม่เข้าใจ เสียใจ และสิ้นหวัง
“แต่เธอผสมกับกาแฟที่เหลือ
กลายเป็นน้ำส้มที่กินไม่ได้อีกต่อไป
แล้วจะให้เก็บเธอไว้ทำไม ในเมื่อมันกินไม่ได้”
เจ้านาย และ แก้วน้ำ ประสานเสียงกันตอบเธอ
ก่อนที่จะเทน้ำส้มสีแปลก ลงในอ่างล้างจาน ...

……….
“เจ้คะ มีเรื่องปรึกษา
ผู้ชายที่หนูชอบ เขาเพิ่งเลิกกับแฟนไป
เจ้ว่าหนูควรทำยังไงดีคะ คือหนูว่านี่โอกาสดีมาก เขาว่างแล้ว แล้วหนูก็ว่างแล้วด้วย (บอกก่อนนะ หนูไม่ได้เป็นมือที่สามนะคะเจ้) หนูควรทำยังไงดีคะ ไม่ให้พลาดโอกาสนี้ไป ควรเข้าหาเขาอย่างไรดี
ขอบคุณนะคะที่ตอบ”
เจ้ไม่ได้ตอบสิ่งที่นางถาม
แต่เจ้ส่งนิทานเรื่องนี้ไปให้นาง
แล้วก็ได้แต่หวังว่านางจะอ่านจน
หากน้ำส้ม รอให้แก้วถูกล้าง ผึ่งลมจนแห้ง
ไร้กลิ่น ไร้คราบ ไร้สิ่งคงค้าง จากกาแฟ
น้ำส้ม ก็จะได้เป็นน้ำส้มในแก้ว
ที่เป็นน้ำส้มจริงๆ และคนกินได้
พร้อมให้ความสุขกับแก้ว และคนกิน
ก็จริงอยู่นะ ที่แก้วเมื่อถูกล้างแล้ว แห้งแล้ว
อาจจะถูกเติมด้วยเครื่องดื่มอื่นที่ไม่ใช่น้ำส้ม
น้ำส้มอาจจะพลาดโอกาสทองนั้นไป
แต่ ... ถึงจะเป็นอย่างนั้น
น้ำส้มก็จะยังคงเป็นน้ำส้ม
ที่ไม่ได้พบจุดจบแบบโดนเททิ้ง
นั่นน่าจะดีกว่า การลงท่อระบายน้ำแน่นอน ถูกไหม
แล้วพวกเธอล่ะ เป็นอะไร แก้ว กาแ